Kiran to kaminee

Story of kiran to kaminee

---

किरण हा एक सर्वसाधारण मुलगा. लहानपणापासूनच त्याला रंगीबेरंगी कपडे, साड्या, दागिने, मेकअप यांचं आकर्षण होतं. पण आई राजश्रीला हे अजिबात पटायचं नाही. तिला नेहमी वाटायचं, “माझा मुलगा मुलासारखाच राहिला पाहिजे. तो मुलींसारखा कपडे घालतोय, हे चुकीचं आहे.”

किरण अनेकदा आरशासमोर आईच्या साड्या चोरून घालायचा, लिपस्टिक लावायचा. आईला दिसलं की ती रागवायची, कधी रडायची. त्यामुळे किरण हळूहळू एकटा पडू लागला. पण त्याच्या मनातील स्त्रीत्व दडवता दडवता तो आतून तुटत होता.

एकदा दिवाळीच्या वेळी घरात सगळे नवे कपडे घेत होते. किरणने आईकडे धीर धरून विचारलं,
“आई, मी पण एक साडी घेऊ शकतो का? मला खरंच तसं राहायचंय. तू माझी आई आहेस, तुला माझी ओळख स्वीकारायला हवी.”

आईला प्रथम खूप धक्का बसला. पण त्या रात्री तिने किरणच्या चेहऱ्याकडे पाहिलं—डोळ्यांत दडलेलं दुःख, आपलेपणाची आस. आईच्या मनात प्रेम जागं झालं.

पुढच्या दिवशी राजश्रीने किराणला जवळ बोलावलं.
“बाळा, मी कदाचित तुला समजून घेतलं नाही. पण तू माझ्यासाठी नेहमीच प्रिय आहेस. तुला जे व्हायचं आहे, त्यासाठी मी तुझ्या सोबत आहे.”

आईने स्वतःच्या हाताने किराणला नवी साडी घालून दिली, केस बांधून दिले, मेकअप करून दिला. आरशात पाहताना किराण डोळ्यात पाणी घेऊन म्हणाला,
“आई, आज मला वाटलं मी खरंच मी आहे.”

त्या क्षणी किराण जणू नवीन जन्म घेत होता—तो फक्त मुलगा नव्हता, तर एक सुंदर स्त्री झाली होती. आई राजश्री, जी आधी विरोध करत होती, तीच आता त्याची सर्वात मोठी आधारस्तंभ बनली.

घरातला कोपरा रंगीबेरंगी झाला. आई-मुलाचे नाते नव्या विश्वासाने घट्ट झाले. समाज काय म्हणतो, हे बाजूला ठेवून राजश्रीने आपल्या मुलाला त्याच्या खरी ओळखीने जगायला शिकवलं.