సుందర్ నుండి సుందరి వరకు

భాగం 1: స్నేహం తెచ్చిన అవకాశం

చెన్నైలోని తేనాంపేట రైల్వే క్వార్టర్స్‌లో సాయంత్రం సమయం.

రైల్వే కాలనీ మధ్యలో ఉన్న చిన్న పార్క్‌లో పిల్లలు క్రికెట్ ఆడుతుంటే, బెంచ్ మీద కూర్చొని మీనాక్షి స్కెచ్‌బుక్‌లో ఏదో గీస్తోంది.

అప్పుడే వెనుకనుంచి ఒక గొంతు వినిపించింది.

"ఏయ్ మీనా... మళ్లీ ఏదైనా పాపం మనిషిని కార్టూన్‌గా మార్చేస్తున్నావా?"

వెనక్కి తిరిగి చూసిన మీనా నవ్వేసింది.

"అరే సుందర్! నువ్వేనా? నిన్ను గీయాలని అనుకున్నా కానీ ఒక సమస్య వచ్చింది."

"ఏంటది?"

"గాడిదను గీయాలా, కోతిని గీయాలా అని కన్ఫ్యూజన్."

సుందర్ నాటకీయంగా గుండె పట్టుకున్నాడు.

"అయ్యో! చిన్నప్పటి నుంచి నేను ఇంత ప్రేమగా ఉంటే నన్ను ఇలా అవమానిస్తావా?"

"నువ్వు ప్రేమగా ఉంటావా? స్కూల్‌లో నా టిఫిన్ దొంగిలించి తిన్నవాడివి."

"అది దొంగతనం కాదు. క్వాలిటీ చెకింగ్."

"అవునా? అయితే రేపు నీ లంచ్ కూడా నేను క్వాలిటీ చెక్ చేస్తాను."

"అయ్యో వద్దమ్మా. మా అమ్మ చేసిన సాంబార్‌ని ప్రపంచంలో ఎవరూ తట్టుకోలేరు."

ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

ఇలాంటి మాటల యుద్ధం వాళ్ల మధ్య రోజూ జరిగేదే.

చిన్నప్పటి నుంచి కలిసి పెరిగిన వాళ్లు కావడంతో ఒకరి బలహీనతలు మరొకరికి బాగా తెలుసు.

కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఇద్దరూ అన్నా యూనివర్సిటీలో చేరారు.

ఒకరోజు ఇంజినీరింగ్ డ్రాయింగ్ ల్యాబ్‌లో సుందర్ ముఖం వాడిపోయి కూర్చున్నాడు.

మీనా అక్కడికి వచ్చింది.

"ఏమయ్యింది శాస్త్రవేత్త గారూ?"

"ఈ డ్రాయింగ్ నన్ను చంపేస్తోంది."

"చూపు."

సుందర్ డ్రాయింగ్ షీట్ ఇచ్చాడు.

ఒక్కసారి చూసిన మీనా పెద్దగా నవ్వేసింది.

"ఇది డ్రాయింగా? లేక భూకంపం వచ్చిన తర్వాత బిల్డింగ్ మ్యాపా?"

"నవ్వకు. నేను మూడు గంటలు కష్టపడ్డాను."

"మూడు గంటలా? చూస్తుంటే మూడు నిమిషాల్లో కళ్లుమూసుకుని గీసినట్టు ఉంది."

"నువ్వు సహాయం చేస్తావా లేదా?"

"సహాయం చేస్తాను. కానీ ఒక కండిషన్."

"ఏంటి?"

"రేపు కాంటీన్‌లో సమోసా నువ్వే కొనిపెట్టాలి."

"ఒక్క సమోసా?"

"రెండు."

"దోపిడీ!"

"సేవలకు ఛార్జీలు ఉంటాయి సార్."

అని నవ్వుతూ అతని డ్రాయింగ్ సరిచేయడం మొదలుపెట్టింది.

సుందర్ ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ అన్నాడు.

"నిజంగా నీ చేతుల్లో మ్యాజిక్ ఉంది."

"తెలుసు."

"అంత పొగరా?"

"ఫ్యాక్ట్ చెప్పడాన్ని పొగరు అనరు."

ఇద్దరూ మళ్లీ నవ్వుకున్నారు.

ఇలా రోజులు గడిచిపోయాయి.

మీనా ఎప్పుడూ సుందర్‌కు సహాయం చేసేది.

