Featured Story of the Week

సేల్స్ గర్ల్

అధ్యాయం 1 – కష్టాల్లో ఉన్న "సౌమ్య సిల్క్స్" ఉదయం పది గంటలు. హైదరాబాద్‌లోని కూకట్‌పల్లిలో ఉన్న "సౌమ్య సిల్క్స్" షాప్ షట్టర్ మెల్లగా పైకి లేచింది. ఒకప్పుడు ఈ షాప్ ముందు కార్లు ఆగడానికి కూడా స్థలం దొరకేది కాదు. పండగల సమయంలో అయితే టోకెన్లు ఇచ్చి కస్టమర్లను లోపలికి పంపేవారు. కానీ ఇప్పుడు... షాప్ ముందు రోడ్డే ఎక్కువ బిజీగా …

Read Now

By Meghana

Editor's Choice

Telugu · Family today

లైఫ్ ఆఫ్ జానకి (Life of Jhanaki)

అందరికీ నమస్కారం. ఇది నేను ఇక్కడ పోస్ట్ చేస్తున్న నా ఫస్ట్ స్టోరీ. ఈ స్టోరీ చాలా మూవీస్ & స్టోరీస్ నుండి ఇన్స్పైర్ అయ్యి రాశాను. మీకు నచ్చుతుందని అనుకుంటున్నాను. కొంచెం బోల్డ్ గా కూడా ఉంటుంది ఈ స్టోరీ. చాప్టర్ 1 : ది విలేజ్ దివా ఇంకా కథలోకి వెళ్తే... నా ఫుల్ నేమ్ కొత్తపల్లి జానకి రామ్. మా ఊరు గోదావరి జిల్లాలో ఒక మారుమూల చిన్న గ్రామం, పేరు నాట్యపురం. పేరులోనే నాట్యం ఉంది. ఒకప్పుడు ఇక్కడ ఎక్కువ క్లాసికల్ డాన్స్ & భరతనాట్యం చేసే వాళ్లు ఉండడం వల్ల ఆ పేరు వచ్చింది. మెల్లిగా ఆ గ్రామంలో మా ఒక్క ఫ్యామిలీయే ఉంటుంది నాట్యం చేసే వాళ్లలో. ఎన్నో ఇయర్స్ గా మా తాతల నుండి వస్తుంది. కచ్చితంగా నాట్యం ఉండాలి, రావాలి అని ప్రతి వారికీ ఇంట్లో, అలా నాకు, మా తమ్ముడికి నేర్పారు మా నాన్న గారు. ప్రజెంట్ ఇయర్ వచ్చేసి 2005, నా ఏజ్ 24. చిన్నప్పటి నుండి పెద్దగా చదువు అవ్వలేదు, దానితో 10th ఒకటే పాస్ అయ్యాను. నేను తర్వాత మా నాన్న గారితో నాట్య రంగంలోకి వెళ్లిపోయాను. మా చిన్న తమ్ముడు వాడి పేరు రఘు రామ్, ఇప్పుడు 15 ఇయర్స్, 8th క్లాస్ చదువుతుండు. ఇంకా మా అమ్మ లక్ష్మీకళ, నాన్న గారు శంకర శాస్త్రి బాగా ఎక్స్పీరియన్స్ ఉన్న కళా నిపుణుడు. ఎన్నో అవార్డ్స్ పొందారు భరతనాట్యంలో మేల్ డాన్స్ ఆర్టిస్ట్ గా. కొన్నిసార్లు కొన్ని ఫీమేల్ వేషాలు కూడా వేసి డాన్స్ చేసేవారు రకరకాలుగా. ఒక్కసారి అయినా మా జీవితంలో ఫీమేల్ డాన్స్ ఆర్టిస్ట్ గా అన్న