अनोळखी तरी सोबती.......... भाग 2

स्वरा फ्रिजमधून साहित्य काढून पाहत होती.ईशाने त्यातील काही भाज्या बाहेर काढल्या आणि म्हणाली,“हे जरा चिरून देशील का, प्लीज?”स्वराने मान हलवली आणि भाज्या चिरायला लागली.तोपर्यंत ईशा भात धुऊन
कुकरमध्ये ठेवत होती. भात शिजायला ठेवला आणि लगेच पॅन गरम करून भाज्या परतायला सुरुवात केली. स्वरा चिरणं संपवून झाली तेवढ्यात
किचनमध्ये खुप छान वास दरवळायला लागला.पंधरा मिनिटांत भातही झाला आणि भाज्याही.ईशाने प्लेटमध्ये भात वाढला, वरून परतलेल्या भाज्या टाकल्या आणि दोघींसाठी जेवण डायनिंग टेबलवर आणलं.स्वराने किचन कॅबिनेट उघडून वाईनची बाटली बाहेर काढली.“वाईन चालेल का?” तिने विचारलं.ईशा हलकं हसली.“हो चालेल… पण आधीच सांगते, मला दारू फारशी झेपत नाही. जास्त झाली तर मला परत फ्लॅटमध्ये उचलून न्यायला लागेल… किंवा तुझ्या सोफ्यावरच झोपावं लागेल.”स्वरा हसली.“ठीक आहे, रिस्क घेते.”तिने दोन ग्लास काढले, वाईन ओतली.दोघींनाही प्रचंड भूक लागली होती. त्यांनी पटकन जेवण संपवलं. मग ग्लास आणि बाटली घेऊन सोफ्यावर बसल्या.थोडा वेळ शांतपणे वाईनचे घोट घेत बसल्या.स्वराने विचारलं,“तर… कुठून आलीस तू? आणि इथे कशासाठी?”ईशा थोडा वेळ विचारात पडली. मग हळू आवाजात बोलायला लागली.“मी पश्चिम किनाऱ्यावरच्या एका छोट्या शहरातून आले आहे. मी लहान असतानाच
माझ्या आई-वडिलांचा घटस्फोट झाला. मी आईसोबतच मोठी झाले. तिच्याकडे डिग्री होती, पण सुरुवातीला ती टेलरिंग करून घर चालवत होती. हळूहळू तिचा व्यवसाय वाढला. काही वर्षांत तिने छोट्या-छोट्या दुकानांची साखळी उघडली.मी लहानपणापासून कपड्यांच्या वातावरणात वाढले. त्यामुळे फॅशनची आवड निर्माण झाली. पुढे मी जवळच्या शहरात फॅशन डिझाइन शिकले. आणि आता इथे एका मोठ्या फॅशन हाऊसमध्ये मला जॉब मिळाला… म्हणून मी नुकतीच इथे शिफ्ट झाले.”स्वरा शांतपणे ऐकत होती.
तिच्या हातातला ग्लास हलकेच फिरत होता.“नवीन शहर… नवीन घर… नवीन सुरुवात,” स्वरा म्हणाली.ईशाने मान हलवली.“हो… थोडी भीती आहे, पण एक्साइटमेंटही आहे.”दोघी काही क्षण शांत बसल्या.रात्रीचं वातावरण शांत होतं.लिव्हिंग रूममध्ये हलकी लाईट… हातात वाईन… आणि अचानक झालेली ओळख.स्वराला जाणवत होतं —ही भेट काहीतरी वेगळ्या दिशेने जाणार आहे.पुढे…“ओह, इथे तुझे नातेवाईक किंवा कुटुंब नाही का?” स्वराने विचारलं.“नाही… मी एकटीच आहे. पण वाटतंय की मला आधीच एक बेस्ट
फ्रेंड मिळाली,” ईशा हसत म्हणाली.“त्यासाठी तर टोस्ट करायलाच हवा,” स्वरा म्हणाली.दोघींनी ग्लास एकमेकांना टकरावले आणि वाईनचा घोट घेतला.दोन ग्लासही संपले नव्हते, तोपर्यंत ईशारा थोडी झिंगायला लागली.
स्वराने तिला थांबवलं.“बस… आता पुरे. अजून नको.”तिने वाईनची बाटली बाजूला ठेवली.परत आली तेव्हा ईशा आधीच गाढ झोपली होती.
स्वरा काही क्षण तिच्याकडे पाहत उभी राहिली.आता काय करायचं
सोफ्यावर तिला झोपू देणं अयोग्य वाटत होतं.आणि दोघींनी एकाच बेडवर झोपणं अवघड होतं.“तिला तिच्या फ्लॅटमध्येच नेलं तर बरं,” स्वरा मनात म्हणाली.तिने काउंटरवरून ईशाच्या चाव्या घेतल्या.दार उघडलं.दोन्ही फ्लॅटची दारं उघडी ठेवून तिने ईशाला हळूच उचललं. ती अपेक्षेपेक्षा हलकी होती. स्वराने तिला कॉरिडॉर ओलांडून तिच्या बेडरूममध्ये नेलं.ईशा अजूनही बाहेरच्या कपड्यांतच होती.स्वराला तिचे कपडे बदलवणं शक्य नव्हतं.
