വേഷം

കൊച്ചിയ്ക്കടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ, പുഴയും തെങ്ങിൻ തോപ്പുകളും നിറഞ്ഞ ഒരു സ്ഥലത്ത്, അനിലും ഭാര്യ പ്രിയയും ജീവിച്ചിരുന്നു. അനിൽ, 32 വയസ്സുള്ള ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായിരുന്നു—ഒരു കോ-ഓപ്പറേറ്റീവ് ബാങ്കിൽ ക്ലർക്ക്, വൈകുന്നേരം ചായയും ടിവിയിൽ ക്രിക്കറ്റ് മാച്ചും ആസ്വദിക്കുന്ന ഒരാൾ. പ്രിയ, ഒരു സ്കൂൾ ടീച്ചർ, എപ്പോഴും ഉത്സാഹം നിറഞ്ഞവൾ—വിദ്യാർത്ഥികളെക്കുറിച്ചോ, എറണാകുളത്ത് ഒരു ചെറിയ തുണിക്കട നടത്തുന്ന അവളുടെ സഹോദരൻ വിനോദിനെക്കുറിച്ചോ സംസാരിക്കും. അനിലിന് വലിയ സ്വപ്നങ്ങളോ രഹസ്യങ്ങളോ ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. പെണ്ണിന്റെ വേഷം കെട്ടാൻ താല്പര്യമോ? ഒരിക്കലും!

പക്ഷേ, കേരളത്തിന്റെ ഈർപ്പമുള്ള അനിശ്ചിതത്വത്തിൽ ജീവിതം പലപ്പോഴും അപ്രതീക്ഷിത വഴികളിലേക്ക് തിരിയും.

ഒരു മഴ പെയ്യുന്ന ഉച്ചതിരിഞ്ഞാണ് എല്ലാം തുടങ്ങിയത്, 2025 മാർച്ചിൽ. പ്രിയ, കുട ഒഴുകുന്ന നനവോടെ, മുഖം വിളറി, വീട്ടിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. “അനിൽ, നമ്മൾ കുഴപ്പത്തിലാണ്!” അവൾ ബാഗ് താഴെ വെച്ച് പറഞ്ഞു.

“എന്താ ഇപ്പോൾ പറ്റിയത്?” അനിൽ, ഫോണിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ ചോദിച്ചു. കേരള ബ്ലാസ്റ്റേഴ്സ് വീണ്ടും തോൽക്കുകയായിരുന്നു.

“വിനോദ്… അവൻ വലിയ കുഴപ്പത്തിലാണ്. കട വലുതാക്കാൻ വേണ്ടി കുറച്ച് ഗുണ്ടകളിൽ നിന്ന് പണം കടം വാങ്ങി. ഇപ്പോൾ അവർ അവനെ തേടി നടക്കുന്നു. ഇന്ന് അവർ സ്കൂളിൽ എന്നെ തിരക്കി വന്നു!”

അനിൽ നെറ്റി തടവി. “ഗുണ്ടകൾ? എന്താ ഈ പറയുന്നത്? അവർ നിന്നെ എന്തിനാ തിരക്കുന്നത്?”

“ഞാൻ അവന്റെ പെങ്ങൾ അല്ലേ! ഞാൻ അവന്റെ ഒളിസ്ഥലം അറിയുമെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. ഒരു മണിക്കൂർ മുമ്പ് വിനോദ് വിളിച്ചിരുന്നു—അവൻ ഒളിവിൽ പോയി. പക്ഷേ അനിൽ, അവർ നമ്മുടെ വീടിന്റെ പുറകേയും ഉണ്ട്. ജംഗ്ഷനിൽ ഒരുത്തനെ ഞാൻ കണ്ടു, ഒരു ബൈക്കിൽ, നോക്കി നിൽക്കുന്നു.”

അനിൽ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. “അടിപൊളി. നിന്റെ അനിയൻ ഒരു ജീനിയസ് തന്നെ. ഇനി നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?”

പ്രിയ മുറിയിൽ ഉലാത്തി, പിന്നെ നിന്നു. “എനിക്കൊരു ഐഡിയ ഉണ്ട്. പക്ഷേ നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടില്ല.”

“പറഞ്ഞ് നോക്ക്.”