చేయాలి, కళకి జెండర్ లేదు అని అంటారు కదా అదే. నాకు ఏజ్ వచ్చాక పెద్దగా గడ్డం, మీసాలు రాలేదు. ఇంకా నాన్న గారి గ్రూప్ లో ఉండడం వల్ల నాట్యం కోసం రకరకాలుగా గెటప్స్ ఉండేవి నాకు. అలా లాంగ్ హెయిర్ కూడా పెంచాను, నా నడుము వరకు ఉంది ప్రజెంట్. ఇంకా టైమ్ ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు అన్నట్టు మా కళ కూడా చెడిపోతూ వచ్చింది. దాని వల్ల గ్రూప్ అంతా వేరే వేరే వర్క్స్ చేసుకుంటాం అని వెళ్లిపోయారు. మేం స్టేజ్ షో ఇవ్వాలన్నా కూడా ఎవరూ ముందుకు రావడం మానేశారు, ఈవెన్ గుడి, బడిలో కూడా. మెల్లిగా డబ్బు కొరత కూడా వచ్చింది. దాని వల్ల మొత్తం నాట్య మండలి మూసేశాం. ఎన్నో ఇయర్స్ గా నాన్న మేకప్ వేసుకొని డాన్స్ చేయడం వల్ల లెగ్స్ కి & మేకప్ వల్ల క్యాన్సర్ కూడా వచ్చింది. డబ్బు కూడా పుట్టలేదు సరిగ్గా ట్రీట్మెంట్ కి, ఉన్న పొలం అమ్మేశాం, అయినా నాన్నని కాపాడుకోలేకపోయాం. మంత్స్ అవుతుంది ఎక్కడా పని లేదు ఇంట్లో. ఎక్కడ ప్రదర్శన ఇద్దాం అన్నా కూడా ఎవరూ చూడరు అని చెప్పడం, మొత్తం ఐటెమ్ సాంగ్స్, గర్ల్స్, జాతర, తిరునాళ్ళలో ఆడే అమ్మాయిలు అవే ఉన్నాయి. మా కళకి ఆదరణ తగ్గిపోయింది అని అర్థం అయింది. ఫైనాన్షియల్ గా కూడా కష్టం అవుతుంది. అప్పుడే చిన్ననాటి ఫ్రెండ్ ఊరికి వచ్చాడు, కలిశాం. అలా అలా మాట్లాడుకున్నాం, ఎలా చేస్తే బాగుంటది అనుకున్నాం. ఏదీ అయ్యేలా లేదు అనుకున్న టైమ్ కి వాడు ఒక ఐడియా ఇచ్చాడు. వాడికి తెలిసిన ఒక ఐటెమ్ డాన్స్ గ్రూప్ తెలుసు, దాంట్లో నిన్ను చేర్పిస్తా అని చెప్పాడు. నాకు కోపం వచ్చింది, నేను ఎలా, అక్కడ అంతా అమ్మాయిలే, అవ్వదు అని చెప్పేసాను. బట్ నాకు ఉన్న లాంగ్ హెయిర్, ఫేషియల్ ఎక్స్ప్రెషన్స్ బాగా ఇస్తాను భరతనాట్యం చేయడం వల్ల ఇవి, నేను స్లిమ్ గా ఉండడం వల్ల అమ్మాయిగా చేస్తే ఎవడూ గుర్తుపట్టరు, నువ్వు చేస్తే చాలా మనీ వస్తాయి, ఫైనాన్షియల్ గా కొన్ని డేస్ కోసం అని నన్ను కన్విన్స్ చేశాడు వాడు. కానీ ఇది ఇంట్లో ఉన్న అమ్మకి చెప్తే అస్సలు ఒప్పుకోదు, ఊరిలో మాకు మా నాన్నకి ఉన్న పరువు, ఎన్ని