അപരൻ

അധ്യായം 1: ഇരുളടഞ്ഞ ഇടനാഴികൾ (Chapter 1: Dark Alleys)

ആലപ്പുഴയുടെ ഉൾഗ്രാമങ്ങളിൽ ഒന്നിലെ ഒരു ചെറിയ ഓടിട്ട വീട്. പുറത്ത് തോരാതെ പെയ്യുന്ന കർക്കിടക മഴ. മാധവൻ ഉമ്മറത്തെ തറയിൽ തലയിൽ കൈവെച്ചിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് മാസമായി പണിയില്ല. ലോറി ഡ്രൈവർ ആയിരുന്ന അവന് ഒരു അപകടത്തെത്തുടർന്ന് ലൈസൻസ് നഷ്ടപ്പെട്ടു. വീട്ടിൽ അരി അടുപ്പത്ത് വെച്ചിട്ട് രണ്ടു ദിവസമായി. മകൻ കണ്ണൻ വിശന്നു തളർന്നു ഉറങ്ങുകയാണ്.

"നമുക്ക് ഇങ്ങനെ എത്ര കാലം മുന്നോട്ട് പോകാൻ പറ്റും മാധവേട്ടാ?" അടുക്കളയിൽ നിന്നും സരള വന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ വിളർച്ച മാധവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കനലായി എരിഞ്ഞു.

അപ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു കറുത്ത ആഡംബര കാർ വന്നു നിന്നത്. ആ ഗ്രാമത്തിൽ അധികം കണ്ടു ശീലമില്ലാത്ത അത്രയും വലിയ ഒരു വണ്ടി. അതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത് സ്യൂട്ട് ധരിച്ച രണ്ട് പേരും, പ്രായം ചെന്ന മാന്യനായ ഒരു വ്യക്തിയുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പിതാവ് മേനോൻ ആയിരുന്നു.

അവർ അകത്തേക്ക് വന്നു. മാധവൻ അവരെ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു. വന്ന കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ അവർ അധികം സമയം എടുത്തില്ല. മേനോൻ തന്റെ ഫോണിൽ ഒരു ഫോട്ടോ കാണിച്ചു. മാധവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചിത്രമായിരുന്നു—മീര. പക്ഷേ അത് മീരയല്ല, മറിച്ച് മേക്കപ്പ് ഇട്ട മാധവൻ തന്നെയാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകും വിധം രൂപസാദൃശ്യം!

"ഇത് എന്റെ മകൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പ്രതിശ്രുത വധു മീര ആയിരുന്നു. ഒരു കാർ അപകടത്തിൽ അവൾ മരിച്ചു. വണ്ടി ഓടിച്ചിരുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന് ഓർമ്മശക്തി നഷ്ടപ്പെടുകയും മാനസികമായി തകരുകയും ചെയ്തു. അവൻ ഇപ്പോഴും കരുതുന്നത് മീര ജീവനോടെ ഉണ്ടെന്നാണ്. അവനെ പഴയ നിലയിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നത് മീരയെ അവന്റെ മുന്നിൽ എത്തിക്കണം എന്നാണ്. കുറഞ്ഞത് ഒരു വർഷം. അതിനു പകരമായി ഞങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് നൽകുന്നത്..."

മേനോൻ ഒരു ബാഗ് തുറന്നു. നിറയെ അഞ്ഞൂറിന്റെ കെട്ടുകൾ. മാധവൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. തന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അധ്വാനിച്ചാലും കിട്ടാത്ത അത്രയും പണം.

"പക്ഷേ... ഞാനൊരു പുരുഷനാണ്. എനിക്കെങ്ങനെ ഒരു സ്ത്രീയാകാൻ കഴിയും?" മാധവൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

"അതൊക്കെ ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാം. ആധുനികമായ മേക്കപ്പ്, പ്രോസ്തെറ്റിക്സ്, വസ്ത്രധാരണം... ആരും തിരിച്ചറിയില്ല. നീ മീരയായി അഭിനയിച്ചാൽ മാത്രം മതി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വീട്ടിൽ അവന്റെ ഭാര്യയായി നീ കഴിയണം."

മാധവൻ ആകെ തകർന്നു പോയി. ഒരു പുരുഷനായി ജനിച്ചു വളർന്ന താൻ എങ്ങനെ സാരിയുടുത്ത്, മുടി വളർത്തി, ഒരു സ്ത്രീയായി മാറും? അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അത് നിരസിച്ചു. അവർ മടങ്ങിപ്പോയി.

രാത്രിയിൽ സരള മാധവന്റെ അരികിലെത്തി. അവൾ അവന്റെ കൈകൾ ചേർത്തു പിടിച്ചു.

"മാധവേട്ടാ... നമ്മുടെ മകൻ. അവന് നല്ലൊരു ഭാവി വേണ്ടേ? ഈ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കിടന്നു മരിക്കണോ നമ്മൾ? കുറച്ചു കാലമല്ലേ... ആരും അറിയാൻ പോകുന്നില്ലല്ലോ. നിങ്ങൾ മീരയായി അവിടെ കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൂടെ ഒരു ദൂരക്കാഴ്ചയിൽ എങ്കിലും ഉണ്ടാവില്ലേ?"

സരളയുടെ വാക്കുകളിൽ നിസ്സഹായതയും അതേസമയം പ്രതീക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

"സരളേ... നീ പറയുന്നത് ഞാൻ ഒരു പെണ്ണായി മാറണമെന്നാണോ? എന്നെ അവർ എന്തൊക്കെ ചെയ്യും? എന്റെ മീശ... എന്റെ ശരീരം..." മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

"അതൊക്കെ പുറമെ ഉള്ളതല്ലേ ഏട്ടാ? ഉള്ളിൽ നിങ്ങൾ എന്റെ മാധവേട്ടൻ തന്നെയല്ലേ? ഈ പണം ഉണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടാം. മകനെ നല്ല സ്കൂളിൽ വിടാം."

സരളയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി, തന്റെ ആണത്തത്തെ ഒരു ബാഗ് പണത്തിന് പകരമായി പണയം വെക്കാൻ മാധവൻ സമ്മതിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ആ കറുത്ത കാർ വീണ്ടും വന്നു. മാധവൻ സരളയെയും മകനെയും നോക്കി. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ഭയം ഉരുണ്ടുകൂടി. വണ്ടിയിൽ കയറുമ്പോൾ മേനോൻ പറഞ്ഞു, "ഇനി മുതൽ നിനക്ക് പഴയ പേരോ സ്വത്വമോ ഇല്ല. നീ മീരയാണ്. ഞങ്ങളുടെ മരുമകൾ."

ഒരു രഹസ്യ കേന്ദ്രത്തിലേക്കാണ് അവർ മാധവനെ കൊണ്ടുപോയത്. അവിടെ ഒരു കൂട്ടം സ്ത്രീകളും വിദഗ്ധരും അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റാൻ അവർ ആജ്ഞാപിച്ചു. വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചു മാറ്റുമ്പോൾ, മാധവന് തന്റെ ആത്മാവ് തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതായി തോന്നി.

ആദ്യത്തെ ഘട്ടം അവന്റെ ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു. വേദനയേറിയ ആ പ്രക്രിയക്കിടയിൽ മാധവൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കെ അടച്ചു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കാൻ അവന് ഭയമായിരുന്നു. ഒരു പുരുഷന്റെ പരുക്കൻ തൊലി മിനുസമുള്ളതാക്കി മാറ്റാൻ അവർ രാസവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ചു.

പിന്നീട് മേക്കപ്പ് പരീക്ഷണങ്ങൾ തുടങ്ങി. അവന്റെ മുഖത്ത് അവർ കൃത്രിമമായ അവയവങ്ങൾ വെച്ചു പിടിപ്പിച്ചു. മീരയുടെ അതേ മൂക്കും കണ്ണുകളും. വലിയ വിഗ്ഗുകൾ അവന്റെ തലയിൽ ഉറപ്പിച്ചു. ഓരോ നിമിഷവും മാധവൻ എന്ന മനുഷ്യൻ ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ദിവസങ്ങൾ നീണ്ട പരിശീലനമായിരുന്നു പിന്നീട്. പെണ്ണിനെപ്പോലെ നടക്കാൻ, സംസാരിക്കാൻ, ഇരിക്കാൻ... ഓരോ തവണയും തെറ്റു വരുത്തുമ്പോൾ അവർ അവനെ പരിഹസിക്കുകയും തിരുത്തുകയും ചെയ്തു. സാരി ഉടുപ്പിക്കുമ്പോൾ അവനുണ്ടായ നാണക്കേട് വിവരിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു. തന്റെ പുരുഷത്വത്തെ അവർ ഓരോ പാളികളായി ഇല്ലാതാക്കി.