“നമ്മൾ കുറച്ച് ദിവസത്തേക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് മാറണം. നിന്നെ… പൂർണമായും മറയ്ക്കണം. അവർക്ക് നിന്നെ അറിയാം—നമ്മളെ ഒരുമിച്ച് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ എന്റെ കസിൻ അഞ്ജുവിനെ അവർക്ക് അറിയില്ല.”

അനിൽ കണ്ണ് മിഴിച്ചു. “അഞ്ജു? കോഴിക്കോട്ടെ അഞ്ജു? അവൾക്ക് എന്തിന്റെ കേടാ?”

പ്രിയ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം എടുത്തു. “ഞാൻ പറയുന്നത്… നീ അഞ്ജു ആയാലോ? കുറച്ച് ദിവസത്തേക്ക്. ഒരു പെണ്ണിന്റെ വേഷം കെട്ടി, എന്നോടൊപ്പം എറണാകുളത്തേക്ക് വരാം. വിനോദ് ഈ പ്രശ്നം തീർക്കുന്നത് വരെ നമ്മൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കാം.”

അനിൽ ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി ചിരിച്ചു. “നിനക്ക് വട്ടായോ? ഞാൻ ഒരു സാരി ഉടുത്ത് മലയാളം സീരിയലിലെ നായികയെ പോലെ നടക്കാൻ പോവ്വാണോ? ഒരിക്കലും!”

“അനിൽ, കേൾക്ക്!” പ്രിയ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “അവർ തിരയുന്നത് ഒരു പുരുഷനെയും സ്ത്രീയെയും—ഒരു ദമ്പതികളെയാണ്. നമ്മൾ രണ്ട് പെണ്ണുങ്ങളായാൽ, അവർക്ക് ഒരു സംശയവും തോന്നില്ല. നിന്നെ ഞാൻ അഞ്ജു എന്ന് പരിചയപ്പെടുത്താം, കോഴിക്കോട്ട് നിന്ന് വന്ന എന്റെ കസിൻ. അവളുടെ പഴയ ഐഡി കാർഡ് എന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ട്. പെർഫെക്ട്!”

“പെർഫെക്ടോ? പ്രിയ, എനിക്ക് സാരി ഉടുക്കാൻ പോലും അറിയില്ല. ഞാൻ വീണ് കഴുത്ത് ഒടിക്കും, പിന്നെ ഗുണ്ടകൾക്ക് എന്നെ കൊല്ലേണ്ടി വരില്ല!”

പക്ഷേ പ്രിയ വിട്ടില്ല. അന്ന് വൈകുന്നേരം, ഇടിമിന്നലിന്റെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ, അവൾ ഒരു പച്ച സാരി—പൊന്നിന്റെ വക്കുള്ളത്—ഒരു അയൽക്കാരിയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ ബ്ലൗസ്, ഒരു സ്കൂൾ നാടകത്തിന് ഉപയോഗിച്ച വിഗ് എന്നിവ എടുത്ത് വന്നു. “നീ ഇത് ചെയ്യും, അനിൽ. നമ്മൾക്ക് വേണ്ടി. വിനോദിന് വേണ്ടി. ഞാൻ എല്ലാം പഠിപ്പിച്ച് തരാം.”

അനിൽ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു, പക്ഷേ തോൽവി സമ്മതിച്ചു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, സാരി ഉടുക്കലിന്റെ ഒരു ക്രാഷ് കോഴ്സിന് ശേഷം (ഒപ്പം ഒരുപാട് ചീത്ത പറഞ്ഞ്), അവൻ കണ്ണാടിയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു, പൂർണമായും മാറിയിരുന്നു. വിഗ് അവന്റെ മുഖത്തിന് ചുറ്റും അല്പം വിചിത്രമായി ഇരുന്നു, വളകൾ കൈയിൽ കിലുങ്ങി, പ്രിയ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ കുറച്ച് കുങ്കുമം തൊട്ടിരുന്നു. “ഞാൻ ഒരു കോമാളി ആയി പോയി,” അവൻ പിറുപിറുത്തു.

“നിന്നെ… വിശ്വസനീയമായി തോന്നുന്നുണ്ട്,” പ്രിയ ചിരി അടക്കി പറഞ്ഞു. “ഇനി, ശബ്ദം മയപ്പെടുത്തി സംസാരിക്കണം. നിന്റെ പേര് അഞ്ജു എന്ന് പറയണം. കൂനി നിൽക്കരുത്—പെണ്ണുങ്ങൾ അങ്ങനെ നിൽക്കില്ല.”