ఇయర్స్ గా వచ్చిన గౌరవం, నాట్యం నుండి.. కానీ అన్నీ ఆలోచిస్తే బుర్ర బద్దలవుతుంది ఒక పక్క. ఇంకా ఇలా కాదు, ఏదో ఒకటి, కానీ నేర్చుకున్నది ఏదైనా కళే అనుకున్నా. నేను కళాకారుడిని, ఏది ఐతే ఏమి అని ముందుకు అడుగు వేశాను. ఇంట్లో అమ్మకి పక్క ఊరిలో పని కోసం అని చెప్పి నేను మా ఫ్రెండ్ వెళ్ళాం. ఆ ఐటెమ్ డాన్స్ గ్రూప్ నేమ్ వచ్చేసి 'రంభ ఐటెమ్స్ డాన్స్ గ్రూప్' అని. దాంట్లో ఒక 5 అమ్మాయిలు ఉన్నారు, ఒక 2 నాలాగే అమ్మాయి గెటప్ వేసి చేసేలాగా మా ఫ్రెండ్ అప్పుడే ఆ గ్రూప్ మేనేజర్ అయిన సుభాష్ కి మాట్లాడాడు. నాతో కూడా మొత్తం చెప్పాడు, ఎలా అయినా వేయాలి, టైమ్ ఆర్ సిట్యువేషన్ ఎలా ఉన్నా కానీ దిగొద్దు అని ప్రతిదీ ఎక్స్ప్లనేషన్ ఇచ్చాడు నాకు. ఇంకా 2 డేస్ లో ఇక్కడ జాతర ఉంటది, దానికి నన్ను రెడీ చేయండి అన్నాడు. 2 అబ్బాయిలని తీసుకొచ్చాడు, నాలాగే వాళ్ళు అమ్మాయిలా రెడీ అయ్యి చేసే వాళ్ళు. వాళ్ళ పేర్లు వచ్చేసి సురేష్ (ఫీమేల్ నేమ్ ఇక్కడ మళ్ళీ కాబట్టి సుధ అని), ఇంకో అబ్బాయి పేరు రాకేష్ (రమ్య అని). వాళ్ళు నాతో చాలా ఫాస్ట్ గా కలిసిపోయారు. బ్యాక్ స్టేజ్ రూమ్ లోకి వెళ్లిపోయాం. పక్కనే ఇంకా 5 అమ్మాయిలు ఉన్నారు అదే గ్రూప్ లో. నన్ను చూసి "వీడు ఎవడు కొత్త కొజ్జా నా" అని వెటకారంగా అన్నారు. నాకు ఎలానో అనిపించింది. రమ్య నా వైపు చూసి ఏం అనుకోకు వాళ్ళు అంతే అంది. నాకు మెల్లిగా మనం వేయబోయే సాంగ్స్ ప్రాక్టీస్ చేస్తున్నాం. నేను కూడా చేస్తున్నా, నాకు నాట్యంలో బాగా ఎక్స్పీరియన్స్ ఉంది, చాలా ఫ్లెక్సిబిలిటీతో చేస్తున్నా. వాళ్ళు షాక్ లో ఉన్నారు ఇంకా. ఫస్ట్ టైమ్ ఒక చిన్న కలర్ ఫుల్ లంగా వేశారు, నా ప్యాంట్ తీశాను ఫస్ట్ టైమ్ అలా. అంతకు ముందు టీ-షర్ట్ మీదానే ఉన్నా. అలా ఒక రోజు అంతా అలా అయిపోయింది. నెక్స్ట్ డే అందరూ చాలా హర్రీ హర్రీగా ఉన్నారు, అన్నిటికీ సిద్ధం చేయాలి జాతరకి అని. ఎవరికి వాళ్ళు ఎలా ఏ బట్టలు వేయాలి అని. నేను ఒక సైడ్ నుండి అంతా గమనిస్తున్నా. బాగా స్వెట్టీగా ఉండే అక్కడే. అప్పుడు నా కొప్పుగా ఉన్న హెయిర్ ని లూజ్ చేశా, నడుము వరకు ఒత్తుగా వచ్చింది. అందరూ నా వైపే, ఆ 5 లేడీస్ కూడా షాక్ లో, అంత హెయిర్ అని. నేను ఇంకా జరిగింది చెప్పా నా సిట్యువేషన్. వాళ్ళు అర్థం చేసుకున్నారు. నాకు హెల్ప్ చేస్తా, టెన్షన్ పడకు అని, సుధ అండ్ రమ్య కూడా సపోర్ట్ గా ఉంటాం ఏం కాదు అని చెప్పారు. అండ్ ద జాతర డే నైట్ 8 కి స్టార్ట్. మేం స్టేజ్ వెనకాల మేకప్ రూమ్ లో రెడీ అవ్వడం స్టార్ట్ చేశాం. ముందుగా నా ఒంటి మీద ఉన్న హెయిర్ అంతా షేవ్ చేశా. ట్రాన్స్ఫర్మేషన్ బిగిన్స్ నౌ. ఇంకా సుధ నాకు మోకాళ్ళ పైకి ఉండే చిన్నగా స్టోన్డ్ లంగా వేసింది. దానికంటే ముందే నా లోపల ఉన్న పెనిస్ ని టక్ చేసి ముడి వేసింది ప్యాంటీలో, టైట్ లేడీస్ ఉండేలాగా ప్లెయిన్ గా వచ్చేలాగా సెట్ చేసింది, డాన్స్ వేసే అప్పుడు ఇబ్బంది పడకూడదు అని. ఇప్పుడు లంగా వేసాక చాలా కూల్ ప్లెజెంట్ ఉంది. నాకు 1st టైమ్ బ్రా వేసాను. ఏదో తెలియని ఫీలింగ్, అది సాఫ్ట్ అయిన ప్యాడ్స్ నా నిపుల్స్ కి టచ్ అవుతుంటే ఎందుకో లోపల. చాలా పెద్ద పెద్ద గుడ్డ ముక్కలు పెట్టి పెద్ద క్లీవేజ్ వచ్చేలాగా రెడ్ కలర్ బ్లౌజ్ వేశారు. దాన్ని ఊపుతూ టెస్ట్ చేసింది. 5 లేడీస్ లో ఉన్న అమ్మాయి వచ్చి "భలే ఉన్నావ్ రా కత్తిలాగా, జాగ్రత్తగా రక్కేస్తారు" అని ఫేస్ కి మేకప్ స్టార్ట్ చేశారు. పెద్దగా కాటుక, ఎర్రగా లిప్స్ కి లిప్ స్టిక్, ఫౌండేషన్, చిన్నగా టచ్ అప్. నాకు ఆల్రెడీ ఇయర్స్ కి హోల్స్ ఉన్నాయి, ఇంకా పెద్ద ఇయర్ రింగ్స్ వేశారు చాలా హెవీగా ఉండే. చేతికి కలర్ ఫుల్ బ్యాంగిల్స్ 12:12. ఫైనల్ గా ఒంటి మీద ఎల్లో కలర్ ఓణీతో బొడ్డులో దోపారు ఇంకా నా బొడ్డు కనిపించేలాగా. ఇంకా నా జుట్టు ముడి విప్పారు, వేవీ హెయిర్ అంతా నాది. రమ్య నా జుట్టు బాగా దువ్వి పాపిడ తీసింది. అలా పాపిడ తీసినప్పుడు నాలో ఏదో ఫీలింగ్, ఎప్పుడూ లేనిది లోపల గుండె వేగం. నాలో ఉన్న మగాడు కనపడట్లే, అమ్మాయి లాగా సిగ్గుపడుతున్నా తెలియకుండానే నాలో నేను ఇంకా. పాపిడ తీసి సైడ్స్ కి ట్విస్ట్ చేసి మిడిల్ లోకి జోడించి ప్లక్కర్ క్లిప్ తో 3 మూరల