तिने तिला बेडवर झोपवलं, चादर व्यवस्थित लपेटली, लाईट बंद केली आणि बाहेर आली. चाव्या किचन टेबलवर ठेवल्या.दार आपोआप लॉक होणारं होतं.स्वराने दार हलकं ओढून बंद केलं. क्लिक.ती परत आपल्या फ्लॅटमध्ये आली.रात्र संपली होती.दुसऱ्या दिवशी सकाळी स्वराची लवकर मीटिंग होती.
ती लवकर ऑफिसला निघाली.दिवसभर कामात व्यस्त असताना तिच्या फोनवर मेसेज आला.ईशा: “Thank you…”पुढे…काही कारणानं स्वराच्या मनात काल रात्रीचा विचार पुन्हा चमकून गेला — ईशाला उचलून बेडवर नेणं… पण तिने लगेच तो विचार झटकला.“हे सगळं मूर्खपणाचं आहे,” ती स्वतःशीच म्हणाली.त्या दिवशीही ती उशिराच घरी आली, पण कालपेक्षा थोडं लवकर — साडेआठ वाजता. दार उघडताना तिने नकळत समोरच्या फ्लॅटकडे पाहिलं — ईशाचं दार. क्षणभर थांबली… मग काही न बोलता आत आली आणि दार बंद केलं.ती खूप थकली होती. काहीतरी स्वयंपाक करण्याची ताकद नव्हती.
तिने कॅबिनेटमधून कालची अर्धी उरलेली वाईनची बाटली काढली, एक स्वच्छ ग्लास घेतला आणि सोफ्यावर बसली.आजचं डिनर तेच.दोन मिनिटांतच डोअरबेल वाजली.स्वरा उठली, दाराजवळ जाऊन पीपहोलमधून पाहिलं.
ईशा होती.तिने दार उघडलं.ईशा हातात एक डिश घेऊन आत आली. तिची नजर लगेच वाईनच्या बाटलीकडे आणि एका ग्लासकडे गेली.तिने बनावटी रागाने भुवया उंचावल्या.“इथे मी तुझ्यासाठी डिनर बनवून भुकेली वाट पाहतेय… आणि तू काय करतेयस? सरळ घरी येतेस, मला इग्नोर करतेस आणि स्वतःच वाईन पित बसतेस! बाहेर कुठे जेवून आलीस का?”स्वराने डोकं हलवलं.“मग हेच तुझं डिनर?” ईशाने बाटलीकडे मान हलवून विचारलं.स्वरा थोडी लाजल्यासारखी दिसली.“अरे देवा… असं कसं करू शकतेस?” ईशा म्हणाली आणि थेट किचनकडे निघाली.पुढे…“By the way, I hope I’m not interrupting anything important…” ईशा पुढे म्हणाली.स्वरा हसू आवरू शकली नाही.ती मोठ्याने हसू लागली.स्वराला हसताना पाहून ईशही हसू लागली.दोघींनी मिळून जेवण केलं आणि मग सोफ्यावर येऊन बसल्या. स्वराने अजून एक ग्लास काढला. दोघी पुन्हा वाईनचे घोट घेत गप्पा मारू लागल्या.“तू असं रोज करायचा प्लॅन करत
असशील तर आधीच सांगते… मी एखाद्या पाळीव प्राण्यासारखी होईन.शिकारी करायला विसरेन, उपाशी मरेन,” स्वरा हसत म्हणाली.“त्यावर उपाय आहे,” ईशा म्हणाली.स्वराने भुवया उंचावल्या.“काय?”ईशा सहजपणे म्हणाली,“आपण रूममेट्स होऊ शकतो.”“पण हा वन-बेडरूम फ्लॅट आहे,” स्वरा म्हणाली.ईशा आधीच थोडी झिंगली होती.ती हसत म्हणाली,
“मग काय झालं? आपण बेड शेअर करूशकतो. की तुला भीती वाटते… माझ्या सुंदर शरीराने तुला आकर्षित करेल म्हणून?”स्वराच्या मनात अचानक हलकंसं काहीतरी टोचलं.ती काही क्षण शांत राहिली. ईशाकडे पाहत.ईशाला ते लक्षात आलं नाही.ती पुढे म्हणाली,“तू कदाचित स्वतःला कंट्रोल करू शकशील… पण मला कदाचित नाही जमणार. तुला पाहिलं की मला एक क्यूट मुलगी दिसते… ज्याच्यासोबत मी लगेच मेकआउट करायला तयार आहे.”स्वराने नजर चुकवली.तिच्या मनात विचारांचा भडिमार सुरू झाला.“मी असं का वाटतंय? मी गे नाही… की आहे?”ती स्वतःच्याच विचारात हरवून गेली.सोफ्यावर बसलेल्या त्या शांत रात्रीत…काहीतरी बदलायला सुरुवात झाली होती.