సేల్స్ గర్ల్

అధ్యాయం 1 – కష్టాల్లో ఉన్న "సౌమ్య సిల్క్స్"

ఉదయం పది గంటలు.

హైదరాబాద్‌లోని కూకట్‌పల్లిలో ఉన్న "సౌమ్య సిల్క్స్" షాప్ షట్టర్ మెల్లగా పైకి లేచింది.

ఒకప్పుడు ఈ షాప్ ముందు కార్లు ఆగడానికి కూడా స్థలం దొరకేది కాదు.

పండగల సమయంలో అయితే టోకెన్లు ఇచ్చి కస్టమర్లను లోపలికి పంపేవారు.

కానీ ఇప్పుడు...

షాప్ ముందు రోడ్డే ఎక్కువ బిజీగా ఉంది.

షాప్ మాత్రం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

షట్టర్ పూర్తిగా పైకి వెళ్లగానే లోపల ఉన్న చీరల వరుసలు వెలుతురులో మెరుస్తున్నాయి.

ఎరుపు...

పసుపు...

ఆకుపచ్చ...

ఊదా...

వేల రంగుల్లో వేలాడుతున్న చీరలు కస్టమర్ల కోసం ఎదురు చూస్తున్నట్టుగా కనిపిస్తున్నాయి.

కౌంటర్ దగ్గర నిలబడి ఉన్న సౌమ్య ఆ దృశ్యాన్ని చూసి చిన్నగా నిట్టూర్చింది.

"రఘూ... నువ్వు ఉంటే ఇంత కష్టపడాల్సి వచ్చేదా?" అని మనసులో అనుకుంది.

కౌంటర్ వెనక ఉన్న ఫోటో ఫ్రేమ్‌లో ఆమె భర్త రఘు చిరునవ్వుతో కనిపిస్తున్నాడు.

ఆ నవ్వు చూస్తే సౌమ్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

అప్పుడే బయట నుంచి ఒక గళం వినిపించింది.

"గుడ్ మార్నింగ్ మేడం!"

అది కుమార్.

చేతిలో టీ కప్పులు.

భుజంపై బ్యాగ్.

ముఖంలో ఎప్పటిలాగే చిరునవ్వు.

"మేడం... మీరు మళ్లీ బ్రేక్‌ఫాస్ట్ చేయకుండా వచ్చేశారు కదా?"

సౌమ్య ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

"నీకు ఎలా తెలుసు?"

"తెలుసు మేడం. మీరు బ్రేక్‌ఫాస్ట్ చేసిన రోజు ముఖం కొంచెం హ్యాపీగా ఉంటుంది."

సౌమ్య నవ్వకుండా ఉండలేకపోయింది.

"నువ్వు సేల్స్ ఎగ్జిక్యూటివ్‌వా లేక డిటెక్టివ్‌వా?"

"జీతం పెంచితే రెండూ అవుతాను."

అంతలో లోపలికి మరో అమ్మాయి వచ్చింది.

"అయ్యో! మొదలుపెట్టేశారా మీ ఇద్దరూ?"

అది ప్రియ.

షాప్‌లో ఉన్న సీనియర్ సేల్స్ గర్ల్.

ఆమె వెనకనే లత, దివ్య, స్నేహ కూడా వచ్చారు.

"కుమార్ అన్నయ్య మేడం జీతం పెంచమంటున్నాడు."

"అయ్యో! ముందు మా జీతాలు పెంచమని చెప్పు."

"అవును. మేము కూడా బ్రేక్‌ఫాస్ట్ మానేసి వస్తాం."

అందరూ నవ్వేశారు.

కొన్ని క్షణాలు షాప్‌లో సరదా వాతావరణం నెలకొంది.

కానీ సౌమ్య ముఖంలో మళ్లీ ఆలోచనల నీడ కనిపించింది.

అది గమనించిన కుమార్ మెల్లగా అడిగాడు.

"మేడం... నిన్నటి సేల్స్ ఎంత అయ్యాయి?"

సౌమ్య సమాధానం చెప్పలేదు.

కంప్యూటర్ స్క్రీన్‌ను అతని వైపు తిప్పింది.

రోజంతా అమ్మిన మొత్తం...

₹12,450.

అది చూసిన కుమార్ కూడా మౌనంగా అయ్యాడు.

ఒకప్పుడు రోజుకు లక్ష రూపాయలు దాటే షాప్.

ఇప్పుడు...

పన్నెండు వేల రూపాయలు.

లత నెమ్మదిగా అంది.

"మేడం... కొత్తగా ఓపెన్ అయిన మాల్‌లో పెద్ద బ్రాండ్లు వచ్చాక మన దగ్గర కస్టమర్లు తగ్గిపోయారు."

"అవును." అంది దివ్య.

"అందరూ ఆన్‌లైన్‌లో కొనేస్తున్నారు."

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.

సౌమ్య మెల్లగా అంది.

"ఇంకో రెండు నెలలు ఇలా ఉంటే..."

ఆమె మాట పూర్తవ్వలేదు.

కానీ అందరికీ అర్థమైంది.

షాప్ మూసే పరిస్థితి.

అందరి ముఖాల్లో ఆందోళన.

అప్పుడే కుమార్ గట్టిగా చప్పట్లు కొట్టాడు.

"అయ్యయ్యో! అంతా ఫ్యూనరల్‌కు వచ్చిన వాళ్లలా ఎందుకు కూర్చున్నారు?"

"మరి ఏం చేయాలి?" అంది ప్రియ.

"ముందు నవ్వాలి."

"నవ్వితే కస్టమర్లు వస్తారా?"