മൂന്നാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന മാധവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവിടെ നിൽക്കുന്നത് ഒരു സുന്ദരിയായ യുവതിയാണ്. പട്ടുസാരിയുടുത്ത്, ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, നഖങ്ങളിൽ ചായം പൂശി, നീണ്ട മുടിയുള്ള ഒരു പെണ്ണ്. മാധവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പൊഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് തുടയ്ക്കാൻ പോലും അവന് പേടിയായിരുന്നു, മേക്കപ്പ് ഇളകിപ്പോയാലോ എന്ന് ഭയന്ന്.

അന്ന് വൈകുന്നേരം മീരയുടെ അച്ഛൻ ദാമോദരൻ അവിടെ എത്തി. സ്വന്തം മകളെ വീണ്ടും കണ്ടതുപോലെ അദ്ദേഹം വിതുമ്പി. "മോളേ... മീരേ..." എന്ന് വിളിച്ച് അദ്ദേഹം മാധവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

മാധവൻ ആലിംഗനത്തിൽ തരിച്ചുനിന്നു. ഒരു പുരുഷന്റെ കൈകൾ തന്നെ ഒരു സ്ത്രീയായി കണ്ട് തൊടുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ആ വിചിത്രമായ വികാരം അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി.

"നാളെയാണ് നിന്റെ കല്യാണം. സിദ്ധാർത്ഥ് നിന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്," മേനോൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാൻ പറ്റാത്ത ഒരു വഴിയിലൂടെ താൻ സഞ്ചരിച്ചു തുടങ്ങിയെന്ന് മാധവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ മീരയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു—പുറമെ എങ്കിലും. ഇനി വരാനിരിക്കുന്നത് ഇതിലും വലിയ പരീക്ഷണങ്ങളാണ്.

അധ്യായം 2: ഉടച്ചുവാർക്കൽ (The Reshaping)

മേനോന്റെ ആഡംബര കാർ മീരയുടെ വീടിന്റെ പടിക്കൽ വന്നു നിന്നു. ആലപ്പുഴയിലെ ഒരു സാധാരണ തറവാട് വീടായിരുന്നു അത്. പഴയ പ്രതാപത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ അവിടെവിടെയായി കാണാം. കാറിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാൻ മാധവൻ മടിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന സാരിയുടെ ഞൊറികൾക്കിടയിൽ തന്റെ പൗരുഷം ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി.

"ഇറങ്ങൂ മീരേ..." ദാമോദരൻ കാറിനടുത്തേക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടവും പ്രതീക്ഷയും മിന്നിമറഞ്ഞു.

മാധവൻ പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി. തലയിൽ വെച്ച വിഗ്ഗ് ശരിയായിട്ടുണ്ടോ എന്ന് അവൻ അറിയാതെ കൈകൾ കൊണ്ട് പരിശോധിച്ചു. കാലിലെ പാദസരങ്ങൾ കിലുങ്ങിയപ്പോൾ അവന് വല്ലാത്തൊരു നാണക്കേട് തോന്നി. അയൽപക്കത്തെ ചിലർ ജനലിലൂടെയും ഗേറ്റിലൂടെയും എത്തിനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"മീര മോളെന്താ ഇത്രയും കാലം വിട്ടു നിന്നത്? പഠിക്കാൻ പോയതാണെന്ന് ദാമോദരൻ പറഞ്ഞല്ലോ," അയൽവാസി നാരായണിയമ്മ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു.

മാധവൻ ഒന്ന് വിറച്ചു. അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ ശബ്ദം കുടുങ്ങി. മേനോന്റെ ആളുകൾ നേരത്തെ തന്നെ അവനെ പരിശീലിപ്പിച്ചിരുന്നു—ശബ്ദം കഴിയുന്നത്ര താഴ്ത്തി സംസാരിക്കാൻ.

"അതെ... അത്... ഒരു കോഴ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു അമ്മേ," മാധവൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. സ്വരം അല്പം മാറ്റി പിടിക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു.

"എന്താ ശബ്ദത്തിന് ഒരു മാറ്റം?" നാരായണിയമ്മ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"അവൾക്ക് നല്ല ജലദോഷമാണ്," ദാമോദരൻ വേഗം ഇടപെട്ടു. മാധവനെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിപ്പോയി.

വീടിനുള്ളിലെ മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ തളർന്ന് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. ആ മുറി മീരയുടേതായിരുന്നു. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ, പെർഫ്യൂമുകൾ, പുസ്തകങ്ങൾ... എല്ലാം അവിടെയുണ്ട്. മേനോന്റെ കൂടെ വന്ന ഒരു സ്ത്രീ സഹായി, മേരി, മാധവന്റെ അരികിലെത്തി.

"ഇനി വിശ്രമിക്കാൻ സമയമില്ല. നാളെയും മറ്റന്നാളും കുറെ ആളുകൾ കാണാൻ വരും. നിന്റെ ചർമ്മം കുറച്ചുകൂടി മൃദുവാകാനുണ്ട്. ഈ ക്രീമുകൾ പുരട്ടണം," മേരി നിർദ്ദേശിച്ചു.

അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ മാധവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതികഠിനമായ പീഡനത്തിന്റേതായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും രാവിലെ മേരി അവന്റെ ശരീരം പരിശോധിക്കും. മുഖത്തെ രോമങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യാൻ വാക്സിംഗ് ചെയ്യുമ്പോഴുള്ള വേദന അവൻ കടിച്ചമർത്തി. ഒരു പുരുഷന്റെ കരുത്തുള്ള കൈകൾ ഇപ്പോൾ വളയും പൂശിയതും നഖം ചായം പൂശിയതുമായിരിക്കുന്നു.

"മാധവേട്ടാ..." ഒരു രാത്രിയിൽ വാതിലിൽ ചെറിയൊരു മുട്ടു കേട്ടു.

സരളയായിരുന്നു അത്. മേനോന്റെ ആളുകൾ അവൾക്ക് അവനെ കാണാൻ രഹസ്യമായി അനുവാദം നൽകിയിരുന്നു. മുറിയിലേക്ക് വന്ന സരള തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന 'പെണ്ണിനെ' കണ്ട് സ്തംഭിച്ചു പോയി.

പട്ടുപാവാടയും ബ്ലൗസും ധരിച്ച്, മുടി പിന്നിക്കെട്ടി, നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരം ചാർത്തി നിൽക്കുന്ന മാധവൻ. അവന്റെ ആണുറപ്പുള്ള ചുമലുകൾ ഇപ്പോൾ ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

"സരളേ..." മാധവൻ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു.

"അരുത്... മേക്കപ്പ് ഇളകും," സരള അറിയാതെ പുറകോട്ടു മാറി. തന്റെ ഭർത്താവിനെ ഈ വേഷത്തിൽ കാണുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൾ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തി.

"നമ്മുടെ മകന്റെ ഓപ്പറേഷനും പഠനത്തിനും ഉള്ള പണം അവർ അക്കൗണ്ടിൽ ഇട്ടു കഴിഞ്ഞു മാധവേട്ടാ. നമ്മൾ ഇപ്പോൾ സമ്പന്നരാണ്. ഈ ഒരു വർഷം... അത് മാത്രം നിങ്ങൾ സഹിക്കണം," സരള അവന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു.

"സരളേ, എനിക്ക് വയ്യ. ഈ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ, ഈ സാരി... ഇത് എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ വെറുക്കുന്നു. ഞാൻ ഒരു പുരുഷനല്ലേ?" മാധവൻ കരഞ്ഞു പോയി.

"നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും പുരുഷനാണ് ഏട്ടാ. സിദ്ധാർത്ഥിന് വേണ്ടി നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ഈ ത്യാഗം ഒരു വലിയ കാര്യമാണ്. നോക്കൂ, നിങ്ങൾ എത്ര സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു," സരള അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടപ്പോൾ മാധവന് ദേഷ്യവും അപമാനവുമാണ് തോന്നിയത്. സ്വന്തം ഭാര്യ തന്നെ ഒരു സ്ത്രീയായി പുകഴ്ത്തുന്നത് അവന് ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല.

അന്ന് രാത്രി സരള പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവൻ കട്ടിലിൽ കിടന്നു. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മേനോന്റെ ആളുകൾ വെച്ചുപിടിപ്പിച്ച സിലിക്കൺ പാഡുകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഭാരമായി തോന്നി. ഒരു പുരുഷന്റെ വികാരങ്ങൾ ഉള്ളിൽ കിടന്നു പിടയ്ക്കുമ്പോഴും, പുറമെ അവൻ ഒരു ലാവണ്യവതിയായ യുവതിയായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് മീരയുടെ വീട്ടിൽ ചില ബന്ധുക്കൾ എത്തി. മീരയുടെ അച്ഛന്റെ സഹോദരിയും മക്കളും. മാധവന് അവരുടെ മുന്നിൽ ചായ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. ഓരോ ചുവടിലും തന്റെ സാരിയുടെ തുമ്പ് കാലിൽ തടയാതിരിക്കാൻ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

"മീരയ്ക്ക് പഴയതിലും സൗന്ദര്യം കൂടിയല്ലോ. പക്ഷെ എന്തോ ഒരു പന്തികേട് പോലെ," അമ്മായി ദാമോദരനോട് സ്വകാര്യം പറയുന്നത് മാധവൻ കേട്ടു.

"അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓർമ്മയിൽ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയാണ്, അതിന്റെയാകും," ദാമോദരൻ തടിതപ്പി.

ദിവസങ്ങൾ നീങ്ങുന്തോറും മാധവൻ തന്റെ പുതിയ വ്യക്തിത്വത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴ്ന്നു പോയി. മേരി അവനെ ഒരു സ്ത്രീയെപ്പോലെ ഇരിക്കാനും, തിരിയാനും, ചിരിക്കാനും പഠിപ്പിച്ചു. അവന്റെ നടത്തം ഇപ്പോൾ പതുക്കെയായി. ശബ്ദത്തിൽ ഒരു നൈർമ്മല്യം വരുത്താൻ അവൻ ശീലിച്ചു.

ഒരു വൈകുന്നേരം മേനോൻ വന്നു. "കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു. അടുത്ത ആഴ്ച. സിദ്ധാർത്ഥ് നിന്നെ കാണാൻ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവൻ വിചാരിക്കുന്നത് നീ അപകടത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു തിരിച്ചുവന്ന മീരയാണെന്നാണ്. അവനെ ഒന്ന് കാണാൻ തയ്യാറെടുക്കൂ."

സിദ്ധാർത്ഥിനെ നേരിട്ട് കാണണം എന്ന വാർത്ത മാധവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ഇതുവരെ അവൻ ഒരു വേഷം കെട്ടുക മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുക എന്നാൽ അവന്റെ കണ്ണുകളെ നേരിടുക എന്നാണ്. ഒരു പുരുഷന്റെ പ്രണയാതുരമായ നോട്ടം ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ മനംപുരട്ടൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.

"പേടിക്കണ്ട മാധവാ, നീ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും മീരയാണ്," മേരി അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ ആ സ്പർശനം പോലും അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

അന്ന് രാത്രി സിദ്ധാർത്ഥ് വരുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് ഒരുക്കങ്ങൾ കടുപ്പമേറിയതായിരുന്നു. മാധവനെ അവർ കുളിപ്പിച്ചു സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ പുരട്ടി. അവന്റെ ചർമ്മം ഇപ്പോൾ പട്ടുപോലെ മിനുസമുള്ളതാണ്. പൗരുഷത്തിന്റെ പരുക്കൻ ഭാവങ്ങൾ എല്ലാം രാസവസ്തുക്കളാൽ അലിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. മേരി കൊണ്ടുവന്ന ഇറുകിയ അടിവസ്ത്രങ്ങളും, മാറിലെ ശൂന്യത മറയ്ക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന സിലിക്കൺ പാഡുകളും മാധവന് ഒരു തടവറ പോലെ തോന്നി.

"ഇത് ഇട്ടില്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ശരീരം ഒരു പെണ്ണിന്റേതാണെന്ന് ആരും വിശ്വസിക്കില്ല," മേരി കർക്കശമായി പറഞ്ഞു.

അവൾ അവനെ ഒരു സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള പട്ടുസാരി ഉടുപ്പിച്ചു. ഓരോ ചുറ്റും മുറുകുമ്പോഴും മാധവന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, വിഗ്ഗിന്റെ ഓരോ മുടിയിഴകളും കൃത്യമായി ഒതുക്കി, നെറ്റിയിൽ വലിയൊരു ചന്ദനക്കുറിയും അതിനു മുകളിൽ ചുവന്ന പൊട്ടും ചാർത്തി. കഴുത്തിൽ സ്വർണ്ണമാലകളും കാതിൽ കമ്മലുകളും അണിയിച്ചു.

കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ മാധവന്റെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് വന്നിറങ്ങി. അയാൾ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയിരുന്നു, കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ തിളക്കം. മേനോനും ഭാര്യയും അയാളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചാണ് അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത്.

"മീര... എന്റെ മീര എവിടെ?" സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ദാമോദരൻ മാധവനെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നയിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. അത് ഒരു വധുവിന്റെ നാണമായി സിദ്ധാർത്ഥിന് തോന്നി.

"മീരേ..." സിദ്ധാർത്ഥ് അലറിക്കൊണ്ട് ഓടിവന്നു മാധവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

മാധവൻ മരവിച്ചു നിന്നുപോയി. ഒരു പുരുഷന്റെ ബലിഷ്ഠമായ കൈകൾ തന്റെ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ, അയാളുടെ മുഖം തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ ശരീരം വിറച്ചു. തന്റെ ഉള്ളിലെ പുരുഷൻ 'മാധവൻ' നിലവിളിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ പുറമെ അവൻ ഒരു സ്വർണ്ണപ്രതിമയെപ്പോലെ നിശ്ചലനായി. സിദ്ധാർത്ഥ് അവന്റെ തോളിൽ മുഖമമർത്തി കരഞ്ഞു.

"നീ എന്നെ വിട്ടു പോയെന്നു അവർ പറഞ്ഞു... പക്ഷേ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു നീ വരുമെന്ന്. എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ മീരേ, ആ അപകടം..."

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്പർശനം മാധവനിൽ അറപ്പുണ്ടാക്കി. എങ്കിലും അഭിനയിക്കാതെ നിവൃത്തിയില്ലായിരുന്നു. പതുക്കെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ മാധവൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തലയിൽ തലോടി. ഒരു സ്ത്രീയുടെ മൃദുവായ സ്പർശനം അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് ശാന്തനായി.

അന്നത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മാനസികനിലയിൽ വലിയ മാറ്റം കണ്ടുതുടങ്ങി എന്ന് ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിവാഹം എത്രയും വേഗം നടത്താൻ മേനോൻ തീരുമാനിച്ചു.

കല്യാണത്തിന്റെ തലേദിവസം മാധവന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും സരള വന്നു. അവൾക്ക് മാധവനെ തനിയെ കാണാൻ അവസരം ലഭിച്ചു. ഒരു വധുവിനെപ്പോലെ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയിരിക്കുന്ന മാധവനെ കണ്ട് സരളയ്ക്ക് ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്ന് മനസ്സിലായില്ല.

"മാധവേട്ടാ... ഇത് കഴിഞ്ഞ് നമുക്ക് ദൂരെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകാം. ആരും അറിയാത്ത ഒരിടത്തേക്ക്," അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.

"സരളേ, അയാൾ എന്നെ തൊടുന്നു... എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു. എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. നാളെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ അയാളുടെ വീട്ടിൽ പോകേണ്ടി വരും. അവിടെ രാത്രികളിൽ..." മാധവൻ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാനാവാതെ വിതുമ്പി.

