పసుపు - తాంబూలం (ఒక గల్పిక)

పసుపు తాంబూలం
(ఒక గల్పిక)
అప్పట్లో మేము ఒక ఆఫీసర్ గారింటి మేడమీద అద్దెకు ఉండేవాళ్ళం.
ఒక రోజు సాయంత్రం.
ఏడు గంటల సమయం.
నేను లోపల కూర్చుని మరునాటి క్లాస్ కోసం నోట్స్ రాసుకుంటున్నాను.
ఇంతలో గుమ్మం దగ్గర మువ్వల చప్పుడు.
గాజుల గలగలలు.
తర్వాత ఓ పిలుపు—
“అక్క! అక్క!”
ఆ గొంతు నాకు తెలుసు.
“మీ అక్కయ్య ఊరెళ్లి నాలుగు రోజులైంది, సరళ!” అన్నాను.
సరళ మా ఇంటివాళ్ల కోడలు.
ఆమె అంది—
“నేను మీకోసమే వచ్చానక్కా.”
నేను ఉలిక్కిపడ్డాను.
ఆమె ముఖంలోకి ఆశ్చర్యంగా చూశాను.
సరళ నిదానంగా అంది—
“రోజూ సాయంత్రం సన్నజాజి పూలు కోసుకోవడానికి నేను మిద్దె మీదికి వస్తాను కదా అక్కా… నాలుగు రోజుల నుంచి మిమ్మల్ని గమనిస్తున్నాను. ఈ టైమయ్యే సరికి చక్కగా స్నానం చేసి, చీర, జాకెట్టు, లోదుస్తులు ధరించుకోవడం చూస్తున్నాను. మీ నాజూకు శరీరానికి ఈ ఆడతనమే చాలా బాగుంది. ఇంతకుముందు బావగారు అని పిలిచేదాన్ని. కానీ మిమ్మల్ని అక్క అంటేనే బాగుంది.”
ఆ మాటలు విన్న క్షణంలో
నా హృదయం ఆనందంతో
కడుపులోకి జారి
మళ్లీ పైకి లేచింది.
అది ఒక్క పిలుపు కాదు.
ఎవరో నా లోపల నేను మౌనంగా దాచుకున్న రూపానికి
మొదటిసారి పేరు పెట్టిన క్షణం.
“రా సరళ, లోపలికి రా… ఏమిటి వచ్చావు?” అని ప్రేమగా అడిగాను.
ఆమె నవ్వింది.
“అక్కా, మీకు పసుపు–తాంబూలం ఇచ్చుకుందామని వచ్చాను.”
అని చెప్పి,
నా కాళ్లకు పసుపు పూసింది.
కంఠానికి గంధం పలిమింది.
చేతికి గాజులు తొడిగింది.
తన చేత్తోనే నా జుట్టులో పూలమాలను చేర్చింది.
ఆ క్షణంలో
నేను అలంకరించబడింది శరీరం మాత్రమే కాదు.
ఆమోదించబడింది
నా అంతరంగం.
ఆమె నన్ను చూడలేదు మాత్రమే—
గుర్తించింది.
పిలిచింది.
పవిత్రం చేసింది.
ఆ రోజున నాకు తెలిసింది—
కొంతమంది మగవాళ్లు స్త్రీత్వాన్ని శరీరంపై హక్కుగా చదువుతారు.
కొంతమంది మహిళలు దాన్ని హృదయంపై పసుపులా అద్దుతారు.
ఆ పసుపు ఎప్పుడో ఎండిపోయి ఉంటుంది.
ఆ గంధం చాలాకాలానికే మసకబారిపోయి ఉంటుంది.
ఆ పూలు మరునాడే వాడిపోయి ఉంటాయి.
కాని
“అక్క” అని పలికిన ఆ స్వరం
ఇప్పటికీ
వాడిపోలేదు.

ఆమె నాకు పసుపు–తాంబూలం ఇవ్వలేదు మాత్రమే;
నా మౌన స్త్రీత్వానికి
మొదటి మంగళదీక్ష ఇచ్చింది.