അപരൻ

അധ്യായം 2: ഉടച്ചുവാർക്കൽ (The Reshaping)

മേനോന്റെ ആഡംബര കാർ മീരയുടെ വീടിന്റെ പടിക്കൽ വന്നു നിന്നു. ആലപ്പുഴയിലെ ഒരു സാധാരണ തറവാട് വീടായിരുന്നു അത്. പഴയ പ്രതാപത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ അവിടെവിടെയായി കാണാം. കാറിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാൻ മാധവൻ മടിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന സാരിയുടെ ഞൊറികൾക്കിടയിൽ തന്റെ പൗരുഷം ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി.

"ഇറങ്ങൂ മീരേ..." ദാമോദരൻ കാറിനടുത്തേക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടവും പ്രതീക്ഷയും മിന്നിമറഞ്ഞു.

മാധവൻ പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി. തലയിൽ വെച്ച വിഗ്ഗ് ശരിയായിട്ടുണ്ടോ എന്ന് അവൻ അറിയാതെ കൈകൾ കൊണ്ട് പരിശോധിച്ചു. കാലിലെ പാദസരങ്ങൾ കിലുങ്ങിയപ്പോൾ അവന് വല്ലാത്തൊരു നാണക്കേട് തോന്നി. അയൽപക്കത്തെ ചിലർ ജനലിലൂടെയും ഗേറ്റിലൂടെയും എത്തിനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"മീര മോളെന്താ ഇത്രയും കാലം വിട്ടു നിന്നത്? പഠിക്കാൻ പോയതാണെന്ന് ദാമോദരൻ പറഞ്ഞല്ലോ," അയൽവാസി നാരായണിയമ്മ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു.

മാധവൻ ഒന്ന് വിറച്ചു. അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ ശബ്ദം കുടുങ്ങി. മേനോന്റെ ആളുകൾ നേരത്തെ തന്നെ അവനെ പരിശീലിപ്പിച്ചിരുന്നു—ശബ്ദം കഴിയുന്നത്ര താഴ്ത്തി സംസാരിക്കാൻ.

"അതെ... അത്... ഒരു കോഴ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു അമ്മേ," മാധവൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. സ്വരം അല്പം മാറ്റി പിടിക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു.

"എന്താ ശബ്ദത്തിന് ഒരു മാറ്റം?" നാരായണിയമ്മ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"അവൾക്ക് നല്ല ജലദോഷമാണ്," ദാമോദരൻ വേഗം ഇടപെട്ടു. മാധവനെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടിപ്പോയി.

വീടിനുള്ളിലെ മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ തളർന്ന് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. ആ മുറി മീരയുടേതായിരുന്നു. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ, പെർഫ്യൂമുകൾ, പുസ്തകങ്ങൾ... എല്ലാം അവിടെയുണ്ട്. മേനോന്റെ കൂടെ വന്ന ഒരു സ്ത്രീ സഹായി, മേരി, മാധവന്റെ അരികിലെത്തി.

"ഇനി വിശ്രമിക്കാൻ സമയമില്ല. നാളെയും മറ്റന്നാളും കുറെ ആളുകൾ കാണാൻ വരും. നിന്റെ ചർമ്മം കുറച്ചുകൂടി മൃദുവാകാനുണ്ട്. ഈ ക്രീമുകൾ പുരട്ടണം," മേരി നിർദ്ദേശിച്ചു.

അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ മാധവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതികഠിനമായ പീഡനത്തിന്റേതായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും രാവിലെ മേരി അവന്റെ ശരീരം പരിശോധിക്കും. മുഖത്തെ രോമങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യാൻ വാക്സിംഗ് ചെയ്യുമ്പോഴുള്ള വേദന അവൻ കടിച്ചമർത്തി. ഒരു പുരുഷന്റെ കരുത്തുള്ള കൈകൾ ഇപ്പോൾ വളയും പൂശിയതും നഖം ചായം പൂശിയതുമായിരിക്കുന്നു.

"മാധവേട്ടാ..." ഒരു രാത്രിയിൽ വാതിലിൽ ചെറിയൊരു മുട്ടു കേട്ടു.

സരളയായിരുന്നു അത്. മേനോന്റെ ആളുകൾ അവൾക്ക് അവനെ കാണാൻ രഹസ്യമായി അനുവാദം നൽകിയിരുന്നു. മുറിയിലേക്ക് വന്ന സരള തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന 'പെണ്ണിനെ' കണ്ട് സ്തംഭിച്ചു പോയി.

