अनोळखी तरी सोबती.......... भाग 4

सोनाली ने खोल श्वास घेतला.तिच्या हातांचे बोटं एकमेकांत घट्ट अडकले होते.“तिने सांगितलं… की ती एका मुलाला नाही, तर एका मुलीला भेटतेय,” सोनाली ने हळू आवाजात सांगितलं.रोहित काही क्षण शांत राहिला.त्याच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य दिसलं, पण तितकंच शांतपणाही.“ओह…” एवढंच तो म्हणाला.सोनाली ने त्याच्याकडे पाहिलं.“तुला कळतंय का रोहित? माझी बहीण… ती एका मुलीसोबत रिलेशनशिपमध्ये आहे. मला काय करावं कळत नाहीये. मला धक्का बसलाय. मला रागही येतोय… आणि तरीही तिची
काळजीही वाटतेय.”रोहित हळूच तिच्या जवळ सरकला.“सोनू, आधी शांत हो. हे ऐकून धक्का बसणं नैसर्गिक आहे. पण एक गोष्ट विचार — स्वरा तीच
आहे ना जी आधी होती? ती बदलली आहे का?”सोनाली काही बोलली नाही.
रोहित पुढे म्हणाला,“ती अजूनही तुझ्यावर प्रेम करते. अजूनही तुझी बहीण आहे. मग नेमकं काय बदललं? फक्त ती कोणावर प्रेम करते हे.”सोनाली ने कपाळावर हात ठेवला.“समाजात आपण राहतो रोहित … लोक काय
म्हणतील? आपल्या घरच्यांना कसं सांगायचं?”रोहित हलकंसं हसला.“लोक काय म्हणतील हा प्रश्न आपण आयुष्यभर विचारत बसलो तर आपण
स्वतःसाठी कधीच जगणार नाही. आणि घरच्यांना सांगायचं की नाही, कधी सांगायचं — हे सगळं नंतर ठरवता येईल. आधी तू स्वतः ठरव, तुला तुझ्या
बहिणीसोबत नातं टिकवायचं आहे का नाही.”सोनाली ने त्याच्याकडे पाहिलं.
“तुला काहीच विचित्र वाटत नाहीये?”“वाटतंय… कारण हे नवीन आहे. पण विचित्र वाटणं आणि चुकीचं असणं यात फरक आहे,”रोहित शांतपणे म्हणाला.“स्वरा चांगली मुलगी आहे. आणि जर ती त्या मुलीसोबत आनंदी असेल… तर मला वाटतं, तुझ्यासाठी महत्त्वाचं काय आहे ते तू ठरवायला हवं.”
सोनाली च्या डोळ्यांत पाणी आलं.“मला तिच्यावर रागावायचं नाहीये… पण मला स्वीकारायलाही वेळ लागतोय.”रोहित ने तिचा हात हातात घेतला.“मग वेळ घे. पण तिच्यापासून दूर जाऊ नकोस. कारण जर तूच दूर गेलीस, तर ती पूर्णपणे एकटी पडेल.”काही क्षण दोघेही शांत बसले.सोनाली ने हळू
आवाजात विचारलं,“तुला वाटतं… मी तिला परत फोन करावा?”रोहित हसला.“हो. आणि यावेळी ओरडण्यासाठी नाही… ऐकण्यासाठी.”सोनाली ने मान हलवली.तिच्या मनात अजूनही गोंधळ होता, पण रोहित च्या शब्दांनी थोडी शांतता मिळाली होती.ती उठली, फोन हातात घेतला…काही सेकंद स्क्रीनकडे पाहत राहिली…आणि शेवटी कॉल बटन दाबलं.फोन वाजू लागला.
