अनोळखी तरी सोबती.......... भाग 5

इशाने फोटोवरून नजर वर केली.“हा रोहित?” तिने शांतपणे विचारलं.
“हो,” स्वरा म्हणाली. “दीदीचा नवरा.”इशाने पुन्हा फोटो पाहिला.“हॅण्डसम आहे,” ती सहज म्हणाली. “पण तू इतकी serious का दिसतेयस?”स्वरा थोडी गप्प राहिली.ती सोफ्यावर बसली आणि खोल श्वास घेतला.“मला दीदीला काहीतरी सांगायचं आहे… पण फोनवर नाही. समोरासमोर.”इशा तिच्या शेजारी बसली.“काय झालंय?”स्वराने फोनमधले फोटो उघडले —
तेच फोटो, जे काही दिवसांपूर्वी तिच्या मनात प्रश्न निर्माण करून गेले होते.
“हे फोटो… मला तिच्या घरी दिसले होते,” स्वरा म्हणाली.“तेव्हापासून मला थोडं विचित्र वाटतंय. काहीतरी आहे जे मला समजत नाही.”इशा शांतपणे ऐकत होती.ती घाईने काही निष्कर्ष काढणारी नव्हती.“तुला वाटतं काहीतरी बरोबर नाही?” तिने विचारलं.“माहित नाही,” स्वरा प्रामाणिकपणे म्हणाली.
“कदाचित मी जास्त विचार करतेय. पण मला दीदीशी प्रत्यक्ष बोलायचं आहे.
तिच्यासमोर बसून.”इशाने तिचा हात हातात घेतला.“मग आपण जाऊ. Together. जे काही असेल, आपण दोघं handle करू.”स्वरा हलकंसं हसली.“तू नेहमी इतकी calm कशी असतेस?”“कारण तू जास्त overthink करतेस,” इशा म्हणाली हसत.“Balance ठेवायला कोणीतरी calm असावं लागतं.”त्या संध्याकाळी त्यांनी निवडलेले फोटो रोहितला पाठवले.रोहितकडून लगेच reply आला —“खूप सुंदर आहे! भेटायची आतुरता आहे.”स्वराच्या मनात थोडं हलकं वाटलं…पण आत कुठेतरी अजूनही प्रश्न होते.रात्री झोपताना इशा म्हणाली,“जे काही असेल, truth बाहेर येईल. आणि आपण together असू, तेवढं पुरेसं आहे.”स्वराने तिच्याकडे पाहिलं.“हो… together.”दोन आठवड्यांनी सोनाली पुन्हा शहरात आली.या वेळी स्वरा आणि इशा दोघींनी तिला घरी डिनरसाठी बोलावलं.संध्याकाळी सातला सोनालीने बेल वाजवली.दरवाजा उघडताच इशाने हसून स्वागत केलं.“Finally! तुझ्याबद्दल खूप ऐकलंय,” सोनाली म्हणाली.डिनर शांतपणे सुरू झालं.सुरुवातीला सामान्य गप्पा — काम, शहर, आई, जुनी आठवणं.पण स्वराचं मन धडधडत होतं.इशाने योग्य क्षण साधला.
“सोनालीदीदी,” ती शांत आवाजात म्हणाली,“तुम्ही आणि रोहित खूप close आहात ना?”सोनालीने हसून उत्तर दिलं,“हो. तो खूप supportive आहे.”“तो खूप समजूतदार आहे,” इशा म्हणाली.“खूप
open-minded.”सोनालीने आश्चर्याने तिच्याकडे पाहिलं.“तुम्ही त्याला एवढं कसं ओळखता?”खोलीत हलकीशी शांतता पसरली.नंतर…रोहित काही क्षण पूर्णपणे गप्प बसला.त्याच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य, गोंधळ आणि हलकासा भीतीचा मिश्र भाव होता.“मी… एकटाच पुरुष?” तो हळू आवाजात म्हणाला.इशा शांतपणे हसली.“हो. आणि म्हणूनच… आम्हाला वाटलं की तुम्ही थोडी मदत कराल.”त्याने दीर्घ श्वास घेतला.“हे… स्वरा जाणते का?”
इशा हसली.“तिला कल्पना आहे की मी तुमच्याशी बोलणार आहे. पण final निर्णय तुमचा.”काही क्षण शांतता.“जर याने स्वराला आनंद मिळणार असेल…
तर मी विचार करू शकतो.”काही मिनिटांनी बेडरूमचा दरवाजा हलकेच उघडला.दरवाजातून एक साडी नेसलेली, हलका मेकअप केलेली, किंचित संकोचलेली पण डोळ्यांत वेगळीच चमक असलेली व्यक्ती बाहेर आली.