അവർ എറണാകുളത്തേക്ക് ഒരു ബസിൽ പോയി, അനിൽ പ്രിയയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ച്, ആരെങ്കിലും തന്റെ വേഷം തിരിച്ചറിയുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ. ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ, പ്രിയയുടെ പ്ലാൻ ആദ്യത്തെ തടസ്സത്തിൽ എത്തി—അവളുടെ സുഹൃത്ത് മീന അവരെ കണ്ടു.

“പ്രിയ! ഓ, ഇത് ആരാ?” മീന, അനിലിനെ—അല്ല, “അഞ്ജുവിനെ”—ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

“ഇത്… എന്റെ കസിൻ അഞ്ജു, കോഴിക്കോട്ട് നിന്ന്,” പ്രിയ വേഗം പറഞ്ഞു. “അവൾ കുറച്ച് ദിവസം എന്റെ കൂടെ നിൽക്കാൻ വന്നതാ.”

മീന പുഞ്ചിരിച്ചു. “നിന്നെ കണ്ടതിൽ സന്തോഷം, അഞ്ജു! നീ ഒരുപാട് മിണ്ടാത്ത ആളാണല്ലോ. പ്രിയ, നിന്റെ കസിൻ ഇത്ര സുന്ദരിയാണെന്ന് നീ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. എന്റെ അനിയൻ രാഹുലിന് ഒരു പെണ്ണിനെ നോക്കുന്നുണ്ട്…”

അനിലിന്റെ വയറ്റിൽ ഒരു കല്ല് വീണ പോലെ തോന്നി. പ്രിയ ഒരു നിർബന്ധിത ചിരി ചിരിച്ചു. “ഓ, മീന, ഇപ്പോൾ കല്യാണം ഒക്കെ പറഞ്ഞ് തുടങ്ങല്ലേ! അഞ്ജു… നാണക്കാരിയാണ്.”

പക്ഷേ മീന വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ, അവർ എറണാകുളത്ത് ഒരു ബന്ധുവിന്റെ വീട്ടിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നപ്പോൾ, മീന ഇടയ്ക്കിടെ വന്ന്, രാഹുലിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു—35 വയസ്സുള്ള, ഒരു ഇലക്ട്രീഷ്യൻ, മീൻ കറിയും പഴയ സിനിമകളും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന, ഒരു സന്തോഷവാനായ മനുഷ്യൻ. “അവന് അഞ്ജുവിനെ ഇഷ്ടപ്പെടും,” മീന ഒരു വൈകുന്നേരം പറഞ്ഞു, അനിലിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. “ഇത്ര പരമ്പരാഗതം, ഇത്ര മനോഹരം!”

അനിൽ, സാരി ഉടുത്ത് ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട്, പ്രിയയെ ഒരു കനല് നോട്ടം നോക്കി. പ്രിയ മന്ത്രിച്ചു, “നീ ഒന്ന് അഭിനയിച്ചോ, ശരിയാകും. നമുക്ക് ഈ നാടകം തകർക്കാൻ പറ്റില്ല.”

കാര്യങ്ങൾ കുഴപ്പത്തിലേക്ക് നീങ്ങി, വിനോദ്—ഇപ്പോഴും ഒളിവിൽ—വിളിച്ച് മോശം വാർത്ത കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ. “ഗുണ്ടകൾ കരുതുന്നത് ഞാൻ ഒരു പെണ്ണിന്റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടി എന്നാണ്. ഇപ്പോൾ അവർ ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ഒരു പുരുഷനെ തിരയുന്നു, പക്ഷേ പ്രിയയുടെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടയിലും അവർ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. നിന്റെ അഭിനയം തുടരണം, അനിൽ. ഒരുപക്ഷേ… കുറച്ച് കൂടി വിശ്വസനീയമാക്കണം.”

“വിശ്വസനീയമാക്കണോ?” അനിൽ ഫോണിലൂടെ ചീറി. “ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ വളകൾ ഇട്ട് ഈ പള്ളു തട്ടി വീഴാതെ നോക്കി നടക്കുന്നു!”

