Featured Story of the Week

అలేథియా ద్వీపం

భాగం 1: సముద్రం దాచిన రహస్యం "కెప్టెన్! తుఫాను దిశ మార్చుకుంది!" నావికుడు గట్టిగా అరవడంతో కెప్టెన్ మార్కస్ ఆకాశం వైపు చూసాడు. ఇరవై సంవత్సరాలుగా సముద్రాల్లో తిరుగుతున్న అతనికి తుఫాన్లు కొత్త కాదు. కానీ ఆ రోజు ఆకాశంలో కనిపించిన నల్లటి మేఘాలు వేరే కథ చెబుతున్నాయి. "అందరూ తెరచాపలను బిగించండి! ఓడను తూర్పు వైపు తిప్పండి!" అని ఆదేశించాడు. అయితే …

Read Now

By Meghana

Editor's Choice

Telugu · Family today

ఎండమావిలో తీరని దాహం (ప్రేరితులు THE INDUCED — కథ 9)

దాహం నీళ్లతో తగ్గుతుంది కొందరికి. ధనం ధారాపాతంగా వస్తుంటే కొందరికి తగ్గుతుంది. భోగాలను అనుభవించటంలో కొంతమందికి దాహం తగ్గుతుందేమో. కొంతమందికి కీర్తి దాహం. కొంతమందికి అధికార దాహం. కాని ధామ్‌కి వేరే దాహం. తన రూపం మారిపోవాలని. తను స్త్రీ అయిపోవాలని. స్త్రీగా మారి, స్త్రీల బాధను తన శరీరంతో, తన స్వరంతో, తన జీవితంతో మోయాలని. వారికోసం పోరాడాలని. ఆ కోరిక అతనిలో పెద్దయ్యాక పుట్టలేదు. బాల్యంలోనే పుట్టింది. కోరికగా కాదు—రక్తం చల్లగా మరిగినట్టుగా పుట్టింది. వెచ్చగా కాదు. ధామ్ చిన్నవాడు. ఇంట్లో నిత్యం భయం. అతని తండ్రి కోపం వచ్చిందంటే, మాట ముందుకు రాకముందే చేయి ముందుకు వచ్చేది. అతని తల్లి మౌనంగా భరించేది. కళ్ళలో నీళ్లు ఉండేవి. పెదవులపై మాట ఉండేది కాదు. “ఏం తప్పు చేసింది అమ్మ?” అని ధామ్ అడగలేడు. “నువ్వు ఎందుకు కొడుతున్నావు?” అని తండ్రిని నిలదీయలేడు. కాని ప్రతి సారి తల్లి చెంప ఎర్రబడితే, ధామ్ లోపల ఏదో నల్లబడేది. అక్క పెళ్లయింది. కొద్ది నెలల్లోనే ఆమె నవ్వు తగ్గింది. బావ అనుమానాలు మొదలుపెట్టాడు. “ఎవరితో మాట్లాడావు ?” “ఎందుకు ఆలస్యమైంది?” “నీ కళ్ళు ఎవరిని వెతుకుతున్నాయి ?” అక్క మౌనంగా ఉండేది. ఒకసారి ఇంటికి వచ్చి తల్లిని హత్తుకుని ఏడ్చింది. ధామ్ తలుపు వెనక నిలబడి అన్నీ విన్నాడు. ఆ రాత్రి అతనికి నిద్రపట్టలేదు. పక్కింట్లో సుగుణ ఆంటీ ఉండేది. మంచి మనసున్న ఆడది. కానీ సంతానం లేదని ఆమె భర్త రాజు ఆమెను ప్రతిరోజూ మాటలతో గుచ్చేవాడు. ఒకరోజు ఎవరో మరో స్త్రీని ఇంటికి తీసుకొచ్చాడు. ఇంటి బయట సుగుణ ఆంటీ కూర్చుని మౌనంగా ఏడుస్తూ ఉండగా, లోపల నవ్వుల శబ్దం వినిపించింది. ఆ రోజు ధామ్ గుండెలో ఒక నిర్ణయం మొలిచింది. “మగవాళ్ల చేతిలో ఆడవాళ్లు ఇలా బాధపడతారా? అయితే నేను ఆడదాన్ని అవుతాను. వాళ్ల బాధలోనే నిలబడతాను. వాళ్ల తరఫున ఈ పురుష సమాజాన్ని ఎదిరిస్తాను.” ఆ కోరికలో బాల్యపు అజ్ఞానం ఉంది. కానీ ఆ అజ్ఞానంలోనే ఒక రగులుబాటు ఉంది. తాను స్త్రీ అయితేనే స్త్రీల బాధను నిజంగా మోయగలననుకున్న అమాయక తిరుగుబాటు. అప్పట్లో ఆ దారికి మార్గం లేదు. పేరు లేదు. మాట లేదు. ఎవరికీ చెప్పే ధైర్యం లేదు. అతను ఆ కోరికను లోపలే దాచుకున్నాడు. చదువులో అతను స్కూల్ ఫస్ట్. మాస్టర్లు మెచ్చుకునేవారు. పుస్తకాలు అతనికి దాసోహం అన్నాయి. కానీ స్కూల్‌లోనూ అతని మనసు ఆడపిల్లల బాధల చుట్టూనే తిరిగేది. ఎవరైనా టీచర్ ఒక ఆడపిల్లను బెత్తంతో కొట్టబోతే, ధామ్ ముందుకు వచ్చేవాడు. “మేడం, ఆమె తప్పు కాదు. నేనే చేశాను.” “సార్, పుస్తకం నేను దాచాను.” “మేడం, బ్లాక్‌బోర్డ్ మీద రాసింది నేనే.” మొదట టీచర్లు అతన్ని నిజాయితీగల బాలుడని అనుకున్నారు. తరువాత అతను ఉద్దేశపూర్వకంగా ఆడపిల్లల శిక్ష తనపై వేసుకుంటున్నాడని అర్థమైంది. “ఈ పిల్లాడు ఎందుకు ఇలా చేస్తున్నాడు?” అని వాళ్లు ఆశ్చర్యపడ్డారు. ఒకరోజు స్టాఫ్ రూమ్‌లో ఒక విచిత్రమైన సంఘటన జరిగింది. రాధ అనే అమ్మాయి ఏదో పనితో స్టాఫ్ రూమ్‌కి వచ్చింది. అక్కడ నేలపై ఒక వస్తువు పడిఉంది. ఒక టీచర్ దాన్ని చూసి కోపంతో అడిగింది— “ఇదెందుకే ఇక్కడ పడేశావ్?” రాధ మొహం ఎర్రబడింది. మాట రాలేదు. చుట్టూ ఉన్న టీచర్లు కూడా ఒక్కసారి ఆమెను చూశారు. అప్పుడే డస్టర్, చాక్ పీస్‌ల కోసం వచ్చిన ధామ్ ఆ దృశ్యం చూశాడు. అతనికి వస్తువు ఏమిటో తెలియదు. కానీ ఒక ఆడపిల్ల ఇబ్బందిలో ఉందని మాత్రం కనిపించింది. అతను అలవాటుగా ముందుకు వచ్చాడు. “మేడం, రాధని తిట్టకండి మేడం. అది నేనే పడేశాను.” టీచర్ ఒక్క క్షణం అతన్ని చూసింది. తరువాత కనుబొమ్మలు పైకెత్తింది. “ఒరేయ్, ఇదేమిటో తెలుసురా నీకు?” ధామ్ తడబడాడు. “తెలుసు మేడం.” “ఏమిటో చెప్పు. నువ్వేం పడేశావో చెప్పు.” ధామ్ కి చెమట పట్టింది . నిజానికి అదేమిటో తెలియదు. తను చూడలేదు. కానీ వెనక్కి తగ్గితే రాధకి మళ్లీ అవమానం. అందుకే తడబడుతూ అన్నాడు— “అదే మేడం… అదే మేడం… మీరు అడుగుతున్నదే మేడం…” స్టాఫ్ రూమ్‌లో నిశ్శబ్దం. తర్వాత ఆ టీచర్ అర్థం చేసుకుని నవ్వేసింది. “ఒరేయ్ ఫూల్! ఇది సానిటరీ ప్యాడ్ రా. అది నీది ఎలా అవుతుంది?” ధామ్ నాలుక కరుచుకున్నాడు. టీచర్లు నవ్వారు. రాధ ఇంకా సిగ్గుతో తలదించుకుంది. ఆ టీచర్ చివరికి మృదువుగా చెప్పింది— “ధామ్, ఆడపిల్లల తప్పులు అన్నీ నువ్వు ఎత్తుకోలేవు. వాళ్లకు జాలి చూపటం మంచిది. కానీ వాళ్ల బాధను వాళ్లకు తెలియకుండా నీ మీద వేసుకోవటం సరైన సహాయం కాదు.” ఆ మాట ధామ్‌కి అప్పుడు పూర్తిగా అర్థం కాలేదు. కానీ ఆ రోజు నుంచి అతను ఒక విషయం గుర్తుపెట్టుకున్నాడు—స్త్రీల బాధను మోయాలనే కోరిక సరిపోదు; ముందుగా స్త్రీల గౌరవాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి. కాలం గడిచింది. ధామ్ చదువుల్లో ముందుకెళ్లాడు. ఉన్నత చదువులు పూర్తిచేశాడు. పోటీ పరీక్షలు రాశాడు. కష్టపడి క్లాస్ వన్ ఆఫీసర్ అయ్యాడు. ఇంట్లో అందరూ గర్వించారు. తండ్రి వయసు మీద పడే సరికి కోపం తగ్గింది. తల్లి ముఖంలో కాస్త శాంతి కనిపించింది. అక్క జీవితం తన దారిలో నెట్టుకుంది. పక్కింటి సుగుణ ఆంటీ ఎప్పుడో ఊరు మారిపోయింది. కాని ధామ్ లోపల దాహం మాత్రం అలాగే ఉంది. అతను అధికారి అయ్యాడు. ఫైళ్ల మధ్య కూర్చున్నాడు. అధికార ముద్రలు వేశాడు. ప్రజల సమస్యలు విన్నాడు. కానీ ఎక్కడైనా ఒక స్త్రీ అన్యాయం చెబితే అతని గుండె మళ్లీ బాల్యానికి వెళ్తుంది. (ఇంకా ఉంది)