"നമ്മുടെ മകന് വേണ്ടിയല്ലേ ഏട്ടാ? കുറച്ചു കാലം മാത്രം. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അസുഖം മാറുന്നത് വരെ മാത്രം. നിങ്ങൾ അവനെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന ഒരു നഴ്സിനെപ്പോലെ കരുതിയാൽ മതി," സരള അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

കല്യാണദിവസം പുലർച്ചെ തന്നെ ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിലായിരുന്നു ലളിതമായ ചടങ്ങുകൾ. ആരെയും അധികം ക്ഷണിച്ചിരുന്നില്ല. മീര വിദേശത്തുനിന്നും മടങ്ങിവന്നതാണെന്നും, ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് രഹസ്യമായി വിവാഹം നടത്തുന്നു എന്നുമാണ് നാട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്.

മാധവനെ കടുംചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള പുടവ ഉടുപ്പിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്മഷി എഴുതി, ചുണ്ടുകളിൽ ചായം പൂശി. കൈകളിൽ നിറയെ കുപ്പിവളകൾ കിലുങ്ങി. ഓരോ ആഭരണവും അവന് ചങ്ങലകൾ പോലെയാണ് തോന്നിയത്. ക്ഷേത്രമുറ്റത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കാലുകൾ പതറി.

സിദ്ധാർത്ഥ് സന്തോഷവാനായിരുന്നു. മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾക്കിടയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടി. ആ മഞ്ഞച്ചരട് കഴുത്തിൽ മുറുകുമ്പോൾ മാധവൻ തന്റെ പഴയ സ്വത്വത്തിന്റെ അന്ത്യം കുറിച്ചതായി കരുതി. സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരം ചാർത്തി. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ നിമിഷം, മാധവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഏറ്റവും വലിയ അപമാനത്തിന്റെ നിമിഷമായിരുന്നു.

ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞു അവർ മേനോന്റെ ആഡംബര ബംഗ്ലാവിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ വലിയൊരു സദ്യ ഒരുക്കിയിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കുടുംബത്തിലെ പ്രമുഖർ ഓരോരുത്തരായി വന്ന് 'വധുവിനെ' പരിചയപ്പെട്ടു. പലരും മാധവന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ പുകഴ്ത്തി.

"സിദ്ധാർത്ഥിന് ചേരുന്ന പെണ്ണ് തന്നെയാണ് മീര," ഒരാൾ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ മാധവൻ ഉള്ളിൽ പുച്ഛിച്ചു. തന്റെ ഉള്ളിലെ താടിയും മീശയും അവർ കാണുന്നില്ലല്ലോ!

രാത്രിയായതോടെ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയം വർദ്ധിച്ചു. ആദ്യരാത്രി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കിടപ്പുമുറി മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ മണം അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. മേരി അവനെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

"മാധവാ, ശ്രദ്ധിക്കണം. സിദ്ധാർത്ഥ് ഇപ്പോൾ വൈകാരികമായി തകർന്നിരിക്കുകയാണ്. നീ അവനെ എതിർക്കരുത്. അയാൾ നിന്നെ തൊടാൻ ശ്രമിച്ചാൽ... മീരയെപ്പോലെ പെരുമാറണം. ഞങ്ങൾ പുറത്തുണ്ടാകും," മേരി രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു.

മാധവൻ കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഇരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് സിദ്ധാർത്ഥ് മുറിയിലേക്ക് വന്നു. അവൻ വാതിൽ അടച്ചു. മാധവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി. സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ അടുത്തു വന്നു.

"മീരേ... നീ ഒടുവിൽ എന്റെ സ്വന്തമായി," സിദ്ധാർത്ഥ് അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.

മാധവൻ വിറച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് അവന്റെ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയം കണ്ട് മാധവൻ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. ഒരു പുരുഷൻ തന്നെ ഇത്രമാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നത് അവനിൽ ഭയത്തോടൊപ്പം ഒരു വിചിത്രമായ വികാരവും ഉണ്ടാക്കി. സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ മാധവന്റെ തോളിലേക്ക് ചായുകയും സാരിയുടെ തലപ്പ് നീക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു.

മാധവൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കെ അടച്ചു. തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിലെ രഹസ്യം പുറത്തുവരുമോ? അതോ തന്റെ അഭിനയം പരാജയപ്പെടുമോ?

തന്റെ പൗരുഷത്തെ മറച്ചുവെച്ച്, ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരമായി മാറിക്കൊണ്ട്, മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ ശയ്യ പങ്കിടേണ്ടി വരുന്ന ആ നിമിഷം മാധവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണമായി മാറി.

ആഡംബരപൂർണ്ണമായ ആ കിടപ്പുമുറിയിൽ മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധം വല്ലാതെ കനത്തുനിന്നു. എയർ കണ്ടീഷണറിന്റെ നേർത്ത മൂളക്കം ഒഴിച്ചാൽ അവിടെ ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുന്ന മാധവന്റെ വിരലുകൾ സാരിയുടെ തലപ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ കൈകളിലെ മെഹന്തിയുടെ ചുവപ്പ് വിളക്കിലെ വെളിച്ചത്തിൽ ചോര പോലെ തോപ്പിച്ചു. വാതിൽ അടച്ചു സിദ്ധാർത്ഥ് അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ മാധവന്റെ നെഞ്ച് ഒരു കൊട്ടുപാട്ടുപോലെ മുഴങ്ങി.

"മീരേ..." സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ വിളിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ പതർച്ചയില്ലായിരുന്നു, പകരം ഒരു കാമുകന്റെ ആവേശമുണ്ടായിരുന്നു.

സിദ്ധാർത്ഥ് കട്ടിലിനരികിൽ വന്നിരുന്നു. മാധവൻ അറിയാതെ പുറകോട്ടു നീങ്ങി.
"നീ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? ഞാൻ നിന്റെ സിദ്ധുവല്ലേ?" അവൻ മാധവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.

പട്ടുസാരിയുടെ നേർത്ത പാളികൾക്കിടയിലൂടെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വിരലുകളുടെ ചൂട് മാധവൻ അറിഞ്ഞു. ആ സ്പർശനം മാധവന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം പോലെയാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. ഒരു പുരുഷനായി ജനിച്ച താൻ, മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ തലോടൽ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വരിക! അവന്റെ ഉള്ളിലെ പൗരുഷം ആ നിമിഷം അലറിക്കരയുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, മേനോന്റെ പണവും, തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ പട്ടിണിയും അവന്റെ നാവു കെട്ടിയിട്ടു.

സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ മുഖം പതുക്കെ ഉയർത്തി. കണ്മഷിയെഴുതിയ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൻ മന്ത്രിച്ചു, "നിനക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ല മീരേ... നീ പഴയതിലും സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ നിന്റെ ശരീരം... നീ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നു."

"എനിക്ക്... എനിക്ക് ആ അപകടത്തിന്റെ പേടി മാറിയിട്ടില്ല," മാധവൻ തന്റെ ശബ്ദം കഴിയുന്നത്ര സ്ത്രീലിംഗമാക്കി മാറ്റി പറഞ്ഞു. തൊണ്ടയിലെ പേശികൾ മുറുകുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു.

"സാരമില്ല, ഞാൻ നിന്നെ നിർബന്ധിക്കില്ല. നമുക്ക് പതുക്കെ മതി," സിദ്ധാർത്ഥ് വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവൻ മാധവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തു.

