अनोळखी तरी सोबती.......... भाग 1

स्वरा स्वतःच्या नशिबाला शिव्या घालत होती. ती ज्या फ्लाइटने घरी परतत होती, त्या फ्लाइटला मध्येच तांत्रिक बिघाड झाला. विमान पुणे एअरपोर्टवर थांबले होते आणि तिथेच अडचण निर्माण झाली. एअरलाईनने घोषणा केली की त्या रात्री विमान दुरुस्त होऊ शकणार नाही आणि त्यांच्याकडे दुसरे
विमानही उपलब्ध नाही. त्यामुळे सर्व प्रवाशांसाठी जवळच्या हॉटेलमध्ये
रात्रीच्या मुक्कामाची व्यवस्था करण्यात येणार होती.स्वराने अइच्छेने ते मान्य केले. तिने तिचं हँड लगेज घेतलं आणि बसमध्ये बसली. हॉटेलकडे जाताना एअरलाईनकडून तिला रात्रीच्या जेवणासाठी जवळच्या रेस्टॉरंटचे कूपनही देण्यात आले.हॉटेलमध्ये चेक-इन करून रूममध्ये गेल्यावर ती विचारात
पडली.“मी जावं का?”कुठे?तिच्या मोठ्या बहिणीकडे — सोनालीच्या घरी.
तिचे घर ह्याच शहरात होतं.तिला माहिती होतं की सोनाली ऑफिसच्या कामानिमित्त मुंबईला गेली आहे. पण तिचा दाजी रोहित घरी असणार होता.
खरं सांगायचं तर, स्वराला रोहित कधीच फारसा आवडला नव्हता. तसं काही विशेष कारण नव्हतं. तो वाईट माणूस नव्हता — उलट शांत, समजूतदार आणि सोनालीवर खूप प्रेम करणारा होता. स्वराशीही तो नेहमी नम्रपणे वागत असे. तरीही, काहीतरी अनामिक अंतर तिला त्याच्याशी जाणवत असे.
ती दुविधेत होती.जर ती इथे शहरात रात्रभर थांबली आणि दुसऱ्या दिवशी
निघून गेली, तर सोनालीला कळल्यावर तिला वाईट वाटेल का?“शहरात आलीस आणि भेटलीही नाहीस?” — असा प्रश्न नक्की येईल.स्वराने कॅमेरा
बॅग उचलली — जणू काही सहजच.ती हॉटेलच्या खाली आली.कन्सर्जने तिच्यासाठी कॅब थांबवली.कॅबमध्ये बसताना ती अजूनही विचार करत होती आजची रात्र साधी जाणार आहे…की काहीतरी वेगळं घडणार आहे?
कॅब पुण्याच्या शांत रात्रीतून सोनालीच्या घराच्या दिशेने निघाली…पुढे…ट्रॅफिक भयंकर होता. कॅब अक्षरशः कासवाच्या वेगाने सरकत होती. शेवटी स्वराने हार मानली आणि बहिणीच्या घरापासून दोन गल्ली आधीच उतरली. उरलेला रस्ता ती चालत जायचं ठरवलं.ती त्यांच्या गल्लीत वळली… आणि घरात लाईट्स चालू दिसले.“म्हणजे रोहित घरीच आहे… तो नसता तर सोपं
झालं असतं,” ती मनात पुटपुटली.ती गेटच्या आधी असलेल्या किचनच्या खिडकीजवळून चालत होती. खिडकीतून आत नजर गेली… आणि ती थबकली.किचनमध्ये साडी घातलेली एक बाई दिसत होती.चेहरा स्पष्ट दिसत नव्हता, पण ती भांडी धुत होती आणि एकाच वेळी स्वयंपाकही करत होती. स्वराच्या मनात शंका डोकावली.“ही कोण?” रोहित दाजी … आणि घरात अनोळखी बाई?डोक्यात विचारांचा भडिमार सुरू झाला.“तो सोनालीला फसवत आहे का?”“कदाचित मोलकरीण असेल?”“नाही… इतकी छान साडी मोलकरीण घालत नाही…”ती घरासमोर थांबली नाही. सरळ पुढे चालत गेली.
