I CURSED TO BE A WOMEN CHAPTER

అలా ఆ రాత్రి పడుకున్నా… నా శరీరం మొత్తం ఒక కొత్త అనుభూతిలో మునిగిపోయింది. చీర మెల్లగా నా కాళ్లను తాకుతూ ఉండటం… జడ నా మెడపై పడటం… నా శ్వాస కూడా కొంచెం మెల్లగా, నాజూగ్గా మారినట్టు అనిపించింది. ఇప్పటివరకు నేను దుస్తులు వేసుకున్నాను… కానీ ఇది వేరే. ఇది కేవలం వేషం కాదు… ఇది నా మీద పడుతున్న ఒక భావం. నా చేతిని నెమ్మదిగా నా జుట్టులోకి తీసుకెళ్లి తాకాను… అంత పొడవుగా, మృదువుగా ఉండటం నాకు కొత్తగా అనిపించింది. నా గుండె దగ్గర ఒక బరువు… మొదట అసౌకర్యంగా అనిపించింది… కానీ కొద్దిసేపటికి అది కూడా నా భాగంలా అనిపించడం మొదలైంది. “ఇది నేనా…?” అని నా మనసులోనే నన్ను నేను అడిగాను. వైదేహి పక్కనే పడుకొని ఉంది… కానీ నేను మాత్రం నిద్రలోకి వెళ్లలేకపోతున్నాను. నా శరీరం మీద చీర తాకుడు… నడుము చుట్టూ బిగుతు… ప్రతి చిన్న కదలికలో ఒక సున్నితమైన ఫీలింగ్… ఇది భయంకరమా…? లేక అందమా…? నాకు అర్ధం కాలేదు. మరుసటి ఉదయం… లేచిన వెంటనే నేను మెల్లగా కూర్చున్నాను. నా జుట్టు ముందుకు జారిపడింది. నేను దాన్ని చెవికిచ్చే ప్రయత్నం చేశాను… ఆ చిన్న చర్యలోనే నాకు ఒక కొత్త లజ్జ (shyness) అనిపించింది. నేను నడుస్తూ బయటకు వెళ్లాను… నా అడుగులు కూడా మారిపోయాయి… ముందులా బలంగా కాదు… మెల్లగా, జాగ్రత్తగా… వైదేహి నన్ను గమనిస్తూ నవ్వింది. “చూస్తుంటే… నువ్వు చాలా త్వరగా అలవాటు పడుతున్నట్టు ఉంది” అంది. నేను సిగ్గుగా “అలా అనిపిస్తుందా?” అన్నాను. “అనిపించడం కాదు… కనిపిస్తోంది” అంది. మేమిద్దరం నది దగ్గరకు వెళ్లాము. నీటిలో నా ప్రతిబింబం చూసినప్పుడు… ఈసారి నేను దూరంగా చూడలేకపోయాను. నేను నన్నే గమనంగా చూసాను… నా కళ్ళు… నా పెదవులు… నా మెడపై జడ పడిన తీరు… నా చేతిని నీటిలో పెట్టి మెల్లగా నా ముఖం తాకాను. ఆ స్పర్శ… చాలా సున్నితంగా అనిపించింది. స్నానం చేస్తుంటే… నీరు నా శరీరం మీద జారిపడుతున్న ఫీలింగ్… ముందెప్పుడూ ఇలా అనిపించలేదు. నా శరీరం ఇప్పుడు వేరేలా స్పందిస్తోంది… కొన్ని క్షణాలు… నేను కళ్ళు మూసుకుని ఆ అనుభూతిని ఫీల్ అయ్యాను. తర్వాత ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాను… “నేను ఇలా ఎందుకు ఫీల్ అవుతున్నాను…?” అని నాకు నేనే ప్రశ్న వేసుకున్నాను. వైదేహి దగ్గరికి వచ్చి “ఏమైంది?” అంది. నేను కొంచెం గబగబా “ఏమీలేదు…” అన్నాను. కానీ నా ముఖం చూసి ఆమెకు అర్ధమైందనిపించింది. ఆశ్రమానికి తిరిగి… వైదేహి నాకు చీర కట్టింది. ఈసారి… నేను ప్రతి స్టెప్ గమనించాను. చీర నడుము చుట్టూ బిగించబడటం… పల్లూ భుజంపై జారిపడటం… ఆ బిగుతు… ఆ ఫ్లో… అది కేవలం దుస్తులు కాదు… అది నా శరీరాన్ని కొత్తగా నిర్వచిస్తున్నట్టుంది. అద్దం ముందు నిలబడ్డాను… కొద్ది సేపు… నేను కదల్లేకపోయాను. నా కళ్లలోకి నేనే చూసాను… అక్కడ ఒక అమ్మాయి కనిపించింది… కానీ… ఆ కళ్లలో ఉన్న భావం మాత్రం నాది. నా పెదవులపై స్వల్పంగా నవ్వు వచ్చింది… “నిజంగా… నాకు ఇది నచ్చుతున్నదా…?” అని మెల్లగా అన్నాను. ఆ క్షణంలో… నాకు ఒక విషయం అర్ధమైంది… నేను కేవలం మారడం కాదు… నేను ఈ రూపంలో నన్ను నేను కనుగొంటున్నాను. కానీ… ఆ ముని చెప్పిన మాట… “పెళ్లి… బిడ్డ…” మళ్లీ నా మనసులో మోగింది. ఇప్పుడు ప్రశ్న ఇది… నేను ఈ కొత్త నన్ను పూర్తిగా అంగీకరిస్తానా…? లేక… తిరిగి నా పాత ప్రపంచానికి వెళ్లాలని ప్రయత్నిస్తానా…? ఆ రాత్రి… నా నిర్ణయం… నా భవిష్యత్తు… అన్నీ ఒకే దారిలో కలవబోతున్నాయి… ఇంకా కొనసాగుతుంది…