gvgarima

85 views

English · Family today

The Revelation

"Don't move," Ananya ordered. The loop of thread pulled taut between her fingers and snapped against the skin."Di, it stings!" Aarav winced, a fresh tear tracking down his cheek."You want flawless arches for your eighteenth birthday or not? Stop squirming. Now, hold your eyelid tight."Aarav sighed, stretching his eyelid as instructed. "I still can't believe we are doing this. Are you sure Rohan and Priya won't freak out?""They are my best friends, Aarav. I told you, they are completely supportive," Ananya said, wiping away a stray hair. "Besides, you've been practicing for two years. Ever since I caught you trying on my pink lehenga when you were sixteen, we've only had these secret sessions when Mom and Dad were out of the house. Today, you are eighteen. You deserve a real party as your true self.""Thank you for keeping it a secret," Aarav said softly. "If Mom and Dad found out... they would never understand.""Don't worry about them," Ananya smiled, plugging in the wax heater. "They think you're at a sleepover, and they are safely out of town for Dad's business trip. Now, lie back. Sleeveless blouse means bare arms, and you wanted to show off the new anklets, so the legs are getting waxed too.""Is it going to be worse than the threading?" Aarav asked, eyeing the bubbling honey-colored wax."Much," she smirked.For the next hour, the room echoed with the sharp rip of wax strips and Aarav’s muffled yelps. Once she wiped away the sticky residue and rubbed soothing oil into his smooth, hairless arms and legs, the pain faded into a buzzing anticipation."Time to get dressed," Ananya announced.She pulled out the royal blue Banarasi silk saree. Aarav stood still as she tightly tied the matching petticoat. She expertly pleated the heavy silk fabric, tucking it securely at his waist, and pinned the heavily embroidered pallu over his left shoulder.Then came the jewelry. She clasped a heavy, elaborate faux-gold choker around his neck. She slid a dozen matching blue and gold metal bangles onto each of his wrists."Lift your feet," she directed, fastening heavy silver anklets around his bare ankles. They chimed loudly when he shifted his weight.Next was the wig. It was heavy, cascading down to his lower back in thick, dark, voluminous waves. Ananya carefully pinned a thick gajra of fresh, fragrant jasmine flowers into the synthetic hair at the nape of his neck. She applied a heavy base of foundation and concealer, dusted his cheeks with pink blush, drew sharp, dramatic wings with black eyeliner, and painted his lips a deep crimson.Finally, she attached large, clip-on gold jhumkas to his unpierced ears and pressed a small, sparkling stick-on nose stud to his right nostril.Aarav stared at the full-length mirror. The heavy swish of the silk, the loud jingling of the bangles, the makeup—he looked exactly how he had always felt inside."You look amazing, Aarav," Ananya said. "Ready to go down? Rohan and Priya should be ringing the bell any second.""I'm ready," he said, picking up the heavy pleats of his saree.They walked down the sweeping staircase of their South Delhi home, the house silent and dimly lit. Aarav’s silver anklets echoed loudly in the quiet hall. They reached the living room just as the heavy oak front door unlocked with a loud clack.Aarav froze. "Di... that’s Dad’s key.""Just wait," Ananya smiled.The door pushed open. Aarav’s mother, Meera, stepped into the foyer."Come inside," Meera called out over her shoulder, smiling warmly at Aarav. "We're home."Aarav scrambled backward, desperate to run back up the stairs, but his heels caught in the heavy silk. He braced himself for his father’s anger.Instead, a woman stepped through the front door.Aarav’s jaw dropped.The figure walking gracefully into the foyer was dressed in a deep ruby-red Kanjivaram silk saree. The pleats were razor-sharp, the