घर ओलांडल्यावर ती रस्ता क्रॉस करून समोरच्या छोट्या पार्कमध्ये शिरली. पार्कमध्ये अंधार होता, पण एक बाक अगदी त्यांच्या घरासमोर होता. त्या बाकासमोर एक मोठं झाड होतं, त्यामुळे घरातून कोणी पाहिलं तरी ती पूर्णपणे दिसणार नव्हती.स्वराने कॅमेरा बॅग उघडली.लाँग लेन्स काढून कॅमेराला लावली.ती बाकावर बसली आणि कॅमेरा डोळ्याला लावला.
व्ह्यूफाइंडरमधून तिने पुन्हा घराकडे पाहिलं.ती बाई अजूनही किचनमध्येच होती. काम करताना तिच्या हालचालीत एक सहजता होती… आणि काहीतरी ओळखीचंही.“ही ओळखीची का वाटतेय?”स्वराने काही फोटो काढले.क्लिक… क्लिक…थोड्या वेळाने ती बाई डायनिंग रूमकडे गेली. तिथे थोडं जास्त दिसत होतं. स्वरा बाकावर थोडी बाजूला सरकली, अँगल बदलला आणि पुन्हा फोटो काढायला लागली.आता चेहरा थोडासा स्पष्ट दिसू लागला…स्वरा एकदम स्तब्ध झाली.त्या बाईच्या चेहऱ्यात काहीतरी फारच परिचित होतं.तिच्या चालण्यात… हातांच्या हालचालीत… मान वळवण्याच्या पद्धतीत…स्वराचं हृदय जोरात धडधडायला लागलं.“हे… शक्य आहे का?”
ती पुन्हा झूम करून पाहू लागली.त्या बाईने केस मागे सारले… आणि चेहरा पूर्णपणे लाईटमध्ये आला.स्वराच्या हातातून कॅमेरा जवळजवळ निसटायचा बाकी राहिला.कारण…ती बाई…कोणी अनोळखी नव्हती.ती होती —रोहित.
साडी, मेकअप, मोकळे केस…पण तोच.स्वराच्या डोक्यात जणू स्फोट झाला.
“रोहित…? साडीत…?”ती स्तब्ध बसली होती.डोळे कॅमेरातून हटत नव्हते.
घराच्या आत रोहित शांतपणे जेवण वाढत होता… जणू हे सगळं त्याच्यासाठी अगदी नैसर्गिक होतं.स्वराच्या मनात हजारो प्रश्न उभे राहिले.सोनालीला माहिती आहे का?हा त्याचा काही गुपित आहे?ती आता दार ठोठावून आत जावी का?की शांतपणे निघून जावं?रात्रीचं वातावरण अचानक खूप वेगळं वाटू लागलं…स्वराने कॅमेरा खाली केला.ती अजूनही त्या घराकडे पाहत होती.
आजची रात्र काय स्वराची खूप चकित झ्हाली होती.पुढे…अर्धा तास बसून राहिल्यानंतर स्वराने ठरवलं — आता पुरे.ती शांतपणे उठली आणि परत हॉटेलकडे जाण्यासाठी पुढच्या गल्लीतून कॅब घेतली. कॅबमध्ये बसल्यावर तिच्या मनात काहीतरी कुरतडत होतं… पण तिने ते विचार बाजूला सारले. हॉटेलमध्ये पोहोचून तिने रेस्टॉरंटमध्ये थोडं खाल्लं आणि थेट झोपायला गेली. दुसऱ्या दिवशी सकाळी ६ वाजता फ्लाइट होती.सकाळी ४:३० ला ती उठली. पटकन तयार झाली. ५ वाजता एअरलाईनची बस हॉटेलबाहेर उभी होती. सगळे प्रवासी बसमध्ये बसले आणि एअरपोर्टकडे निघाले.स्वरा फ्लाइटमध्ये बसली… सीटबेल्ट लावला…आणि अचानक तिच्या डोक्यात क्लिक झालं.
