అంబ రాయె

మా ఇల్లు విశాఖపట్టణం లో ఎ వి యన్ కాలేజీ డౌన్ లో ఉన్న సున్నపు వీథిలో రామాలయం దగ్గర. మా చుట్టాల్లో చాలా మంది ఇళ్ళు మాకు చుట్టు ప్రక్కలే ఉన్నాయి. నాపేరు సాంబ. నేను ఎనిమిదో తరగతి చదువుతున్నాను. నా గొంతు ఆడపిల్ల గొంతులాగానే ఉంటుంది. నా నడక కూడా ఆడపిల్ల నడకే. నేను జానకమ్మ, సుశీలమ్మ పాటలు చాలా బాగా పాడుతానని అందరూ మెచ్చుకునే వారు. మా చుట్టూ ఉన్న చుట్టాలందరికీ ఎక్కువ మంది ఆడపిల్లలే. మా సావిత్రి దొడ్డమ్మకి ఎనమండుగురు ఆడపిల్లలు. నాకు ఎక్కువగా వాళ్ళింట్లోనే మసలటం అలవాటు. మా దొడ్డమ్మ కూతుళ్ళందరికీ బట్టలు కొంటూ నాకు కూడా గౌనో, పరికిణీ, జాకెట్టు అలా కొనేది. ఆ ఏరియాలో ఇంచు మించు గా మా కుటుంబాలవాళ్ళం రెండు వందల మందికి లోపు ఉండే వాళ్ళం. అందరూ నన్ను పేరు పెట్టి పిలిచేవారు కాదు. బాబీ అనే వాళ్ళు. నేను గౌనో, పరికిణీ, జాకెట్టో వేసుకుంటే బేబీ అనేవారు. మేం చదువుతున్న స్కూల్ కూడా మావాళ్ళే నడుపుతున్న ప్రైవేటు స్కూలే. అందుకని నన్ను గర్ల్స్ సెక్షన్ లోనే కూర్చోపెట్టి చదివించే వాళ్ళు. నేను ఎనిమిదో తరగతి కి వచ్చేసరికి అది 1994 లో సంవత్సరం. మా సావిత్రి దొడ్డమ్మ నాల్గవ కూతురు నీలవేణి కి విజయనగరం జిల్లా లోని చీపురు పల్లి ఆంధ్రప్రదేశ్ బాలికల ఆశ్రమ గురుకుల పాఠశాలలో తెలుగు
అధ్యాపకురాలిగా ఉద్యోగం వచ్చింది.
ఇంట్లో అందరు ఒక్కత్తే అక్కడికి వెళ్ళి ఎలా ఉద్యోగం చేస్తుంది? అనుకున్నారు. అయితే ప్రభుత్వం ఉద్యోగం కనుక వరైనా తోడు వెడితే బాగుంటుంది. అనుకున్నారు. అయితే ఎవరు వెళ్ళాలి అని అనుకుని బాబీ ని తోడు పంపుదాం. అనుకున్నారు. అయితే వాడి చదువు? అని ప్రశ్న వచ్చింది. ఏముంది? ఇక్కడ లాగా అక్కడ కూడా బాలికల పాఠశాల లో బాలికగా చదువుతాడు. ఇంటి పేరు సన్నిధి. కనుక వీడు ఇక పై S.AMBA. అని చెప్పారు. అలా నేను నీలక్క తో పాటు అంబ అనే పేరుతో చీపురు పల్లి కి బయల్దేరాను. (సశేషం)