drape executed with a seasoned, flawless expertise.A heavy, intricate real gold necklace rested on the collarbone. A black-and-gold mangalsutra rested over the tailored blouse. A luxurious, straight black wig flowed over the shoulders, parted perfectly down the middle to reveal a striking streak of bright red sindoor. A large maroon bindi sat perfectly centered on the forehead.The face was expertly contoured, the jawline softened with heavy foundation and blush, the lips painted a flawless matte maroon. A sparkling stick-on nose stud rested on the nostril. But what caught Aarav's eye was the ears. Dangling from actual, pierced earlobes—holes usually occupied by small, masculine diamond studs—were heavy, elaborate gold earrings. Both arms were stacked with authentic glass and gold bangles that clinked as the figure reached up to shut the door.It was his father, Rajesh.The silence in the living room stretched, broken only by the rustle of rich silk."Dad?" Aarav whispered, his hands trembling as they gripped his blue pallu.Rajesh froze, his perfectly lined eyes going wide as he took in the sight of his son. He looked at Aarav’s blue Banarasi, the heavy wig, the gajra, and the thick makeup."Aarav?" Rajesh’s deep baritone voice completely contrasted with his elegant, traditional appearance. He turned to Meera, completely bewildered. "Meera, what is this? You told me the kids were at Rohan's farmhouse overnight! We spent three hours getting ready at the hotel just so we could come back and have the house to ourselves!""I lied," Meera laughed, stepping between them. "Rohan and Priya aren't coming either. This is the real party."Aarav looked at Ananya, thoroughly lost. "Di, you knew? You both knew?"Ananya stepped forward. "Mom found the receipt for your wig a month ago. She cornered me, and I spilled everything. I thought she was going to kill us. Instead, she sat me down and told me about Dad."Meera smiled softly, looking at her son, then at her husband. "I couldn't believe it. My son hiding in his bedroom, my husband hiding in out-of-town hotel rooms on business trips. I’ve known about your father for twenty years, Aarav. He is a master at draping and makeup, as you can see."Rajesh looked down at his red silk, then back up at Aarav. The stern bank manager was completely gone."I always made sure my piercings looked like a modern fashion choice for men," Rajesh said softly, touching his heavy dangling earring. "I kept the outfits hidden away. I felt so much shame, beta. When your mother found out, she became my only safe harbor. I never wanted you to carry the same secret, the same fear.""I thought I was the only one," Aarav choked out, wiping a stray tear, careful not to smudge his eyeliner. "I was terrified of you finding out. I thought you would disown me."Rajesh walked slowly across the living room, the practiced grace of his walk evident in the perfect sway of his pleats. He stopped in front of Aarav, his eyes shining with tears."You look beautiful, beta," Rajesh whispered, reaching out to gently adjust the jasmine gajra in Aarav's hair. "Your sister did a wonderful job. Though your pleats could use a little tightening at the waist."Aarav let out a wet, genuine laugh. "You'll have to teach me, Dad.""I will," Rajesh said, his voice breaking. "I promise, no more hiding in bedrooms. And no more hiding in hotels. Not from our own family."Rajesh stepped forward, wrapping his arms around his son. Aarav hugged him back fiercely, resting his head on his father's shoulder, the cold gold of Rajesh's necklace pressing against his cheek."Happy eighteenth birthday, Aarav," Meera said softly, walking over to wrap her arms around both of them.Ananya joined the embrace, sandwiching them together. They stood in the middle of the living room, surrounded by the scent of jasmine, the loud chime of silver anklets, and the rustle of heavy silk—finally, truly, a family.