മാധവന്റെ നെഞ്ച് പാഡുകൾ വെച്ച് വലിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകൾ അവന്റെ പുറത്തൂടെ ഓടുമ്പോൾ, ഒരു പുരുഷന്റെ വസ്ത്രധാരണ രീതിയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, മുറുക്കമുള്ള ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ താൻ തടവിലാക്കപ്പെട്ടത് മാധവൻ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങി. മാധവൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കെ അടച്ചു. 'ഞാൻ മീരയാണ്... ഞാൻ മാധവനല്ല...' എന്ന് അവൻ മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

രാത്രിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ വർദ്ധിച്ചു വന്നു. മാധവന് തന്റെ ശരീരം പൂർണ്ണമായും അവന് വിട്ടുകൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. മേനോന്റെ ഡോക്ടർമാർ നൽകിയ പ്രത്യേക തരം സിലിക്കൺ ഉറകളും, ഇറുകിയ ശരീരവസ്ത്രങ്ങളും അവന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടാതെ കാത്തു. പുരുഷന്റെ കരുത്തുള്ള കൈകൾ ഒരു പെണ്ണിനെപ്പോലെ മൃദുവായ ചലനങ്ങളിലേക്ക് വഴിമാറാൻ അവൻ നിർബന്ധിതനായി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓരോ ചുംബനവും മാധവനെ മാനസികമായി തകർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ പുരുഷത്വം ഓരോ നിമിഷവും അപമാനിക്കപ്പെടുകയാണെന്ന് അവൻ കരുതി. എന്നാൽ സിദ്ധാർത്ഥിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അത് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുമായുള്ള പുനസ്സമാഗമമായിരുന്നു.

പുലർച്ചെ സിദ്ധാർത്ഥ് ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണപ്പോൾ മാധവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു ബാത്റൂമിലേക്ക് ഓടി. വാതിൽ അടച്ചു അവൻ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. മുഖത്തെ മേക്കപ്പ് അല്പം കലങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവൻ താലിച്ചരടിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്ന ഈ സ്വർണ്ണച്ചരട് തന്റെ അടിമത്തത്തിന്റെ അടയാളമാണെന്ന് അവന് തോന്നി. അവൻ വാഷ് ബേസിനിൽ മുഖം അമർത്തിക്കഴുകി. പക്ഷേ ആഭരണങ്ങൾ മാറ്റാൻ അവന് അനുവാദമില്ലായിരുന്നു.

രാവിലെയായപ്പോൾ മേനോന്റെ വീട്ടിലെ പരിചാരികമാർ മുട്ടി. "മീര മോളേ, എഴുന്നേറ്റില്ലേ? അമ്മ താഴെ കാത്തിരിക്കുന്നു."

മാധവൻ വീണ്ടും ഒരുങ്ങാൻ നിർബന്ധിതനായി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അമ്മ, രാജലക്ഷ്മി, ഒരു കർക്കശക്കാരിയായ സ്ത്രീയായിരുന്നു. അവർ മാധവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.

"ഇനി നീ ഈ വീടിന്റെ മരുമകളാണ്. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ മര്യാദകൾ നീ പാലിക്കണം. എന്നും രാവിലെ കുളിച്ചു കുറിയിട്ടു വേണം താഴെ വരാൻ," അവർ അവന്റെ തലയിലെ മുടി ഒതുക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ മാധവന്റെ പൗരുഷത്തെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നവയായിരുന്നു. വീട്ടിലെ വലിയ കണ്ണാടികൾക്ക് മുന്നിൽ ഇരുന്നു മണിക്കൂറുകളോളം മേക്കപ്പ് ചെയ്യുക, നഖങ്ങളിൽ പെയിന്റ് അടിക്കുക, വസ്ത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുക... ഇതെല്ലാം അവന്റെ ദൈനംദിന ജോലികളായി മാറി. മേനോൻ നിയോഗിച്ച സ്റ്റൈലിസ്റ്റുകൾ അവനെ ഓരോ ദിവസവും കൂടുതൽ 'സ്ത്രീ'യാക്കി മാറ്റി.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം രാജലക്ഷ്മി അവനെ അടുക്കളയിലേക്ക് കൂട്ടിപ്പോയി. "നമുക്ക് ഇന്ന് സിദ്ധുവിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട അടപ്രഥമൻ ഉണ്ടാക്കാം. മീരയ്ക്ക് അത് നന്നായി അറിയാമല്ലോ."

മാധവൻ പരുങ്ങി. അവന് പാചകം അറിയാമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരു കേരളീയ വീട്ടമ്മയുടെ ലാഘവത്തോടെ അത് ചെയ്യാൻ അവൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു. സാരിയുടെ തലപ്പ് ഇടുപ്പിൽ കുത്തി, പുകയുന്ന അടുപ്പിനരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ പഴയ ലോറി ഡ്രൈവർ ജീവിതത്തെ ഓർത്തു. ഡീസലിന്റെയും വിയർപ്പിന്റെയും മണത്തിന് പകരം ഇപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും വരുന്നത് വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമുകളുടെയും കസ്തൂരിയുടെയും മണമാണ്.

സിദ്ധാർത്ഥ് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ സമയം മാധവന്റെ കൂടെ ചെലവഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ മാധവനെ പൂന്തോട്ടത്തിലൂടെ നടത്തും, പാട്ടുകൾ പാടിക്കൊടുക്കും. ചിലപ്പോൾ അവൻ മാധവന്റെ മടിയിൽ തലവെച്ചു കിടക്കും. ആ സമയങ്ങളിൽ മാധവന് വല്ലാത്തൊരു തരം ആത്മസംഘർഷം അനുഭവപ്പെട്ടു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്നേഹം വ്യാജമല്ല. അവൻ മീരയെയാണ് സ്നേഹിക്കുന്നത്. പക്ഷേ ആ മീരയായിരിക്കുന്നത് താനാണ്.

"നീ എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത് മീരേ?" സിദ്ധാർത്ഥ് ചോദിച്ചു.

"എനിക്ക്... എനിക്ക് സന്തോഷം കൊണ്ട് വാക്കുകൾ വരുന്നില്ല സിദ്ധു," മാധവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു.

അതിനിടയിൽ സരള രഹസ്യമായി അവനെ വിളിച്ചു. "മാധവേട്ടാ, എങ്ങനെയുണ്ട് അവിടെ? പണം കൃത്യമായി വരുന്നുണ്ട്. കണ്ണന്റെ ചികിത്സ തുടങ്ങി."

"സരളേ... എനിക്ക് ഇത് നിർത്തണം. അയാൾ എന്നെ ഒരു പെണ്ണിനെപ്പോലെയാണ് കാണുന്നത്. എനിക്ക് എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഇടണം, എനിക്ക് മീശ വളർത്തണം... എനിക്ക് നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരണം," മാധവൻ ഫോണിലൂടെ വിതുമ്പി.

"ഏട്ടാ, കുറച്ചു കൂടി ക്ഷമിക്കൂ. സിദ്ധാർത്ഥിന് പഴയ ഓർമ്മകൾ തിരിച്ചു വരാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നു. അത് പൂർണ്ണമായാൽ നമുക്ക് രക്ഷപ്പെടാം. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ചെയ്യുന്നതാണ് ശരിക്കും ഒരു പുരുഷന്റെ കടമ—കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി എന്ത് ത്യാഗവും ചെയ്യുക എന്നത്."

സരളയുടെ വാക്കുകൾ അവന് ആശ്വാസത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഭാരമാണ് നൽകിയത്. അവൾ തന്റെ അവസ്ഥയെ ന്യായീകരിക്കുന്നത് അവന് ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല.

ഒരു രാത്രി സിദ്ധാർത്ഥ് കുറച്ചു മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വല്ലാതെ വികാരാധീനനായി. "മീരേ, നമുക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് വേണം. നിന്നെപ്പോലെ സുന്ദരിയായ ഒരു മകൾ."

അതുകേട്ട മാധവൻ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി. താൻ ഒരു പുരുഷനാണെന്ന സത്യം വെളിപ്പെടുത്തിയാൽ സിദ്ധാർത്ഥ് മരിച്ചുപോകും, അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ കൊല്ലും. എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ അവൻ പകച്ചു നിന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് അവനെ കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു. വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി നീങ്ങുമ്പോൾ, തന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കൃത്രിമ നിർമ്മിതികളും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വിരലുകൾക്ക് മുന്നിൽ പിടിക്കപ്പെടുമോ എന്ന് അവൻ ഭയന്നു.