दूर कुठेतरी, स्वरा च्या घरात, फोनची रिंग ऐकू आली.सोनाली काही क्षण काही बोलली नाही.रोहित चे शब्द तिच्या मनात फिरत राहिले.तिला जाणवत होतं की तिचा राग, भीती आणि समाजाचं दडपण — सगळं एकत्र मिसळलं होतं.पण त्या सगळ्याच्या खाली एक गोष्ट स्पष्ट होती — स्वरा तिची बहीण होती… आणि ती तिच्यावर खूप प्रेम करत होती.“मला थोडा वेळ हवा आहे,” रामाने शांतपणे म्हटलं.“घे,” रोहित ने हसत उत्तर दिलं.“पण एक गोष्ट लक्षात ठेव — वेळ घेणं ठीक आहे, पण भिंत उभी करणं नाही.”त्या रात्री सोनाली फार झोपली नाही.ती वारंवार फोन हातात घेऊन ठेवत होती… पण कॉल करत नव्हती.तिला भीती वाटत होती — काय बोलावं? कसं सुरू करावं?
दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती खिडकीजवळ उभी राहिली.सूर्य उगवत होता.
तिला अचानक स्वरा लहान असताना आठवली — तिच्या मागे मागे फिरणारी, तिच्यावर अवलंबून असणारी, तिच्याशी सगळं शेअर करणारी.“मी
तिच्यापासून दूर जाऊ शकत नाही…” ती हळूच म्हणाली.तिने फोन उचलला.
काही सेकंद नंबरकडे पाहत राहिली…आणि शेवटी कॉल लावला.फोन वाजत राहिला.त्या वेळी, स्वरा आणि इशा घरी बसून नाश्ता करत होते.स्वरा चा फोन वाजला.स्क्रीनवर नाव पाहून ती थबकली.“सोनाली ताई …” ती हलक्या
आवाजात म्हणाली.इशाने तिच्याकडे पाहिलं.“उचल,” ती हळूच म्हणाली.
स्वरा ने फोन उचलला.“हॅलो…”दुसऱ्या बाजूला काही क्षण शांतता होती.मग सोनाली चा आवाज आला.“स्वरा … कशी आहेस?”स्वराला क्षणभर काय
बोलावं कळलं नाही.“मी… ठीक आहे. तू?”“मीही ठीक आहे,” स्वरा म्हणाली.
पुन्हा काही सेकंद शांतता.“सोनाली … काल मी जसं रिऍक्ट झाले… त्याबद्दल सॉरी,” सोनाली चा आवाज थोडा कंप पावत होता.“मला धक्का बसला होता. अजूनही सगळं समजून घ्यायचा प्रयत्न करतेय. पण… तू माझी बहीण आहेस. आणि ते कधी बदलणार नाही.”स्वरा च्या डोळ्यांत पाणी आलं.“थँक यू… मला फक्त एवढंच हवं होतं की तू माझ्याशी बोलणं बंद करू नकोस.”सोनाली ने हळू आवाजात विचारलं,“ती… इशा… ती तुझ्यासोबत आहे का?”स्वरा ने इशाकडे पाहिलं.ती थोडी nervous पण आशावादी दिसत होती.“हो,” स्वरा म्हणाली.“ती इथेच आहे.”सोनाली ने खोल श्वास घेतला.“कधीतरी… मी तिला भेटू शकते का? लगेच नाही… पण जेव्हा मी तयार असेन तेव्हा.”स्वरा च्या चेहऱ्यावर हलकी स्मित उमटली.“नक्की. जितका वेळ हवा तितका घे.”फोन ठेवल्यावर घरात शांतता होती.मग इशाने विचारलं,“काय म्हणाली?”स्वरा हसली… डोळ्यांत अजूनही अश्रू होते.“ती प्रयत्न करतेय.”इशाने तिला मिठी मारली.“तेच पुरेसं आहे आत्ता.”खिडकीतून येणारा सकाळचा प्रकाश दोघांवर पडत होता.आयुष्य अजूनही सोपं नव्हतं…पण आशा परत आली
होती फोनच्या दुसऱ्या बाजूला काही क्षण शांतता होती.मग स्वरा चा हलका, थरथरता आवाज आला —“खरंच…?”“हो, स्वरा,” सोनाली ने मृदू आवाजात म्हटलं.“मी खूप विचार केला. रोहित शीही खूप बोलले. आणि मला एकच गोष्ट जाणवली — तू आनंदी असणं सर्वात महत्त्वाचं आहे. बाकी सगळं गौण आहे.”स्वरा च्या डोळ्यांत पाणी आलं.“दीदी… मला खूप भीती वाटत होती की तू माझ्याशी बोलणंच बंद करशील.”“असं कसं शक्य आहे?” सोनाली हसली.“तू माझी लहान बहीण आहेस. ते कधी बदलणार नाही. आणि… मला तिच्याबद्दल सगळं सांग. तिचं नाव काय आहे?”“इशा,” स्वरा म्हणाली.
