അപരൻ

അധ്യായം 1: ഇരുളടഞ്ഞ ഇടനാഴികൾ (Chapter 1: Dark Alleys)

ആലപ്പുഴയുടെ ഉൾഗ്രാമങ്ങളിൽ ഒന്നിലെ ഒരു ചെറിയ ഓടിട്ട വീട്. പുറത്ത് തോരാതെ പെയ്യുന്ന കർക്കിടക മഴ. മാധവൻ ഉമ്മറത്തെ തറയിൽ തലയിൽ കൈവെച്ചിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് മാസമായി പണിയില്ല. ലോറി ഡ്രൈവർ ആയിരുന്ന അവന് ഒരു അപകടത്തെത്തുടർന്ന് ലൈസൻസ് നഷ്ടപ്പെട്ടു. വീട്ടിൽ അരി അടുപ്പത്ത് വെച്ചിട്ട് രണ്ടു ദിവസമായി. മകൻ കണ്ണൻ വിശന്നു തളർന്നു ഉറങ്ങുകയാണ്.

"നമുക്ക് ഇങ്ങനെ എത്ര കാലം മുന്നോട്ട് പോകാൻ പറ്റും മാധവേട്ടാ?" അടുക്കളയിൽ നിന്നും സരള വന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ വിളർച്ച മാധവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കനലായി എരിഞ്ഞു.

അപ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു കറുത്ത ആഡംബര കാർ വന്നു നിന്നത്. ആ ഗ്രാമത്തിൽ അധികം കണ്ടു ശീലമില്ലാത്ത അത്രയും വലിയ ഒരു വണ്ടി. അതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത് സ്യൂട്ട് ധരിച്ച രണ്ട് പേരും, പ്രായം ചെന്ന മാന്യനായ ഒരു വ്യക്തിയുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പിതാവ് മേനോൻ ആയിരുന്നു.

അവർ അകത്തേക്ക് വന്നു. മാധവൻ അവരെ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു. വന്ന കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ അവർ അധികം സമയം എടുത്തില്ല. മേനോൻ തന്റെ ഫോണിൽ ഒരു ഫോട്ടോ കാണിച്ചു. മാധവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചിത്രമായിരുന്നു—മീര. പക്ഷേ അത് മീരയല്ല, മറിച്ച് മേക്കപ്പ് ഇട്ട മാധവൻ തന്നെയാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകും വിധം രൂപസാദൃശ്യം!

"ഇത് എന്റെ മകൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പ്രതിശ്രുത വധു മീര ആയിരുന്നു. ഒരു കാർ അപകടത്തിൽ അവൾ മരിച്ചു. വണ്ടി ഓടിച്ചിരുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന് ഓർമ്മശക്തി നഷ്ടപ്പെടുകയും മാനസികമായി തകരുകയും ചെയ്തു. അവൻ ഇപ്പോഴും കരുതുന്നത് മീര ജീവനോടെ ഉണ്ടെന്നാണ്. അവനെ പഴയ നിലയിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നത് മീരയെ അവന്റെ മുന്നിൽ എത്തിക്കണം എന്നാണ്. കുറഞ്ഞത് ഒരു വർഷം. അതിനു പകരമായി ഞങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് നൽകുന്നത്..."

മേനോൻ ഒരു ബാഗ് തുറന്നു. നിറയെ അഞ്ഞൂറിന്റെ കെട്ടുകൾ. മാധവൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. തന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അധ്വാനിച്ചാലും കിട്ടാത്ത അത്രയും പണം.

"പക്ഷേ... ഞാനൊരു പുരുഷനാണ്. എനിക്കെങ്ങനെ ഒരു സ്ത്രീയാകാൻ കഴിയും?" മാധവൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

"അതൊക്കെ ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാം. ആധുനികമായ മേക്കപ്പ്, പ്രോസ്തെറ്റിക്സ്, വസ്ത്രധാരണം... ആരും തിരിച്ചറിയില്ല. നീ മീരയായി അഭിനയിച്ചാൽ മാത്രം മതി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വീട്ടിൽ അവന്റെ ഭാര്യയായി നീ കഴിയണം."

മാധവൻ ആകെ തകർന്നു പോയി. ഒരു പുരുഷനായി ജനിച്ചു വളർന്ന താൻ എങ്ങനെ സാരിയുടുത്ത്, മുടി വളർത്തി, ഒരു സ്ത്രീയായി മാറും? അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അത് നിരസിച്ചു. അവർ മടങ്ങിപ്പോയി.

രാത്രിയിൽ സരള മാധവന്റെ അരികിലെത്തി. അവൾ അവന്റെ കൈകൾ ചേർത്തു പിടിച്ചു.

"മാധവേട്ടാ... നമ്മുടെ മകൻ. അവന് നല്ലൊരു ഭാവി വേണ്ടേ? ഈ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കിടന്നു മരിക്കണോ നമ്മൾ? കുറച്ചു കാലമല്ലേ... ആരും അറിയാൻ പോകുന്നില്ലല്ലോ. നിങ്ങൾ മീരയായി അവിടെ കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൂടെ ഒരു ദൂരക്കാഴ്ചയിൽ എങ്കിലും ഉണ്ടാവില്ലേ?"