మల్లె పూలు పెట్టింది, పిన్స్ పెట్టింది. బాడీకి ఫుల్ గా సెంట్ పూశాను. అద్దం ముందు నించున్నా. చూస్తే ఎవరూ నమ్మరు అమ్మాయిల కన్నా నేను బాగున్నా అని. అందరూ, అక్కడ ఆ 5 అమ్మాయిలు కుళ్లుకున్నారు నన్ను చూసి. సుధ అండ్ రమ్య కూడా ఏం మాత్రం తీసిపోరు. అలా నా వైపు సుధ చూసి నీకు ఒక నేమ్ కావాలి, ఏం పెడదాం అని ఆలోచిస్తుంటే, అప్పుడే మా ఫ్రెండ్ వెనకాల నుండి వచ్చి "జానకి" అని అన్నాడు. ఏ టైమ్ లో అలా అన్నాడో కానీ ఆ సమయం నుండి నా జీవితం మారిపోతది అని అనుకోలేదు. అందరికీ నచ్చింది ఆ పేరు. అలా జానకి రామ్ నుండి జానకి గా మారిపోయింది. ఇంకా రానే సమయం వచ్చింది, 8 అవుతుంది. ముందుగా అమ్మాయిలు ఒక 1 అవర్ వేశారు. అక్కడ వచ్చిన ప్రతి చిన్నా చితకా, ముసలి వాడి నుండి అందరూ ఎగబడి అరుస్తూ విజిల్స్, లొల్లి, సొల్లు కారుస్తూ ఉన్నారు. ఖోస్ గందరగోళంగా ఉన్నది ఇంకా. నేను సుధ, రమ్య స్టేజ్ ఎక్కాం, రివర్స్ బ్యాక్ లో ఉన్నాం. నాలో భయం టెన్షన్ ఒక పక్క ఏంటి అని, పక్కనే వాళ్ళు ఉన్నా కూడా. ఇంకా సాంగ్స్ స్టార్ట్ అయినాయి, మేం తిరిగాం అంతే. ఫుల్ సౌండ్, మమ్మల్ని చూడడం కింద నుండి పైదాకా. నేను స్టార్ట్ చేశా వేయడం. ఆ నిమిషం నాలో ఒకప్పుడు ఉన్న జానకి రామ్ లేడు. కేవలం ఐటెమ్ డాన్స్ గర్ల్ జానకి మాత్రమే. నాలో ఎనర్జీ ఫుల్ గా, లైట్స్, కేరింతలు, జనం కోలాహలం. స్టేజ్ మీదకి కుర్రాళ్ళు ఎగబడి రావడం, ఎగరడం. ఫుల్ భయం వేసింది, అలానే చేస్తున్నా పిచ్చిగా, ఏం అర్థం అవ్వలేదు. అలా 3 అవర్స్ అయిపోయింది. నడుముని పట్టుకోవడం, ముద్దులు పెట్టడం, నాలో నేను ఉన్నానా లేనా, అంతా ప్రోగ్రామ్ అయిపోయింది. నేను బ్యాక్ స్టేజ్ కి వచ్చి మిర్రర్ ముందు చూస్తున్నా, అక్కడే మిర్రర్ ముందు ఉన్న స్టిక్కర్ ఎగ్జాక్ట్ గా ఐబ్రోస్ మధ్యలో ఫిట్, అలా నా రూపం కనిపిస్తుంది. ఇదేనా ఇంకా నాకు నాలో నాలో గొడవ. Written by : వసంత లక్ష్మి ఇక్కడితో చాప్టర్ 1 డన్ అండ్ చాప్టర్ 2 విల్ పోస్టెడ్ యాజ్ సూన్ యాజ్ పాజిబుల్. ప్లీజ్ కామెంట్ ఆన్ దిస్, ఏమైనా చేంజెస్ ఉంటే చెప్పండి. థాంక్యూ.