"వస్తారు."

"ఎలా?"

"మన నవ్వు చూసి కాదు... మన ఆత్మవిశ్వాసం చూసి."

స్నేహ నవ్వుతూ అడిగింది.

"అయితే నీ ప్లాన్ ఏంటి సార్?"

కుమార్ చుట్టూ ఉన్న చీరలను చూసాడు.

ఒక ర్యాక్ దగ్గరికి వెళ్లి రెండు చీరలు తీసుకొచ్చాడు.

ఒకటి పింక్.

మరొకటి ఆకుపచ్చ.

"ఇవి ఎలా ఉన్నాయి?"

"బాగున్నాయి."

"అంతేనా?"

అందరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

కుమార్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

"ఈ పింక్ చీరను కొత్త పెళ్లైన అమ్మాయి వేసుకుంటే ఎలా ఉంటుంది తెలుసా?"

అని చెప్పి ఊహాత్మకంగా చూపించడం ప్రారంభించాడు.

"సాయంత్రం ఫంక్షన్‌కు వెళ్తుంది. దీనికి చిన్న డైమండ్ జ్యువెలరీ. జడలో మల్లెపూలు. అందరూ ఆమెనే చూస్తారు."

అమ్మాయిలు ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నారు.

తర్వాత ఆకుపచ్చ చీర చూపించాడు.

"ఇది? ఇది టీచర్లకు పర్ఫెక్ట్. సింపుల్‌గా ఉంటుంది. కానీ క్లాస్‌గా కనిపిస్తుంది."

సౌమ్య అతన్ని చూస్తూ ఉంది.

"నువ్వు చీర అమ్మడం లేదు కుమార్..."

"మరి?"

"ఒక కల అమ్ముతున్నావు."

కుమార్ నవ్వాడు.

"అదే మేడం. మనం చీరలు అమ్మడం లేదు. వాళ్లు వేసుకున్నప్పుడు ఎలా కనిపిస్తారో ఆ కలను అమ్మాలి."

ఆ మాట వినగానే అందరూ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నారు.

ఎందుకంటే అతను చెప్పింది నిజం.

అప్పుడే ఒక కస్టమర్ లోపలికి వచ్చింది.

నలభై ఏళ్ల మహిళ.

"ఏమైనా పెళ్లికి వేసుకునే మంచి చీరలు ఉన్నాయా?"

అందరూ వెంటనే లేచారు.

కానీ కుమార్ ముందుకు వెళ్లాడు.

"ఖచ్చితంగా మేడం."

ఆమెను కూర్చోబెట్టాడు.

పది నిమిషాల్లో ఆమెకు ఐదు చీరలు చూపించాడు.

ప్రతి చీరకు ఒక కథ చెప్పాడు.

"ఈ రంగు మీకు చాలా బాగుంటుంది."

"ఇది వేసుకుంటే ఫోటోలలో అద్భుతంగా వస్తుంది."

"ఈ బోర్డర్ మీ హైట్‌ను ఇంకా ఎలిగెంట్‌గా చూపిస్తుంది."

ఆ మహిళ ఆశ్చర్యపోయింది.

"నువ్వు ఫ్యాషన్ డిజైనర్‌వా?"

"లేదు మేడం."

"అయితే?"

"చీరల ప్రేమికుడిని."

ఆమె నవ్వింది.

అరగంట తర్వాత...

ఆమె ఒక చీర కాదు.

మూడు చీరలు కొనుక్కుంది.

ఆమె బయటకు వెళ్లగానే ప్రియ ఆశ్చర్యంగా అంది.

"అన్నయ్యా... మేము ఒక చీర అమ్మడానికి అరగంట మాట్లాడాలి."

"అయితే?"

"నువ్వు అరగంటలో మూడు అమ్మేశావ్!"

కుమార్ కళ్లుకొట్టి అన్నాడు.

"టాలెంట్."

దివ్య వెంటనే స్పందించింది.

"ఓవర్ కాన్ఫిడెన్స్."

అందరూ నవ్వేశారు.

సౌమ్య మాత్రం నిశ్శబ్దంగా కుమార్‌ను చూస్తోంది.

ఈ అబ్బాయి తన జీవితంలో దేవుడు పంపిన సహాయం అనిపించింది.

ఆ సాయంత్రం షాప్ మూసిన తర్వాత అందరూ వెళ్లిపోయారు.

కుమార్ కూడా వెళ్లబోతున్నాడు.

"కుమార్..." అని పిలిచింది సౌమ్య.

"చెప్పండి మేడం."

ఆమె ఒక స్టీల్ డబ్బా ఇచ్చింది.

"ఇది తీసుకెళ్లు."

"ఏమిటిది?"

"భోజనం."

"వద్దు మేడం."

"మళ్లీ కాంటీన్‌లో టీ తాగి పడుకుంటావు."

"మేడం..."

"తీసుకెళ్లు."

కుమార్ కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.

ఎప్పటినుంచో ఎవరో ఒకరు తన గురించి పట్టించుకోవాలని అతను కోరుకున్నాడు.

సౌమ్యలో అతనికి యజమాని మాత్రమే కాదు...

కుటుంబం కనిపించింది.

ఆ రాత్రి షాప్ లైట్లు ఆరిపోయాయి.

కానీ ఎవరికీ తెలియదు...

కొన్ని నెలల్లో ఈ చిన్న షాప్ దేశం మొత్తం మాట్లాడుకునే స్థాయికి చేరబోతోందని.

మరియు...

కుమార్ జీవితంలో ఒక అద్భుతమైన మార్పు ప్రారంభం కాబోతోందని.