आवाजात हलकं स्मित होतं.“छान नाव आहे,” सोनाली म्हणाली.“ती काय करते?”स्वरा ने इशाबद्दल सांगायला सुरुवात केली —ती कशी भेटली, कसं जवळ आले, कसं सगळं हळूहळू घडलं.सोनाली शांतपणे ऐकत राहिली.
“मी तिला भेटू शकते का… कधीतरी?” सोनाली ने विचारलं.
स्वरा ला क्षणभर विश्वासच बसला नाही.“नक्की! तीही थोडी nervous आहे, पण ती तुला भेटायला खूप उत्सुक आहे.”“मी अजून थोडी adjust होतेय,” सोनाली प्रामाणिकपणे म्हणाली.“पण मी प्रयत्न करतेय. आणि मी तुझ्या आयुष्यातून दूर राहायचं नाही.”फोन ठेवला तेव्हा स्वरा च्या चेहऱ्यावर हलकं, शांत हसू होतं.ती इशाकडे वळली.“ती… okay आहे,” स्वरा म्हणाली.
इशाच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य आणि आनंद दोन्ही उमटले.“खरंच?”स्वरा ने मान हलवली.“ती तुला भेटायला तयार आहे. थोडा वेळ दे म्हणाली.”इशाने प्रेमाला मिठी मारली.“हे खूप मोठं आहे. मला माहित आहे हे तिच्यासाठी सोपं नव्हतं.”काही आठवड्यांनी, सोनाली शहरात आली.या वेळी वातावरण वेगळं होतं —तणाव कमी, पण हलकी nervousness होती.स्वरा ने दरवाजा
उघडला तेव्हा सोनाली उभी होती.दोघी काही क्षण एकमेकींकडे पाहत राहिल्या…आणि मग प्रेमाने पुढे येऊन तिला मिठी मारली.“आत ये,” ती म्हणाली.हॉलमध्ये इशा उभी होती.थोडी संकोचलेली, पण स्मित करत.
सोनाली ने तिच्याकडे पाहिलं.इशाने नम्रपणे म्हणलं,“नमस्कार… मी इशा.”
सोनाली ने काही क्षण तिच्याकडे पाहिलं.मग हलकं हसत म्हणाली,
“नमस्कार. खूप ऐकलंय तुझ्याबद्दल.”वातावरण अजून थोडं awkward होतं…पण त्यात उब होती.चहा करताना, छोट्या छोट्या गप्पा सुरू झाल्या.
कामाबद्दल, शहराबद्दल, आवडींबद्दल.हळूहळू, ताण कमी होत गेला.
सोनाली ला जाणवत होतं —ही काही “अनोळखी” गोष्ट नाही.ही फक्त दोन माणसं आहेत… जी एकमेकींवर प्रेम करतात.निघताना सोनाली ने पस्वरा कडे पाहिलं.“तू आनंदी दिसतेस,” ती म्हणाली.“मी आहे,” स्वरा शांतपणे म्हणाली.सोनाली ने इशाकडे पाहिलं.“तिची काळजी घे.”इशाने हसत उत्तर
दिलं,“नेहमी.”त्या दिवशी, सगळं परफेक्ट झालं नाही…पण एक पूल बांधला गेला होता.आणि कधी कधी,नात्यांना पुढे जायला तेवढंच पुरेसं असतं..