“घरात त्या वेळी फक्त ती बाईच होती… मग रोहित कुठे होता?”तिने लगेच कॅमेरा काढला. फोटो झूम करून पाहायला लागली.एक फोटो मोठा करून पाहिला… पुन्हा पाहिला…आणि अचानक ती मोठ्याने हसू लागली.शेजारी बसलेला प्रवासी तिच्याकडे विचित्र नजरेने पाहू लागला.“अरे देवा…! ती बाई म्हणजे रोहितच होता!”तिच्या मनात विचार चमकला.साडी, मेकअप, केस…
पण तोच.स्वरा डोकं हलवत हसू दाबू लागली.“मला आधीपासून वाटायचंच की त्याच्यात काहीतरी वेगळं आहे… पण हे?”हसू थांबल्यावर एक नवीन विचार डोक्यात आला.“आता सोनालीला हे कसं सांगायचं?”“जर त्याचं कोणाशी अफेअर असतं तर सांगणं किती सोपं झालं असतं…”“पण हे? हा
विषय कसा काढायचा?”ती विचार करत राहिली…पण शेवटी थकून डोळे मिटले आणि ती डुलकी घेतली.एअरपोर्टवर उतरल्यावर ती थेट ऑफिसला गेली.ती एका मोठ्या मॅन्युफॅक्चरिंग कंपनीच्या मार्केटिंग डिपार्टमेंटमध्ये काम करत होती. दिवसभर मिटिंग्स, कॉल्स, ईमेल्स… धावपळच चालू होती. रात्री ९:३० वाजता ती शेवटी ऑफिसमधून बाहेर पडली.कार चालवत ती घरी पोहोचली. पार्किंगमध्ये कार लावली आणि लिफ्टकडे निघाली.ती लिफ्टमध्ये शिरणार इतक्यात मागून आवाज आला —“प्लीज… लिफ्ट थांबवशील का?”
स्वराने पटकन ‘ओपन’ बटण दाबलं.दरवाजा उघडाच ठेवला.एक व्यक्ती धावत आली… हातात किराण्याच्या पिशव्या…चेहरा थोडा थकलेला… पण ओळखीचा.स्वराचं हृदय क्षणभर थांबलं.कारण लिफ्टमध्ये येणारा तो माणूस होता —रोहित.दोघांचे डोळे एकमेकांना भिडले.क्षणभर शांतता पसरली.
रोहित हलकं हसला.“अरे स्वरा? तू इथे? कधी आलीस?”स्वरा काही सेकंद काहीच बोलली नाही.तिच्या डोक्यात काल रात्रीचं दृश्य पुन्हा चमकलं — साडी, किचन, फोटो…ती स्वतःला सावरत म्हणाली,“हो… कालच. फ्लाइट डिले झाली होती… म्हणून.”लिफ्टचे दरवाजे बंद झाले.लिफ्ट वर जाऊ लागली.दोघे एकाच लिफ्टमध्ये…आणि स्वराकडे एक गुपित होतं.रोहितला काही कल्पना आहे का की तिने काल रात्री काय पाहिलं?लिफ्टच्या छोट्या बंद जागेत वातावरण जड झालं होतं…आजची रात्र…कदाचित आणखी मोठा ट्विस्ट घेऊन येणार होती.स्वराने लिफ्टचा दरवाजा उघडाच धरून ठेवला आणि बाहेर पाहिलं. लॉबीमध्ये एक तरुण मुलगी दोन मोठ्या सूटकेस ओढत होती. ती अक्षरशः धडपडत त्यांना खेचत लिफ्टकडे आणत होती.स्वराने लगेच ‘होल्ड’ बटण दाबलं आणि बाहेर धावत गेली.ती मुलगी स्वरापेक्षा थोडी बुटकी होती. स्वराने सहजपणे दोन्ही सूटकेस उचलल्या. थोडा जोर लावावा
लागला, पण ती त्यांना उचलून लिफ्टपर्यंत घेऊन आली. ती मुलगी
तिच्यामागेच लिफ्टमध्ये शिरली.स्वराने सूटकेस खाली ठेवल्यावर ती मुलगी हसत म्हणाली,“तुला कोणत्या फ्लोअरवर जायचं आहे?”“सहा, प्लीज,” स्वरा म्हणाली.त्या मुलीने ‘6’ बटण दाबलं आणि दरवाजा बंद होण्याचं बटणही दाबलं.“तूही सहाव्या फ्लोअरवरच आहेस का?” स्वराने विचारलं.
