జాతరలో జమున (అమ్మమ్మ చెప్పిన జానపద కథ)

ఒసేవ్, ఇటు రండే . ఈ పూలు తీసుకుని devudiki దండలు అల్లండి. ఈ లోపు మీకు ఒక కథ చెబుతాను. అనగానే అందరం అమ్మమ్మ దగ్గరకి చేరాం. నేను కూడా పరికిణి, రవిక కట్టుకుని అమ్మకి అనుకుని కూర్చున్నాను. చేతిలోకి పూలు తీసుకుని కడుతున్నాను. అమ్మమ్మ చెప్పటం మొదలు పెట్టింది.

అది గోదావరి మండలంలో పళ్ళాలమ్మ గ్రామం.

గోదావరి గాలి తాకితేనే ఆ ఊరి చెట్లకు పండుగ వచ్చినట్టు ఉండేది. ఆ సంవత్సరం పళ్ళాలమ్మ జాతర ఎంతో వైభవంగా జరుగుతోంది. ఊరి వీధులన్నీ మామిడి తోరణాలతో మెరిసిపోయాయి. గుడి గోపురం మీద పసుపు, కుంకుమల చారలు. డప్పుల శబ్దం. కోలాటాల రంగు. బొమ్మల దుకాణాలు. గాజుల చప్పుళ్లు. జిలేబీల వాసన. పిల్లల కేరింతలు.

ఆ జాతరలో ఒక్కసారిగా అందరి చూపులు ఒక మెరుపు తీగ మీద ఆగిపోయాయి.

తల్లి ఒక వైపు. తండ్రి మరో వైపు. మధ్యలో ఒక పడుచు. పదహారేళ్ల వయసు. ముఖం మీద చిగురుటాకుల మృదుత్వం. కళ్లలో గోదావరి నీటి నిశ్శబ్దం. నడకలో తెలియని వయ్యారం. చీర కట్టుకుందా, చీర ఆమెను కట్టుకుందా అనిపించే అందం.

ఆమెను చూసిన యువకులు కళ్లుతిప్పుకోలేకపోయారు. జాతరలోని రంగులన్నీ ఒక్కసారిగా ఆమె చుట్టూ నిలిచిపోయినట్టయ్యాయి.

“ఎవరి అమ్మాయి?” అని ఎవరో గుసగుసలాడారు.

“ఎక్కడి నుండి వచ్చారో?” అని ఇంకెవరో అడిగారు.

ఆమె పేరు ఎవరికీ తెలియదు. కానీ ఆమె వచ్చిందంటే జాతరలో కొత్త దీపం వెలిగినట్టైంది.

అప్పుడే ఆ ఊరి జమీందారు గారు జాతరకు వచ్చారు. ఆయన యువకుడే. సంపద, అధికారం, గర్వం, సౌందర్యరుచి—ఇవన్నీ కలిసిన మనిషి. అప్పటికే ఆయనకు ఇద్దరు భార్యలు. పెద్దింటి ఆచారం, జమీందారీ వెలుగు, ఆ కాలపు పురుషాధికారం—ఇవన్నీ ఆయన అడుగులో నడుస్తుండేవి.

జమీందారు చూపు ఆ పడుచుపై పడింది.

ఒక్క క్షణం ఆయన ఆగిపోయాడు.

అది సాధారణ ఆకర్షణ కాదు. ఆయనకు అది జాతరలో దేవత దర్శనంలా అనిపించింది. ఆమె చీర పల్లవిలోనూ, జడలోనూ, తలవంచిన సిగ్గులోనూ ఆయనకు ఒక ఆహ్వానం కనిపించింది.

ఆయన నేరుగా ఆమె తల్లిదండ్రుల దగ్గరకు వెళ్లాడు.

“మీ అమ్మాయి పేరు ఏమిటి?” అని అడిగాడు.

తండ్రి చేతులు జోడించాడు.

“జమున, దొరగారూ.”

“జమున…” అని జమీందారు ఆ పేరు మెల్లగా పలికాడు. “గోదావరి పక్కన పుట్టిన పేరు లాగుంది.”

తల్లి తలదించుకుంది. జమున మాత్రం పల్లవిని కొంచెం ముందుకు లాగుకుంది.

జమీందారు క్షణం ఆలస్యం చేయలేదు.

“మీ అమ్మాయిని నేను పెళ్లి చేసుకుంటాను,” అన్నాడు.

ఆ మాట విన్నవారంతా ఒక్కసారిగా మౌనమయ్యారు. తల్లి కంగారుపడింది. జమున తల వంచింది. తండ్రి ముఖం మాత్రం ఒక్కసారిగా వాడిపోయింది.

అతను జమీందారును పక్కకు తీసుకెళ్లాడు.

“దొరగారూ,” అన్నాడు మృదువుగా, “మీరు అనుకున్నట్టు జమున మా కూతురు కాదు.”

జమీందారు కనుబొమ్మలు పైకెత్తాడు.

“అంటే?”

“మా కొడుకు.”

జమీందారు ఒక్క క్షణం నిశ్చలంగా నిలిచాడు.

తండ్రి మాట కొనసాగించాడు.

“పుట్టినప్పుడు జ్యోతిష్కులు జాతకం చూశారు. పదహారవ ఏటి వరకు ఆడపిల్లలా పెంచాలని చెప్పారు. లేకపోతే ప్రాణదోషం, వంశదోషం అని భయపెట్టారు. ‘పదహారేళ్లు నిండే రోజున ఒక విచిత్రం జరుగుతుంది. అది దాటితే ఈ బిడ్డ మగవాడిగా లోకంలో కలుస్తాడు. లేకపోతే ఎప్పటికీ జమునగానే నిలుస్తాడు’ అన్నారు.”

జమీందారు మౌనంగా విన్నాడు.

“ఇవాళ్టితో జమునకు పదహారేళ్లు నిండాయి. మేము ఈ జాతర నుంచి తిరిగిపోయాక ఆడదుస్తులు తీసి, మగవాడిగా జీవితం మొదలుపెట్టాలనుకున్నాం. మీరేమో…”

తండ్రి మాట ఆగిపోయింది.

జమీందారు జాతర మైదానం వైపు చూశాడు. అక్కడ జమున తన తల్లి పక్కన నిలబడి ఉంది. జనసమూహంలోనూ ఆమె ఒంటరిగా మెరుస్తోంది.

కొంతమంది పురుషులకు అందం ఒక రూపం మాత్రమే. కొంతమందికి అది స్వాధీనపడవలసిన వస్తువు. జమీందారులో రెండూ ఉన్నాయి. కానీ ఆ క్షణంలో అతనికి ఇంకొక భావన కూడా వచ్చింది—తాను చూసిన ఈ రూపం ఇక మాయమవకూడదు అనే పట్టుదల.

“అయితే,” అన్నాడు జమీందారు మెల్లగా, “జ్యోతిష్కులు చెప్పిన విచిత్రం ఇదే.” (ఇంకా ఉంది)