तो रोहित होता —आणि त्याच वेळी… तो “रोहिणी”ही होता.इशाच्या चेहऱ्यावर फक्त शांत आदर होता.“नमस्कार… रोहिणी,” ती हळूच म्हणाली.
रोहितच्या डोळ्यांत पाणी तरळलं.“खूप वर्षांनी… कुणीतरी मला त्या नावाने हाक मारली.”तेवढ्यात दरवाज्याची बेल वाजली.“स्वरा,” रोहित कुजबुजला.
इशा दरवाज्याकडे गेली.स्वरा आत आली, हसत.“काय? मी नसताना काय conspiracy चालली आहे?”इशाने तिच्याकडे पाहिलं — तो क्षण निर्णायक होता.“स्वरा,” ती शांत आवाजात म्हणाली,“तुला कुणाला भेटायचं आहे.”
बेडरूमचा दरवाजा पुन्हा हलकेच उघडला.आणि स्वरा स्तब्ध झाली.
तिच्या समोर उभं होतं —साडीतील रोहित.दोघांचे डोळे एकमेकांना भिडले.
खोलीत पूर्ण शांतता पसरली.आणि त्या शांततेत —स्वीकृती, भीती, आणि एक मोठं सत्यपहिल्यांदाच पूर्णपणे उभं राहिलं.दुपारचं जेवण तिघांनी एकत्र केलं.रोहिणी सहजपणे वावरत होती — तिच्या हालचालींमध्ये आत्मविश्वास होता, पण डोळ्यांत हलकी भीती अजूनही दिसत होती.स्वरा हळूहळू सावरत होती.ती अजूनही अधूनमधून रोहिणीकडे पाहत होती — जणू काही नवीनच व्यक्ती तिला भेटली होती.जेवणानंतर तिघेही हॉलमध्ये बसले.काही क्षण कोणीच बोललं नाही.शेवटी स्वरा म्हणाली,“दीदीला… माहिती नाही.”
रोहिणीने मान हलवली.“नाही. आणि मला भीती वाटते.”इशा शांतपणे म्हणाली,“भीती नैसर्गिक आहे. पण खोटं जगणं थकवणारं असतं.”रोहिणीने हलकं हसण्याचा प्रयत्न केला.“तुम्ही दोघी माझं आयुष्य एकदम
complicated करून टाकत आहात.”“नाही,” इशा म्हणाली.“आम्ही ते honest करत आहोत.”स्वरा काही क्षण विचारात पडली.“मी सुरुवातीला react झाले… चुकीच्या पद्धतीने. पण तू माझ्यासाठी आणि इशासाठी जे केलंस — दीदीला समजावून सांगितलंस — त्यानंतर मला जाणवलं… मीही तुला तेवढीच space द्यायला हवी.”रोहिणीच्या डोळ्यांत कृतज्ञता चमकली.
“तुला… वाईट वाटत नाही?”“थोडं unexpected आहे,” स्वरा प्रामाणिकपणे म्हणाली.“पण वाईट नाही. तू तोच माणूस आहेस. फक्त… अधिक पूर्ण.”खोलीत एक हलकं, उबदार वातावरण निर्माण झालं.
इशाने विषय पुढे नेला.“लग्नाबद्दल आपण seriously बोलूया. Theme असो वा नसो — प्रश्न कपड्यांचा नाही. प्रश्न truth चा आहे.”
रोहिणी शांत झाली.“जर मी लग्नात… स्वतःसारखी राहिले… आणि सोनालीला धक्का बसला तर?”“धक्का बसणारच,” इशा म्हणाली.
“पण तिला तू खोटं जगतोयस हे कळल्यावर बसणारा धक्का जास्त मोठा असेल.”स्वरा हळू आवाजात म्हणाली,“दीदी बदलली आहे. ती प्रयत्न करतेय. मला वाटतं… तिला संधी द्यायला हवी.”रोहिणी खिडकीबाहेर पाहत राहिली.
दीर्घ श्वास घेत तिने विचारलं,“जर ती स्वीकारली नाही तर?”
इशाने उत्तर दिलं,“मग किमान तू स्वतःला तरी स्वीकारलं असेल.”
एअरपोर्टकडे जाताना गाडीत शांतता होती.पण त्या शांततेत भीती नव्हती —
ती होती एका मोठ्या निर्णयाची चाहूल.लग्न आता फक्त दोन जणींचं नव्हतं.
ते होतं —स्वीकृतीचं.ओळखीचं.आणि धैर्याचं.
पुढे चालू…