സരളയുടെ വാക്കുകളിൽ നിസ്സഹായതയും അതേസമയം പ്രതീക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

"സരളേ... നീ പറയുന്നത് ഞാൻ ഒരു പെണ്ണായി മാറണമെന്നാണോ? എന്നെ അവർ എന്തൊക്കെ ചെയ്യും? എന്റെ മീശ... എന്റെ ശരീരം..." മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

"അതൊക്കെ പുറമെ ഉള്ളതല്ലേ ഏട്ടാ? ഉള്ളിൽ നിങ്ങൾ എന്റെ മാധവേട്ടൻ തന്നെയല്ലേ? ഈ പണം ഉണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടാം. മകനെ നല്ല സ്കൂളിൽ വിടാം."

സരളയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി, തന്റെ ആണത്തത്തെ ഒരു ബാഗ് പണത്തിന് പകരമായി പണയം വെക്കാൻ മാധവൻ സമ്മതിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ആ കറുത്ത കാർ വീണ്ടും വന്നു. മാധവൻ സരളയെയും മകനെയും നോക്കി. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ഭയം ഉരുണ്ടുകൂടി. വണ്ടിയിൽ കയറുമ്പോൾ മേനോൻ പറഞ്ഞു, "ഇനി മുതൽ നിനക്ക് പഴയ പേരോ സ്വത്വമോ ഇല്ല. നീ മീരയാണ്. ഞങ്ങളുടെ മരുമകൾ."

ഒരു രഹസ്യ കേന്ദ്രത്തിലേക്കാണ് അവർ മാധവനെ കൊണ്ടുപോയത്. അവിടെ ഒരു കൂട്ടം സ്ത്രീകളും വിദഗ്ധരും അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റാൻ അവർ ആജ്ഞാപിച്ചു. വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചു മാറ്റുമ്പോൾ, മാധവന് തന്റെ ആത്മാവ് തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതായി തോന്നി.

ആദ്യത്തെ ഘട്ടം അവന്റെ ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു. വേദനയേറിയ ആ പ്രക്രിയക്കിടയിൽ മാധവൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കെ അടച്ചു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കാൻ അവന് ഭയമായിരുന്നു. ഒരു പുരുഷന്റെ പരുക്കൻ തൊലി മിനുസമുള്ളതാക്കി മാറ്റാൻ അവർ രാസവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ചു.

പിന്നീട് മേക്കപ്പ് പരീക്ഷണങ്ങൾ തുടങ്ങി. അവന്റെ മുഖത്ത് അവർ കൃത്രിമമായ അവയവങ്ങൾ വെച്ചു പിടിപ്പിച്ചു. മീരയുടെ അതേ മൂക്കും കണ്ണുകളും. വലിയ വിഗ്ഗുകൾ അവന്റെ തലയിൽ ഉറപ്പിച്ചു. ഓരോ നിമിഷവും മാധവൻ എന്ന മനുഷ്യൻ ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ദിവസങ്ങൾ നീണ്ട പരിശീലനമായിരുന്നു പിന്നീട്. പെണ്ണിനെപ്പോലെ നടക്കാൻ, സംസാരിക്കാൻ, ഇരിക്കാൻ... ഓരോ തവണയും തെറ്റു വരുത്തുമ്പോൾ അവർ അവനെ പരിഹസിക്കുകയും തിരുത്തുകയും ചെയ്തു. സാരി ഉടുപ്പിക്കുമ്പോൾ അവനുണ്ടായ നാണക്കേട് വിവരിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു. തന്റെ പുരുഷത്വത്തെ അവർ ഓരോ പാളികളായി ഇല്ലാതാക്കി.

മൂന്നാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന മാധവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവിടെ നിൽക്കുന്നത് ഒരു സുന്ദരിയായ യുവതിയാണ്. പട്ടുസാരിയുടുത്ത്, ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, നഖങ്ങളിൽ ചായം പൂശി, നീണ്ട മുടിയുള്ള ഒരു പെണ്ണ്. മാധവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പൊഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് തുടയ്ക്കാൻ പോലും അവന് പേടിയായിരുന്നു, മേക്കപ്പ് ഇളകിപ്പോയാലോ എന്ന് ഭയന്ന്.

അന്ന് വൈകുന്നേരം മീരയുടെ അച്ഛൻ ദാമോദരൻ അവിടെ എത്തി. സ്വന്തം മകളെ വീണ്ടും കണ്ടതുപോലെ അദ്ദേഹം വിതുമ്പി. "മോളേ... മീരേ..." എന്ന് വിളിച്ച് അദ്ദേഹം മാധവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

മാധവൻ ആലിംഗനത്തിൽ തരിച്ചുനിന്നു. ഒരു പുരുഷന്റെ കൈകൾ തന്നെ ഒരു സ്ത്രീയായി കണ്ട് തൊടുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ആ വിചിത്രമായ വികാരം അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി.

"നാളെയാണ് നിന്റെ കല്യാണം. സിദ്ധാർത്ഥ് നിന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്," മേനോൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാൻ പറ്റാത്ത ഒരു വഴിയിലൂടെ താൻ സഞ്ചരിച്ചു തുടങ്ങിയെന്ന് മാധവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ മീരയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു—പുറമെ എങ്കിലും. ഇനി വരാനിരിക്കുന്നത് ഇതിലും വലിയ പരീക്ഷണങ്ങളാണ്.