మౌనానందం

మౌనానందం
(నా అంతరంగం)

రిటర్న్ జర్నీ.
విమానాశ్రయం.
సెక్యూరిటీ చెక్ క్యూ.
జుట్టు ముడి వేయకుండా వదిలేశాను.
కొద్దిగా టైట్‌గా ఉండే కుర్తా.
ధోవతి.
పైన కండువా.
నేను నడుస్తూ వెళ్లాను.
నా నడకలో నా గురించే నాకు తెలియని ఒక మృదుత్వం ఉండి ఉండాలి.
క్యూ ఒక్కసారిగా ఆగింది.
నేను కూడా ఆగాను.
వెనుకనుంచి ఒక స్వరం—
“మేడం… ప్లీజ్ మూవ్ ఫార్వార్డ్.”
ఆ “మేడం” నా చెవిలో పడింది.
చాలామంది మాటలు వింటాం.
కొన్ని మాటలు మాత్రం వినబడవు—
మన లోపల ఎక్కడో నిశ్శబ్దంగా పూస్తాయి.
వెనక్కి తిరిగి,
గొంతులో తడి తగిలినట్టు
“ఓకే… థాంక్యూ…” అన్నాను.
అతనికి నా గొంతు వినిపించి ఉండాలి.
నాకు నా గొంతు వినిపించింది.
రెండు క్షణాలకే మళ్లీ అతని స్వరం—
“ఓహ్… యు హావ్ ఎ బియర్డ్ ఆల్సో…”
అక్కడే వాతావరణం మారిపోయింది.
మొదట నన్ను మహిళగా పిలిచిన స్వరం,
వెంటనే నన్ను విచిత్రంగా చూడాలనుకున్న చూపు అయింది.
తను దగ్గరగా వచ్చాడు.
ఇంకా దగ్గరగా.
నేను దూరం జరిగాను.
అతను మరింత దగ్గరయ్యాడు.
నా ముందు ప్రయాణీకుల క్యూ.
నా వెనుక ఒక అనవసర సమీపం.
ఆ సమీపం నాకు నచ్చలేదు.
అప్పుడు ఒక్కసారిగా నా అంతరంగంలో ఒక వాక్యం వినిపించింది—
మహిళను చూడడమంటే చాలామందికి అర్థం కాదు;
మింగేయడమే తెలుసు.
నేను నిశ్శబ్దంగా చెక్ పూర్తి చేసుకుని, గేట్ దగ్గరికి వచ్చి కూర్చున్నాను.
తను కూడా వచ్చి పక్కనే కూర్చున్నాడు.
“మేడం, మీరు మగవారి క్యూలో ఎలా వచ్చారు?”
నేను తలతిప్పి చూసాను.
మాట్లాడలేదు.
మౌనం కూడా కొన్నిసార్లు
మర్యాదపూర్వకంగా మూసేసిన తలుపే.
అతను తన పేరు చెప్పాడు.
తన వృత్తి చెప్పాడు.
నేను అడగని విషయాలు అన్నీ చెప్పాడు.
ఇంతలో ఒక్కసారిగా—
“మీ బ్రెస్ట్ కంటోర్ బాగుంది…”
అన్నాడు.
ఆ మాట వినగానే
నా కళ్ళజోడు వెనుకనుంచి
నేనే నాకు ఓరగా కనిపించాను.
చిన్నగా…
అతనికి కనబడకుండా…
కళ్లతోనే నవ్వుకున్నాను.
ఒక క్షణం.
అంతే.
ఆ క్షణం పేరు
ఆనందం కాదు.
అహంకారం కాదు.
ఆశ్చర్యం కాదు.
మౌనానందం.
ఎందుకంటే—
ఆ మాటలో గౌరవం లేకపోయినా
గుర్తింపు ఉంది.
ఆ చూపులో హద్దు లేకపోయినా
ఒక సత్యం ఉంది.
అతనికి నాలో కనిపించింది
నాకు చాలా కాలంగా అద్దంలో కనబడటానికి సంకోచిస్తున్న
అదే రూపం.
ఆ చిన్న నవ్వు
అతనికోసం కాదు.
అతని పొగడ్తకోసం కాదు.
తనలో ఎప్పట్నుంచో పలకని ఒక రూపం
ఒక్కసారిగా బయట మాటలో వినిపించగానే
నా మనసు తనంతట తాను వెలిగిన క్షణం.
కానీ ఆ వెలుగు నిలువలేదు.
దాని తర్వాత వచ్చిన అతని స్వేచ్ఛ,
అనవసర మందుల సలహా,
నా శరీరాన్ని తన observation table మీద పెట్టినట్టు మాట్లాడే ధోరణి—
వెంటనే నాలో తలుపులు మళ్లీ మూసేశాయి.
నేను ఫోన్‌లో ఎవరితోనో మాట్లాడుతున్నట్టు లేచాను.
మహిళలు కూర్చున్న వైపు వెళ్లి కూర్చున్నాను.
అక్కడ కూర్చున్నాక
నాకు నేను ఒక సత్యం చెప్పుకున్నాను—
తనకు నచ్చింది అతని సమీపం కాదు.
తనకు నచ్చింది అతని దురుసు కాదు.
తనకు నచ్చింది అతని హద్దు మీరడం కాదు.
కానీ
తనలోని ఒక మౌన స్త్రీ
ఎవరో ఒకరి మాటలో ఒక్క క్షణం
పేరుపొందింది.
ఆ పేరు
చాలు.
అంతే.
కొన్నిసార్లు
ఒక జీవితమంతా ఎదురు చూసిన అద్దం
ఒక అనుచితుడి నోటిలోనైనా
ఒక్క క్షణం మెరుస్తుంది.
అద్దం నచ్చదు.
కానీ అందులో కనిపించిన రూపం
మనసు వదులుకోదు.

అతను హద్దు దాటాడు.
అతని మాట మాత్రం
నా అంతరంగపు అద్దానికి తలుపు తట్టింది.