ആ രാത്രി മാധവൻ ശരിക്കും ഒരു സ്ത്രീയെപ്പോലെ സിദ്ധാർത്ഥിന് കീഴടങ്ങി. തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ഓരോ ചുംബനത്തിലും അവൻ കുഴിച്ചുമൂടി. തന്റെ ശാരീരികമായ പരിമിതികളെ മറികടക്കാൻ മേനോന്റെ ടീം നൽകിയ പരിശീലനവും ഉപകരണങ്ങളും അവനെ സഹായിച്ചു. പക്ഷേ, മനസ്സിന്റെ മുറിവുകൾ ആർക്കും കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയ മാധവൻ തന്റെ കഴുത്തിലെ പാടുകൾ കണ്ടു. ഒരു പുരുഷൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ ഏൽപ്പിച്ച അടയാളങ്ങൾ. അവൻ പതുക്കെ ആ പാടുകളിൽ വിരലോടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി. ആ കണ്ണുനീർ ഒരു പുരുഷന്റേതായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് വീണത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഉടയാടകളിലേക്കായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു സിദ്ധാർത്ഥ് അകത്തേക്ക് വന്നു. മാധവൻ വേഗം കണ്ണുനീർ തുടച്ചു ഒരു കൃത്രിമ പുഞ്ചിരി വരുത്തി.

"മീരേ, ഇന്നു നമ്മൾ പുറത്തു പോകുന്നു. എന്റെ പഴയ സുഹൃത്തുക്കളെയെല്ലാം നിനക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തണം," സിദ്ധാർത്ഥ് ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

പുറംലോകത്തേക്ക് മീരയായി ഇറങ്ങുക എന്നത് കൂടുതൽ അപകടകരമായ ഒന്നാണെന്ന് മാധവൻ അറിഞ്ഞു. ആരെങ്കിലും തന്നെ തിരിച്ചറിയുമോ? അതോ തന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എന്തെങ്കിലും പാളിച്ച സംഭവിക്കുമോ? മാധവൻ എന്ന പുരുഷന്റെ ജീവിതം മീര എന്ന പെണ്ണിന്റെ വേഷപ്പകർച്ചയിൽ ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

മേനോൻ കുടുംബത്തിലെ വലിയ ഹാളിൽ ആഘോഷത്തിന്റെ ആരവങ്ങൾ ഉയർന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും ബിസിനസ്സ് പങ്കാളികൾക്കുമായി ഒരുക്കിയ ഗംഭീരമായ വിരുന്നായിരുന്നു അത്. "മരിച്ചെന്നു കരുതിയ മീര അത്ഭുതകരമായി തിരിച്ചുവന്നു" എന്ന വാർത്ത നാട്ടിലാകെ പടർന്നിരുന്നു. ആ 'അത്ഭുതത്തെ' നേരിട്ട് കാണാൻ എല്ലാവരും ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു.

മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ മാധവൻ ഒരു ചില്ലു പാവയെപ്പോലെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ വേഷം കൂടുതൽ ആഡംബരമുള്ളതായിരുന്നു. കടുംപച്ച നിറത്തിലുള്ള കാഞ്ചീപുരം പട്ടുസാരിയും, വജ്രം പതിപ്പിച്ച ആഭരണങ്ങളും അവനെ ഒരു രാജകുമാരിയെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. മേരി അവന്റെ മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂക്കൾ തിരുകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ഇന്ന് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ദിവസമാണ്. പലരും നിന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കും. നടത്തത്തിലും നോട്ടത്തിലും ഒരു പിഴവും ഉണ്ടാകരുത്."

മാധവൻ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ ഇപ്പോൾ ക്രീമുകൾ പുരട്ടി വെണ്ണ പോലെയായിരിക്കുന്നു. കൈവിരലുകളിൽ വലിയ മോതിരങ്ങൾ. മുഖത്തെ മേക്കപ്പ് ഓരോ പാളികളായി അവന്റെ പഴയ വ്യക്തിത്വത്തെ പൂർണ്ണമായും മൂടിക്കഴിഞ്ഞു. ഒരു ലോറി ഡ്രൈവറുടെ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ ഇന്ന് പട്ടുസാരിയുടെ ഞൊറികൾ പിടിക്കാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ ചിന്ത അവനിൽ വലിയൊരു അപമാനം നിറച്ചു. താൻ ഒരു പ്രദർശന വസ്തുവായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

"നമുക്ക് താഴേക്ക് പോകാം," സിദ്ധാർത്ഥ് മുറിയിലേക്ക് വന്നു.

അവൻ കറുത്ത സ്യൂട്ടിൽ അതീവ സുന്ദരനായിരുന്നു. മാധവന്റെ അരികിലെത്തി അവൻ അവന്റെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈചുറ്റി. മാധവൻ ഒന്ന് വിറച്ചു. ഹീലുള്ള ചെരുപ്പുകൾ ഇട്ടതുകൊണ്ട് മാധവന്റെ നടത്തം ഒരു പെണ്ണിന്റേതുപോലെ നൃത്തം വെക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി.

താഴെ എത്തിയപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ അവരിലുടക്കി. സ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ മീരയെക്കുറിച്ചുള്ള സംസാരം സജീവമായി.

"മീരയ്ക്ക് പഴയതിലും എത്രയോ മാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നു! കൂടുതൽ ഒതുക്കവും ലാവണ്യവും വന്നിട്ടുണ്ട്," ഒരു സ്ത്രീ മന്ത്രിക്കുന്നത് മാധവൻ കേട്ടു.

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ഓരോരുത്തരായി വന്നു പരിചയപ്പെട്ടു. പുരുഷന്മാർ തന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കുശലം ചോദിക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. അവരെപ്പോലെ ഒരു പുരുഷനായി നടക്കേണ്ട താൻ ഇന്ന് അവരുടെ കാമന കലർന്ന നോട്ടങ്ങൾക്ക് ഇരയാകുകയാണ്. ചിലർ തന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ പുകഴ്ത്തുമ്പോൾ മാധവന് അവരോട് തർക്കിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവൻ ഒരു നാണം കുണുങ്ങിയ പെണ്ണിനെപ്പോലെ പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.

വിരുന്നിനിടയിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ അജയ് അടുത്തു വന്നു. അജയ് മീരയെ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ അറിയുന്നവനാണ്.

"മീരേ, നിനക്ക് ആ പഴയ തമാശകളൊക്കെ ഓർമ്മയുണ്ടോ? കോളേജിൽ വെച്ച് നമ്മൾ കാണിച്ച കുസൃതികൾ?" അജയ് ചോദിച്ചു.

മാധവൻ വിക്കി. "അത്... അപകടത്തിന് ശേഷം എനിക്ക് പല കാര്യങ്ങളും മറന്നു പോയി അജയ്. ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞത് പതുക്കെ ഓർമ്മ വരുമെന്നാണ്."

അജയ് മാധവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. "നിന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു പന്തികേട് പോലെ. പഴയ മീരയുടെ ശബ്ദം കുറച്ചുകൂടി നേർത്തതായിരുന്നു."

മാധവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. സിദ്ധാർത്ഥ് വേഗം ഇടപെട്ടു. "അവൾക്ക് വോക്കൽ കോർഡിന് ചെറിയൊരു ഇഞ്ചുറി ഉണ്ടായിരുന്നു അജയ്. അതിന്റെ മാറ്റമാണ്."

അന്ന് രാത്രി വിരുന്ന് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവൻ ആകെ തളർന്നിരുന്നു. കാലിലെ ഹീലുകൾ കാരണം അവന്റെ പാദങ്ങൾ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആഭരണങ്ങളുടെ ഭാരം അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.

മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് വല്ലാതെ സന്തോഷവാനായിരുന്നു. "ഇന്ന് എല്ലാവരും നിന്നെ പുകഴ്ത്തുകയായിരുന്നു മീരേ. നീ തിരിച്ചുവന്നത് എനിക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതം നൽകി."

സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവനെ തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി. ആ നിമിഷം മാധവന്റെ ഉള്ളിലെ പൗരുഷം വല്ലാതെ വേദനിച്ചു. ഒരു പുരുഷൻ മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ മടിയിൽ ഒരു പെണ്ണായി ഇരിക്കുക! സിദ്ധാർത്ഥ് അവന്റെ കഴുത്തിലെ ആഭരണങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിക്കാൻ സഹായിച്ചു. അവന്റെ വിരലുകൾ മാധവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ, മാധവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു തന്റെ പഴയ ജീവിതത്തെ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"സിദ്ധു... എനിക്ക് കുറച്ചു സമയം തനിയെ ഇരിക്കണം," മാധവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

"എന്തുപറ്റി മീരേ? നിനക്ക് വയ്യേ?" സിദ്ധാർത്ഥ് ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല... ആൾക്കൂട്ടം കണ്ടതുകൊണ്ട് തലവേദന പോലെ."