Lekshmi

69 views

English · Family yesterday

After the bus journey

After the unforgettable night on that crowded bus from Mumbai to Pune, where I had surrendered completely to the mysterious woman in the dark—dressed in my hidden salwar kameez, feeling her hands explore my smooth, shaved body as the vehicle swayed—I thought it was a one-time secret. My heart raced every time I remembered how she had whispered approvals in my ear, treating me like her secret “sister” while her fingers made me tremble. Days turned into weeks, and I returned to my quiet life in the city, secretly crossdressing at home but yearning for more. One humid afternoon, I decided to visit the old Siddhivinayak Temple for some peace. Dressed modestly as a young man in a simple kurta and jeans, my secret feminine undergarments hidden beneath, I stood in the queue for darshan. The air was thick with incense and chants. As I emerged from the inner sanctum, my eyes locked with hers across the courtyard. It was her—the woman from the bus. She was wearing a beautiful maroon saree that draped gracefully over her now noticeably rounded belly. Pregnancy suited her; she glowed with a soft, maternal radiance. Her eyes widened in recognition, and a knowing smile curved her lips. We approached each other slowly, hearts pounding. “Rahul… or should I say, Rani?” she whispered teasingly, using the feminine name I had shyly revealed to her that night. Her voice was warm, laced with affection. “I never thought I’d see my bus companion here.” We sat on a quiet bench under a peepal tree, away from the crowds. She told me her name was Priya. Her husband, a technician working in Kuwait, had returned briefly after she discovered her pregnancy but had to fly back two weeks ago for his contract. “It’s lonely here now,” she said softly, placing a hand on her belly. “The baby is due in five months. My family is far away in Kerala, and his relatives… they are traditional. They don’t know about my little adventures.” She gave me a meaningful look. I blushed deeply, feeling the familiar thrill of being seen as I truly wanted. We talked for hours—about her pregnancy cravings, the fears of being alone, and how our bus encounter had awakened something in both of us. She confessed she had fantasized about me since that night, imagining me in softer clothes, helping her around the house as a caring companion. “Stay with me, Rani,” she said suddenly, her hand gently squeezing mine. “My flat is small but comfortable in Andheri. I’ve already spoken to my husband on video call. I told him a ‘distant cousin sister’ from my college days needs a place to stay and can help with household work, cooking, and accompanying me to doctor’s visits. He was relieved—said it would be good for me not to be alone. He trusts me completely.” She smiled mischievously. “He doesn’t need to know the rest.” My pulse quickened. Moving in as her “cousin sister” while crossdressing full-time? It was risky, thrilling, and exactly what my hidden desires craved. That evening, I packed my secret collection of sarees, salwar suits, makeup, and jewelry, and arrived at her modest two-bedroom flat. Priya welcomed me with open arms, locking the door behind us. “From now on, no more hiding as Rahul here,” she said, leading me to the bedroom. She helped me change, draping a soft cotton saree around my body herself—pallu arranged neatly over my padded chest, the fabric hugging my hips. She adjusted my bindi, tied my long hair (which I had grown out) into a bun, and applied light kajal and lipstick. “Beautiful. My helpful sister Rani has arrived.” Life in the flat quickly settled into a new rhythm. During the day, I cooked simple South Indian meals she craved—idli, sambar, coconut chutney—while dressed in comfortable salwar kameezes. I accompanied her to the nearby clinic for check-ups, holding her hand as the doctor monitored the baby’s heartbeat. Evenings were intimate. With the curtains drawn, Priya would rest her head on my lap, my saree pleats gently brushing her belly. She loved running her hands over my smooth legs and under my blouse, whispering how much safer and happier she felt with me there. Her pregnancy made her more affectionate, more needy. One night, as monsoon rains lashed the windows, she pulled me close. “Help me, Rani,” she murmured, guiding my hands. Our bodies intertwined carefully, mindful of her growing bump—slow, tender explorations that echoed our bus encounter but with deeper emotional connection. She taught me new ways to please her, and I surrendered fully, feeling desired as the woman I longed to be. Her husband called weekly. I would stay quiet in the background, dressed femininely, as Priya chatted casually about how “Rani didi” was such a blessing—helping with chores, massages for her swollen feet, and keeping the house spotless. He thanked “her” profusely over the speaker once, completely unaware. Weeks passed in this hidden paradise. Priya’s belly grew, and so did our bond. I massaged her with oil every evening, my bangles tinkling softly. She bought me new clothes—flowing anarkali suits and even a maternity-inspired saree for myself. In return, I was her rock, her secret lover, and her devoted companion. But deep down, we both knew this arrangement was temporary bliss. When the baby arrived, things might change… but for now, in Priya’s warm embrace and the safety of her home, I had found my true self.