വിനോദ് ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു. “നോക്ക്, പ്രിയയുടെ സുഹൃത്ത് മീന… ‘അഞ്ജു’ ശരിക്കും ഉള്ളവളാണെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചാലോ? ശരിക്കും ശരിക്കും? രാഹുൽ ഒരു ദോഷവും ചെയ്യില്ല, ‘അഞ്ജു’വിന് ഒരു ‘വിവാഹനിശ്ചയം’ നടത്തിയാൽ, ആർക്കും ഒരു സംശയവും തോന്നില്ല.”

അനിൽ ഫോൺ ഏകദേശം താഴെ ഇട്ടു. “വിവാഹനിശ്ചയം? നിന്റെ ഭാര്യയുടെ സുഹൃത്തിന്റെ അനിയനുമായോ? നിനക്ക് ഭ്രാന്തായോ?”

പക്ഷേ പ്രിയ, സംഭാഷണം കേട്ട്, ഗൗരവത്തോടെ തലയാട്ടി. “ഇത് ഒരു മികച്ച ഐഡിയയാണ്, അനിൽ. ഒരു വ്യാജ വിവാഹനിശ്ചയം. മീന എല്ലാവരോടും പറയും, ഗുണ്ടകൾ അത് കേൾക്കും, അവർ ഒരു ദമ്പതികളെ തിരയുന്നത് നിർത്തും. നിന്നെ അവർ ഒരു സാധാരണ പെണ്ണായി കരുതും, രാഹുലിനെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോകുന്നവളായി.”

അങ്ങനെ, തന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ എതിർപ്പിനും വിരുദ്ധമായി, അനിൽ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ചെറിയ കുടുംബ സമ്മേളനത്തിൽ എത്തി, ഒരു പട്ട് സാരി ഉടുത്ത്, ഒരു നാണം നടിച്ച് ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, മീന “അഞ്ജുവിനെ” രാഹുലിന് പരിചയപ്പെടുത്തി. രാഹുൽ, ഒരു തടിയുള്ള മനുഷ്യനായിരുന്നു, ഒരു ഊഷ്മളമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, പിന്നിൽ നടക്കുന്ന നാടകം ഒന്നും അറിയാതെ. “അഞ്ജു, നീ ഇത്ര മിണ്ടാത്ത ആളാണല്ലോ! എനിക്ക് അത് ഇഷ്ടമായി,” അവൻ പറഞ്ഞു, അവൾക്ക് ഒരു പ്ലേറ്റ് പഴം പൊരി നീട്ടി. “നിനക്ക് പാചകം അറിയാമോ?”

“എ… പിന്നെ, ചിലപ്പോൾ,” അനിൽ മന്ത്രിച്ചു, ശബ്ദം ഉയർത്തി, വിഗ് തലയിൽ നിന്ന് വഴുതി വീഴാതിരിക്കാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു.

“വിവാഹനിശ്ചയം” ഒരു നാടകം മാത്രമായിരുന്നു—മോതിരം മാറ്റി, ഫോട്ടോ എടുത്തു, മീന സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി. അനിൽ പ്രിയയോട് പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു, “ഞാൻ ഇത് അതിജീവിച്ചാൽ, നിന്നെ ഞാൻ ഒരിക്കലും ക്ഷമിക്കില്ല.”

ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ്, വിനോദ് ഒരു ദൂരെയുള്ള അമ്മാവന്റെ സഹായത്തോടെ ഗുണ്ടകൾക്ക് പണം തിരിച്ചുകൊടുത്ത് തിരിച്ചെത്തി. അപകടം ഒഴിഞ്ഞു, അനിൽ സാരി ഊരി, “കേരള സദ്യ” എന്ന് പറയുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ തന്റെ മുണ്ട് ധരിച്ചു. സോഫയിൽ ഇരുന്ന്, അവൻ പ്രിയയെ നോക്കി. “ഇനി ഒരിക്കലും.”

പ്രിയ ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു. “നീ ഒരു മികച്ച അഞ്ജു ആയിരുന്നു, പക്ഷേ. രാഹുൽ ഇപ്പോഴും നിന്നെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.”

“അത് പറഞ്ഞ് തുടങ്ങരുത്,” അനിൽ പറഞ്ഞു, പക്ഷേ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ, മനസ്സില്ലാത്ത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. കേരളത്തിലെ ജീവിതം, എപ്പോഴും അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്.