మాటను బట్టి మగువ

ఒక ప్రక్క నుంచి కుచ్చిళ్ళు పట్టుకొని నడుస్తూ కొంచెం కెరటాలకు దూరం గా వచ్చి నా ఎద పైటంచును జాగ్రత్తగా సర్దుకుని ప్లీట్స్ సరిచేసుకుని మళ్ళీ ప్రకాష్ ని అనుసరించి నడవటం మొదలు పెట్టాను. ప్రకాష్ నన్ను ఓరకంట గమనించటం నేనూ చూస్తూనే ఉన్నాను. "యు ఆర్ గార్జియస్." అన్నాడు .
"ఊ..." అన్నాను. "అవునూ... మీరుండేది డాబా గార్డెన్స్ లో కదా! మీరు ఇక్కడికి వచ్చేరేమిటి? జస్ట్.... పనేమైనా ఉంటే హెల్ప్ చేద్దామని అడిగాను. అంతే." అన్నాడు. నేను, "(లో వాయిస్ లోనే) ప్రతి వీకెండ్స్ లో నాకు ఇక్కడికి రావటం అలవాటు ప్రకాష్ గారు!" అంటూ పెద్ద అల మీదకు పడుతుంటే కెవ్వున అరిచి ప్రకాష్ చెయ్యి పట్టుకున్నాను. ప్రకాష్ పరిభాషలో అతని గుండెలో వెయ్యి గిటార్లు మ్రోగాయనుకుంటా. నెమ్మదిగా నన్ను పొదివి పట్టుకుని అలల తీరం నుంచి బయటకు నడిపించి తన కారు వైపు నడుస్తూ "సుధా, మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే నన్ను ప్రకాష్ అని పిలవొచ్చు. ఇంతకీ మీరు వీకెండ్స్ లో ఇక్కడకు వస్తారన్నమాట. నేను మీకు కంపెనీ ఇవ్వొచ్చా ప్రతివారం." అని అడిగాడు. "ఎందుకు కాదు. తప్పకుండా. అయితే ఒక రిక్వెస్ట్. నన్ను ఇకపై మీరు అనొద్దు. నువ్వు అంటే చాలు." అన్నాను.
అలా మొదలైన మా పరిచయం వారం వారం కొత్త కొత్త అనుభవాలతో హద్దులు మీరని ఫ్రెండ్ షిప్ గా పెరుగుతోంది.
ఆరోజు నేను చుడీదార్ ధరించి వచ్చాను. నన్ను ఆపాదమస్తకం చూసి తన్మయంలో పరవశించి పోతున్నాడు ప్రకాష్. "ఏమందం సుధా? ఫాంటాస్టిక్." అన్నాడు. "ప్రకాష్! ఒక ప్రశ్న. మా అన్నయ్య సుధాకర్ స్పీచ్ మానరిజమ్స్ గురించి ఎప్పుడూ పొగుడుతూ ఉంటారు కదా!? మా అన్నయ్య స్పీచ్ లో స్పెషాలిటీ ఏమిటి? హౌ ఇట్స్ ఫెమినైన్?" అని ప్రశ్నించాను. ప్రకాష్ చెప్పటం మొదలైంది. (సశేషం)