“हो,” मुलगी गोड हसत म्हणाली.स्वराही हसली.“मी ६२३ मध्ये आहे.”
मुलगी म्हणाली,“मी ६३२ मध्ये.”“अरे वा, मला तर माहितच नव्हतं की तो
फ्लॅट रिकामा होता,” स्वरा हसत म्हणाली.“आपले फ्लॅट्स समोरासमोरच आहेत.”मुलगी खट्याळपणे हसली.“माझं नाव ईशा,” असं म्हणत तिने हात पुढे केला.“ईशा? छान नाव आहे. मी स्वरा,” स्वराने हात मिळवला.लिफ्टचा दरवाजा उघडला.स्वराने पुन्हा त्या दोन सूटकेस उचलल्या आणि ईशाच्या फ्लॅटसमोर नेल्या. ईशाने दार उघडलं. स्वरा सूटकेस आत ठेवायला मदत करू लागली.आत एक फर्निश्ड अपार्टमेंट होतं.स्वराने नजर फिरवली.“बहुतेक शॉर्ट-टर्म रेंटल असेल,” ती मनात म्हणाली.“खूप धन्यवाद मदतीसाठी!” ईशा म्हणाली आणि अचानक स्वराला हलकं मिठी मारली.स्वरा थोडी दचकली, पण हसली.“नो प्रॉब्लेम… शेजारीच तर आहे.”ईशा काही क्षण स्वराकडे पाहत राहिली.“तू इथे किती दिवसांपासून राहतेस?”“काही महिने झाले,” स्वरा म्हणाली.“कामामुळे उशिरा घरी येणं होतं, त्यामुळे शेजाऱ्यांशी फार ओळख नाही.”ईशा हलकं हसली.“मग आता ओळख झाली समज.”स्वराने मान हलवली.“हो… नक्की.”ती निघायला वळली.पण दारातून बाहेर पडताना तिच्या लक्षात आलं — ईशाच्या आवाजात, चालण्यात… काहीतरी विचित्र
ओळखीचं होतं.ती थांबली.पुन्हा एकदा वळून ईशाकडे पाहिलं.ईशासहजपणे केस मागे सारत होती…आणि तो हावभाव…स्वराच्या डोक्यात अचानक काल रात्रीचं दृश्य चमकलं.किचन… साडी… रोहित…स्वराचं मन क्षणभर गोंधळलं.
“नाही… योगायोग असेल,” ती स्वतःलाच म्हणाली.“ठीक आहे, मी निघते. काही लागलं तर सांग,” स्वरा म्हणाली.“नक्की,” ईशा म्हणाली.“आणि… उद्या संध्याकाळी कॉफीला येशील का? शेजाऱ्यांची ओळख वाढेल.”स्वरा काही क्षण विचारात पडली…पण मग हसत म्हणाली,“हो… बघू.”ती बाहेर आली.
समोरच तिचा फ्लॅट — ६२३.दार उघडताना तिच्या मनात एक विचित्र भावना होती.काल रात्री तिने पाहिलेलं …आज अचानक नव्या शेजारीणीचं आगमन…
आणि काहीतरी अदृश्य धागे जणू जोडले जात होते.स्वराने दरवाजा बंद केला.भिंतीला टेकून काही क्षण उभी राहिली.“ही रात्र इतकी साधी नाहीये…”
तिला पुन्हा जाणवलं.पुढे…“नो प्रॉब्लेम,” स्वरा म्हणाली.“हा माझा नंबर आहे. काही लागलं तर कॉल कर… किंवा थेट दार ठोठाव.”ती निघायला वळली, तेवढ्यात ईशाथोड्या संकोचाने म्हणाली,“सॉरी… त्रास देतेय. इथे आसपास कुठे टेकअवे मिळेल का? खूप भूक लागली आहे… आणि माझ्याकडे अजून काही सामानही नाही.”स्वराने घड्याळाकडे पाहिलं. रात्री साडेदहा वाजले होते.“आत्ता बहुतेक सगळी ठिकाणं बंद असतील,” ती म्हणाली.“ओह…” ईशाच्या चेहऱ्यावर निराशा उमटली.स्वरा दोन क्षण विचारात पडली.मग हसत म्हणाली,“ऐक, मला पण खूप भूक लागली आहे. माझ्याकडे घरी थोडं सामान आहे. आपण दोघी मिळून पंधरा मिनिटांत काहीतरी बनवू शकतो. फक्त मला पाच मिनिटं शॉवर घेऊ दे. चालेल?”ईशाच्या चेहऱ्यावर पुन्हा हसू आलं.