కానీ సుందర్ మాత్రం ఎప్పుడూ ఒకే మాట చెప్పేవాడు.

"ఒకరోజు నేను నీకు పెద్ద సహాయం చేస్తాను."

మీనా వెంటనే చెప్పేది.

"నువ్వా? నన్నా? సరే సరే... నేను చంద్రుడిపై ఇల్లు కట్టుకున్నాక చూద్దాం."

ఒకరోజు కాలేజీ వార్షికోత్సవం ఏర్పాట్లు జోరుగా జరుగుతున్నాయి.

మీనా నిర్వహిస్తున్న రాజకుమార్తె నాటకానికి చివరి రిహార్సల్స్ జరుగుతున్నాయి.

అందరూ బిజీగా ఉన్న సమయంలో ఒక చెడ్డ వార్త వచ్చింది.

ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించాల్సిన విద్యార్థిని ప్రమాదానికి గురైంది.

సాయంత్రం ప్రదర్శనకు రావడం అసాధ్యం.

ఆ వార్త విన్న మీనా ఒక్కసారిగా కంగారుపడిపోయింది.

"ఇప్పుడు ఏం చేయాలి?"

స్నేహితులందరూ కాలేజీ అంతా వెతికారు.

కానీ ఎవరూ ముందుకు రాలేదు.

"నాకు స్టేజ్ ఫియర్."

"నాకు డైలాగులు గుర్తుండవు."

"ఇప్పుడు నాటకాలు ఎవరు చూస్తారు?"

అని అందరూ తప్పించుకున్నారు.

సాయంత్రం సమయం దగ్గరపడుతుండగా మీనా ఆడిటోరియం వెనుక ఒంటరిగా కూర్చొని తల పట్టుకుంది.

అప్పుడే సుందర్ అక్కడికి వచ్చాడు.

"ఏయ్ మీనా."

ఆమె స్పందించలేదు.

"ఏయ్."

ఇంకా స్పందించలేదు.

"అరే... ప్రపంచం అంతమైపోయిందా?"

అప్పుడు మీనా కోపంగా చూసింది.

"జోకులు వేయకు."

"సరే. ఏమైంది?"

అన్నీ విన్న సుందర్ కొన్ని క్షణాలు ఆలోచించాడు.

తర్వాత చిరునవ్వుతో అన్నాడు.

"అంటే నీకు ఒక అమ్మాయి కావాలా?"

"అవును."

"ఇప్పుడే?"

"అవును."

"అప్పుడు ఒక పని చేద్దాం."

"ఏంటి?"

"నన్ను తీసుకో."

మీనా కనుబొమ్మలు ఎత్తింది.

"నిన్నా?"

"అవును. నేను చాలా అందంగా ఉంటాను."

"నీకు అద్దం ఉందా ఇంట్లో?"

"ఉంది."

"అయితే ఈ మాట చెప్పేముందు చూసుకోవాల్సింది."

సుందర్ నవ్వాడు.

"సీరియస్‌గా చెబుతున్నాను. అవసరమైతే నేను చేస్తాను."

కొన్ని క్షణాలు మీనా అతని ముఖం వైపు చూసింది.

తర్వాత ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడింది.

"పర్ఫెక్ట్!"

"ఏంటి పర్ఫెక్ట్?"

"నువ్వే చేస్తావు."

"అరే... నేను జోక్ చేశాను!"

"నేను కాదు."

"మీనా... ఆగు..."

"లేట్ అయింది."

"మీనా విను..."

"ఫ్రెండ్స్... ఇతడిని గ్రీన్‌రూమ్‌లోకి తీసుకెళ్లండి!"

"అయ్యో!"

అని అరిచేలోపే నలుగురు అతన్ని గ్రీన్‌రూమ్ వైపు తీసుకెళ్లారు.

మీనా వెనుకనుంచి నవ్వుతూ అరిచింది.

"సుందర్... నువ్వు ఎప్పుడూ నాకు సహాయం చేస్తానని చెప్పేవాడివి కదా?"

"అవును!"

"ఆ రోజు ఇవాళ వచ్చింది!"

సుందర్ నిస్సహాయంగా తల పట్టుకున్నాడు.

అతనికి తెలియదు...

ఇంకా కొన్ని గంటల్లో అతని జీవితం పూర్తిగా మారబోతోందని.