പട്ടുപാവാടയും ബ്ലൗസും ധരിച്ച്, മുടി പിന്നിക്കെട്ടി, നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരം ചാർത്തി നിൽക്കുന്ന മാധവൻ. അവന്റെ ആണുറപ്പുള്ള ചുമലുകൾ ഇപ്പോൾ ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

"സരളേ..." മാധവൻ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു.

"അരുത്... മേക്കപ്പ് ഇളകും," സരള അറിയാതെ പുറകോട്ടു മാറി. തന്റെ ഭർത്താവിനെ ഈ വേഷത്തിൽ കാണുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൾ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തി.

"നമ്മുടെ മകന്റെ ഓപ്പറേഷനും പഠനത്തിനും ഉള്ള പണം അവർ അക്കൗണ്ടിൽ ഇട്ടു കഴിഞ്ഞു മാധവേട്ടാ. നമ്മൾ ഇപ്പോൾ സമ്പന്നരാണ്. ഈ ഒരു വർഷം... അത് മാത്രം നിങ്ങൾ സഹിക്കണം," സരള അവന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു.

"സരളേ, എനിക്ക് വയ്യ. ഈ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ, ഈ സാരി... ഇത് എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ വെറുക്കുന്നു. ഞാൻ ഒരു പുരുഷനല്ലേ?" മാധവൻ കരഞ്ഞു പോയി.

"നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും പുരുഷനാണ് ഏട്ടാ. സിദ്ധാർത്ഥിന് വേണ്ടി നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ഈ ത്യാഗം ഒരു വലിയ കാര്യമാണ്. നോക്കൂ, നിങ്ങൾ എത്ര സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു," സരള അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടപ്പോൾ മാധവന് ദേഷ്യവും അപമാനവുമാണ് തോന്നിയത്. സ്വന്തം ഭാര്യ തന്നെ ഒരു സ്ത്രീയായി പുകഴ്ത്തുന്നത് അവന് ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല.

അന്ന് രാത്രി സരള പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവൻ കട്ടിലിൽ കിടന്നു. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മേനോന്റെ ആളുകൾ വെച്ചുപിടിപ്പിച്ച സിലിക്കൺ പാഡുകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഭാരമായി തോന്നി. ഒരു പുരുഷന്റെ വികാരങ്ങൾ ഉള്ളിൽ കിടന്നു പിടയ്ക്കുമ്പോഴും, പുറമെ അവൻ ഒരു ലാവണ്യവതിയായ യുവതിയായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് മീരയുടെ വീട്ടിൽ ചില ബന്ധുക്കൾ എത്തി. മീരയുടെ അച്ഛന്റെ സഹോദരിയും മക്കളും. മാധവന് അവരുടെ മുന്നിൽ ചായ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. ഓരോ ചുവടിലും തന്റെ സാരിയുടെ തുമ്പ് കാലിൽ തടയാതിരിക്കാൻ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

"മീരയ്ക്ക് പഴയതിലും സൗന്ദര്യം കൂടിയല്ലോ. പക്ഷെ എന്തോ ഒരു പന്തികേട് പോലെ," അമ്മായി ദാമോദരനോട് സ്വകാര്യം പറയുന്നത് മാധവൻ കേട്ടു.

"അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓർമ്മയിൽ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയാണ്, അതിന്റെയാകും," ദാമോദരൻ തടിതപ്പി.

ദിവസങ്ങൾ നീങ്ങുന്തോറും മാധവൻ തന്റെ പുതിയ വ്യക്തിത്വത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴ്ന്നു പോയി. മേരി അവനെ ഒരു സ്ത്രീയെപ്പോലെ ഇരിക്കാനും, തിരിയാനും, ചിരിക്കാനും പഠിപ്പിച്ചു. അവന്റെ നടത്തം ഇപ്പോൾ പതുക്കെയായി. ശബ്ദത്തിൽ ഒരു നൈർമ്മല്യം വരുത്താൻ അവൻ ശീലിച്ചു.

ഒരു വൈകുന്നേരം മേനോൻ വന്നു. "കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു. അടുത്ത ആഴ്ച. സിദ്ധാർത്ഥ് നിന്നെ കാണാൻ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവൻ വിചാരിക്കുന്നത് നീ അപകടത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു തിരിച്ചുവന്ന മീരയാണെന്നാണ്. അവനെ ഒന്ന് കാണാൻ തയ്യാറെടുക്കൂ."