സിദ്ധാർത്ഥ് അവനെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. മാധവൻ ബാത്റൂമിൽ പോയി വാതിൽ അടച്ചു. അവൻ തന്റെ കണ്ണാടിയിലെ രൂപത്തെ നോക്കി വെറുപ്പോടെ കാർക്കിച്ചു തുപ്പി. 'നീ ആരാണ് മാധവാ? നീ ഒരു പുരുഷനാണോ അതോ ഇവരുടെയൊക്കെ കയ്യിലെ കളിപ്പാവയോ?'

പെട്ടെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും ഒരു നിലവിളി കേട്ടു. മാധവൻ വേഗം ഓടിച്ചെന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു വിയർത്തു കുളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"മീര... ആ വണ്ടി... ചോര... മീര നീ ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു!" സിദ്ധാർത്ഥ് അലറി.

അപകടത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് മിന്നൽ പോലെ കടന്നുവരികയാണ്. മാധവൻ പകച്ചുപോയി. അവൻ സിദ്ധാർത്ഥിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ശാന്തനാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട് സിദ്ധു... നോക്കൂ, എനിക്ക് ഒന്നുമില്ല."

സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ മുഖം കൈകളിൽ എടുത്തു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ സംശയം നിഴലിച്ചു. "നീ മീര തന്നെയാണോ? എനിക്ക്... എനിക്ക് എന്തോ ഒരപരിചിതത്വം തോന്നുന്നു."

മാധവൻ നടുങ്ങിപ്പോയി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓർമ്മകൾ തിരിച്ചു വരുന്നത് തന്റെ പദ്ധതിയുടെ വിജയമാണോ അതോ പരാജയമാണോ? സത്യം വെളിപ്പെട്ടാൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മാനസികനില തകരും. കൂടെ തന്റെ കുടുംബത്തിന് കിട്ടേണ്ട പണവും നഷ്ടമാകും.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ മേനോൻ മാധവനെ രഹസ്യമായി വിളിച്ചു. "സിദ്ധാർത്ഥിന് പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മ വരാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് നിർണ്ണായകമായ ഘട്ടമാണ്. നീ മീരയായി കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അഭിനയിക്കണം. അവന് ഒരു സംശയവും തോന്നാൻ ഇടവരുത്തരുത്. അതിനായി ഞങ്ങൾ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തിട്ടുണ്ട്."

"എന്ത് തീരുമാനം?" മാധവൻ ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി ഒരു ഹണിമൂൺ യാത്ര പോകണം. ഊട്ടിയിലുള്ള നമ്മുടെ എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക്. അവിടെ ആരുടെയും ശല്യമില്ലാതെ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മാത്രം. സിദ്ധാർത്ഥിന് നിന്നോട് കൂടുതൽ അടുപ്പം തോന്നുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും ശാന്തമാകും."

മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ തീ പടർന്നു. വീടിനുള്ളിൽ എങ്ങനെയൊക്കെയോ താൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകുന്നു. എന്നാൽ ഊട്ടിയിലെ ആ വിജനമായ എസ്റ്റേറ്റിൽ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ മാത്രം കഴിയുമ്പോൾ തന്റെ രഹസ്യം എത്രകാലം ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാൻ കഴിയും? തന്റെ ശരീരം ഓരോ ഇഞ്ചും സിദ്ധാർത്ഥിന് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടേണ്ടി വരും. ഒരു പുരുഷന്റെ പൗരുഷത്തെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഉടയാടകളിൽ എത്രത്തോളം ഒളിപ്പിക്കാനാകും?

യാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. സരള ഈ വാർത്ത അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്കും ആശങ്കയുണ്ടായി. എങ്കിലും അവൾ മാധവനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "ഏട്ടാ, ഇതാണ് അവസാനത്തെ കടമ്പ. ഇത് കഴിഞ്ഞാൽ അയാൾക്ക് ഓർമ്മകൾ പൂർണ്ണമായി കിട്ടും. അപ്പോൾ നമുക്ക് ഈ വേഷം അഴിച്ചു വെക്കാം."

പട്ടുസാരിയും ചുരിദാറുകളും മാറി മാറി ധരിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു സ്ത്രീയുടെ ചലനങ്ങളും വികാരങ്ങളും തന്റെ ഉള്ളിൽ കുത്തിനിറച്ച്, മാധവൻ ആ മലനിരകളിലേക്ക് യാത്രയായി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ 'സ്ത്രീത്വ' പരീക്ഷണം അവിടെയാണ് തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞില്ല.

This is the end of Chapter 5. Next Chapter: മഞ്ഞുരുകുന്ന മലനിരകൾ (The Melting Mountains), will focus on their honeymoon in Ooty and the ultimate psychological and physical challenge Madhavan faces.അധ്യായം 5: ചില്ലുകൂട് (The Glass Cage)

മേനോൻ കുടുംബത്തിലെ വലിയ ഹാളിൽ ആഘോഷത്തിന്റെ ആരവങ്ങൾ ഉയർന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും ബിസിനസ്സ് പങ്കാളികൾക്കുമായി ഒരുക്കിയ ഗംഭീരമായ വിരുന്നായിരുന്നു അത്. "മരിച്ചെന്നു കരുതിയ മീര അത്ഭുതകരമായി തിരിച്ചുവന്നു" എന്ന വാർത്ത നാട്ടിലാകെ പടർന്നിരുന്നു. ആ 'അത്ഭുതത്തെ' നേരിട്ട് കാണാൻ എല്ലാവരും ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു.

മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ മാധവൻ ഒരു ചില്ലു പാവയെപ്പോലെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ വേഷം കൂടുതൽ ആഡംബരമുള്ളതായിരുന്നു. കടുംപച്ച നിറത്തിലുള്ള കാഞ്ചീപുരം പട്ടുസാരിയും, വജ്രം പതിപ്പിച്ച ആഭരണങ്ങളും അവനെ ഒരു രാജകുമാരിയെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. മേരി അവന്റെ മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂക്കൾ തിരുകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ഇന്ന് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ദിവസമാണ്. പലരും നിന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കും. നടത്തത്തിലും നോട്ടത്തിലും ഒരു പിഴവും ഉണ്ടാകരുത്."

മാധവൻ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ ഇപ്പോൾ ക്രീമുകൾ പുരട്ടി വെണ്ണ പോലെയായിരിക്കുന്നു. കൈവിരലുകളിൽ വലിയ മോതിരങ്ങൾ. മുഖത്തെ മേക്കപ്പ് ഓരോ പാളികളായി അവന്റെ പഴയ വ്യക്തിത്വത്തെ പൂർണ്ണമായും മൂടിക്കഴിഞ്ഞു. ഒരു ലോറി ഡ്രൈവറുടെ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ ഇന്ന് പട്ടുസാരിയുടെ ഞൊറികൾ പിടിക്കാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ ചിന്ത അവനിൽ വലിയൊരു അപമാനം നിറച്ചു. താൻ ഒരു പ്രദർശന വസ്തുവായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

"നമുക്ക് താഴേക്ക് പോകാം," സിദ്ധാർത്ഥ് മുറിയിലേക്ക് വന്നു.

അവൻ കറുത്ത സ്യൂട്ടിൽ അതീവ സുന്ദരനായിരുന്നു. മാധവന്റെ അരികിലെത്തി അവൻ അവന്റെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈചുറ്റി. മാധവൻ ഒന്ന് വിറച്ചു. ഹീലുള്ള ചെരുപ്പുകൾ ഇട്ടതുകൊണ്ട് മാധവന്റെ നടത്തം ഒരു പെണ്ണിന്റേതുപോലെ നൃത്തം വെക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി.

താഴെ എത്തിയപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ അവരിലുടക്കി. സ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ മീരയെക്കുറിച്ചുള്ള സംസാരം സജീവമായി.