“परफेक्ट.”स्वराने तिला आपल्या फ्लॅटमध्ये आणलं.सोफ्यावर बसायला सांगितलं.आणि स्वतः पटकन शॉवर घेऊन आली. वचनाप्रमाणे पाच
मिनिटांतच ती परत आली — पायजामा घालून, केस टॉवेलने पुसत.“एक गोष्ट आधीच सांगते,” स्वरा हसत म्हणाली,“मी फार ग्रेट कुक नाही.”ईशा हसली.
“काही हरकत नाही. मी ठीकठाक मॅनेज करू शकते.”ती उठून फ्रिजकडे आली.फ्रिज उघडला.“हं… अंडी, भाजी, ब्रेड… छान आहे. पटकन काहीतरी होईल.”दोघी किचनमध्ये उभ्या राहिल्या.स्वरा भाजी चिरत होती. ईशा पॅन गरम करत होती. वातावरण सहज आणि आरामदायी होतं.काही क्षण शांततेत गेले. फक्त भाज्या चिरण्याचा आवाज… पॅनमध्ये तेल टाकल्याचा आवाज.मग ईशा सहज म्हणाली,“तू एकटी राहतेस?”“हो,” स्वरा म्हणाली.
“कामामुळे उशिरा येणं होतं. त्यामुळे सवय झाली आहे.”ईशाने मान हलवली.
“मी पण… सध्या एकटीच.”ती वाकून मसाला काढत होती.स्वराने तिच्याकडे पाहिलं… आणि पुन्हा एकदा ती ओळखीची हालचाल दिसली — हाताने केस मागे सारण्याची.स्वराच्या मनात पुन्हा काल रात्रीचं दृश्य चमकलं.ती काही सेकंद ईशाकडे पाहतच राहिली.“सगळं ठीक?” ईशा म्हणाली.“हो… हो,” स्वरा लगेच म्हणाली.“बस… थकल्यासारखं.”काही मिनिटांत साधं पण गरमागरम जेवण तयार झालं — ऑम्लेट, टोस्ट आणि पटकन केलेली भाजी.
दोघी टेबलाजवळ बसल्या.पहिला घास घेताच ईशा म्हणाली,“वाह… हे तर खूप छान झालं.”स्वरा हसली.“टीमवर्क.”जेवताना गप्पा सुरू झाल्या.
काम, शहर, राहणीमान… साध्या गोष्टी.पण स्वराच्या मनात एकच प्रश्न घोळत होता —ईशारा हालचाली इतक्या ओळखीच्या का वाटत आहेत?जेवण संपलं.ईशा उठून प्लेट्स उचलायला लागली.“अगं राहू दे,” स्वरा म्हणाली.
“नाही, मी मदत करते,” ईशा म्हणाली.दोघी पुन्हा किचनमध्ये आल्या.भांडी धुताना काही क्षण शांतता होती.मग ईशा हलक्या आवाजात म्हणाली,
“स्वरा… एक विचारू?”“हं?”“तू… खूप निरीक्षण करतेस का लोकांचं?”
स्वरा थोडी चकित झाली.“का?”ईशा हलकं हसली.“असं वाटलं… तू खूप बारकाईने बघतेस.”स्वराचं हृदय हलकं धडधडलं.तिला काही कळलं आहे का?की हा फक्त योगायोग?स्वरा काही बोलण्याआधीच ईशा पुन्हा सहजपणे हसली.“जस्ट क्युरिऑस.”रात्र वाढत होती.पण वातावरणात काहीतरी अनामिक ताण निर्माण झाला होता.आज अचानक आलेली शेजारीण…
काल पाहिलेलं गुपित…आणि हे सगळं जणू एकमेकांशी जोडलेलं…
स्वराला जाणवत होतं —ही ओळख साधी नव्हती यामध्ये काहीतरी वेगळे होते........