"മീരയ്ക്ക് പഴയതിലും എത്രയോ മാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നു! കൂടുതൽ ഒതുക്കവും ലാവണ്യവും വന്നിട്ടുണ്ട്," ഒരു സ്ത്രീ മന്ത്രിക്കുന്നത് മാധവൻ കേട്ടു.

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ഓരോരുത്തരായി വന്നു പരിചയപ്പെട്ടു. പുരുഷന്മാർ തന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കുശലം ചോദിക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. അവരെപ്പോലെ ഒരു പുരുഷനായി നടക്കേണ്ട താൻ ഇന്ന് അവരുടെ കാമന കലർന്ന നോട്ടങ്ങൾക്ക് ഇരയാകുകയാണ്. ചിലർ തന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ പുകഴ്ത്തുമ്പോൾ മാധവന് അവരോട് തർക്കിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവൻ ഒരു നാണം കുണുങ്ങിയ പെണ്ണിനെപ്പോലെ പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.

വിരുന്നിനിടയിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ അജയ് അടുത്തു വന്നു. അജയ് മീരയെ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ അറിയുന്നവനാണ്.

"മീരേ, നിനക്ക് ആ പഴയ തമാശകളൊക്കെ ഓർമ്മയുണ്ടോ? കോളേജിൽ വെച്ച് നമ്മൾ കാണിച്ച കുസൃതികൾ?" അജയ് ചോദിച്ചു.

മാധവൻ വിക്കി. "അത്... അപകടത്തിന് ശേഷം എനിക്ക് പല കാര്യങ്ങളും മറന്നു പോയി അജയ്. ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞത് പതുക്കെ ഓർമ്മ വരുമെന്നാണ്."

അജയ് മാധവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. "നിന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു പന്തികേട് പോലെ. പഴയ മീരയുടെ ശബ്ദം കുറച്ചുകൂടി നേർത്തതായിരുന്നു."

മാധവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. സിദ്ധാർത്ഥ് വേഗം ഇടപെട്ടു. "അവൾക്ക് വോക്കൽ കോർഡിന് ചെറിയൊരു ഇഞ്ചുറി ഉണ്ടായിരുന്നു അജയ്. അതിന്റെ മാറ്റമാണ്."

അന്ന് രാത്രി വിരുന്ന് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവൻ ആകെ തളർന്നിരുന്നു. കാലിലെ ഹീലുകൾ കാരണം അവന്റെ പാദങ്ങൾ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആഭരണങ്ങളുടെ ഭാരം അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.

മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് വല്ലാതെ സന്തോഷവാനായിരുന്നു. "ഇന്ന് എല്ലാവരും നിന്നെ പുകഴ്ത്തുകയായിരുന്നു മീരേ. നീ തിരിച്ചുവന്നത് എനിക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതം നൽകി."

സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവനെ തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി. ആ നിമിഷം മാധവന്റെ ഉള്ളിലെ പൗരുഷം വല്ലാതെ വേദനിച്ചു. ഒരു പുരുഷൻ മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ മടിയിൽ ഒരു പെണ്ണായി ഇരിക്കുക! സിദ്ധാർത്ഥ് അവന്റെ കഴുത്തിലെ ആഭരണങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിക്കാൻ സഹായിച്ചു. അവന്റെ വിരലുകൾ മാധവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ, മാധവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു തന്റെ പഴയ ജീവിതത്തെ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"സിദ്ധു... എനിക്ക് കുറച്ചു സമയം തനിയെ ഇരിക്കണം," മാധവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

"എന്തുപറ്റി മീരേ? നിനക്ക് വയ്യേ?" സിദ്ധാർത്ഥ് ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല... ആൾക്കൂട്ടം കണ്ടതുകൊണ്ട് തലവേദന പോലെ."

സിദ്ധാർത്ഥ് അവനെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. മാധവൻ ബാത്റൂമിൽ പോയി വാതിൽ അടച്ചു. അവൻ തന്റെ കണ്ണാടിയിലെ രൂപത്തെ നോക്കി വെറുപ്പോടെ കാർക്കിച്ചു തുപ്പി. 'നീ ആരാണ് മാധവാ? നീ ഒരു പുരുഷനാണോ അതോ ഇവരുടെയൊക്കെ കയ്യിലെ കളിപ്പാവയോ?'

പെട്ടെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും ഒരു നിലവിളി കേട്ടു. മാധവൻ വേഗം ഓടിച്ചെന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു വിയർത്തു കുളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"മീര... ആ വണ്ടി... ചോര... മീര നീ ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു!" സിദ്ധാർത്ഥ് അലറി.

അപകടത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് മിന്നൽ പോലെ കടന്നുവരികയാണ്. മാധവൻ പകച്ചുപോയി. അവൻ സിദ്ധാർത്ഥിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ശാന്തനാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട് സിദ്ധു... നോക്കൂ, എനിക്ക് ഒന്നുമില്ല."

സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ മുഖം കൈകളിൽ എടുത്തു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ സംശയം നിഴലിച്ചു. "നീ മീര തന്നെയാണോ? എനിക്ക്... എനിക്ക് എന്തോ ഒരപരിചിതത്വം തോന്നുന്നു."

മാധവൻ നടുങ്ങിപ്പോയി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓർമ്മകൾ തിരിച്ചു വരുന്നത് തന്റെ പദ്ധതിയുടെ വിജയമാണോ അതോ പരാജയമാണോ? സത്യം വെളിപ്പെട്ടാൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മാനസികനില തകരും. കൂടെ തന്റെ കുടുംബത്തിന് കിട്ടേണ്ട പണവും നഷ്ടമാകും.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ മേനോൻ മാധവനെ രഹസ്യമായി വിളിച്ചു. "സിദ്ധാർത്ഥിന് പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മ വരാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് നിർണ്ണായകമായ ഘട്ടമാണ്. നീ മീരയായി കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അഭിനയിക്കണം. അവന് ഒരു സംശയവും തോന്നാൻ ഇടവരുത്തരുത്. അതിനായി ഞങ്ങൾ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തിട്ടുണ്ട്."

"എന്ത് തീരുമാനം?" മാധവൻ ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി ഒരു ഹണിമൂൺ യാത്ര പോകണം. ഊട്ടിയിലുള്ള നമ്മുടെ എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക്. അവിടെ ആരുടെയും ശല്യമില്ലാതെ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മാത്രം. സിദ്ധാർത്ഥിന് നിന്നോട് കൂടുതൽ അടുപ്പം തോന്നുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും ശാന്തമാകും."

മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ തീ പടർന്നു. വീടിനുള്ളിൽ എങ്ങനെയൊക്കെയോ താൻ രക്ഷപ്പെട്ടു പോകുന്നു. എന്നാൽ ഊട്ടിയിലെ ആ വിജനമായ എസ്റ്റേറ്റിൽ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ മാത്രം കഴിയുമ്പോൾ തന്റെ രഹസ്യം എത്രകാലം ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാൻ കഴിയും? തന്റെ ശരീരം ഓരോ ഇഞ്ചും സിദ്ധാർത്ഥിന് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടേണ്ടി വരും. ഒരു പുരുഷന്റെ പൗരുഷത്തെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഉടയാടകളിൽ എത്രത്തോളം ഒളിപ്പിക്കാനാകും?

യാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. സരള ഈ വാർത്ത അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്കും ആശങ്കയുണ്ടായി. എങ്കിലും അവൾ മാധവനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "ഏട്ടാ, ഇതാണ് അവസാനത്തെ കടമ്പ. ഇത് കഴിഞ്ഞാൽ അയാൾക്ക് ഓർമ്മകൾ പൂർണ്ണമായി കിട്ടും. അപ്പോൾ നമുക്ക് ഈ വേഷം അഴിച്ചു വെക്കാം."

പട്ടുസാരിയും ചുരിദാറുകളും മാറി മാറി ധരിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു സ്ത്രീയുടെ ചലനങ്ങളും വികാരങ്ങളും തന്റെ ഉള്ളിൽ കുത്തിനിറച്ച്, മാധവൻ ആ മലനിരകളിലേക്ക് യാത്രയായി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ 'സ്ത്രീത്വ' പരീക്ഷണം അവിടെയാണ് തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞില്ല.