അപരൻ

ഊട്ടിയുടെ തണുപ്പിലേക്ക് ആഡംബര കാർ കയറുമ്പോൾ മാധവൻ ഒരു കമ്പിളി പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുങ്ങിക്കൂടി ഇരുന്നു. വെളിയിൽ കോടമഞ്ഞ് പെയ്തിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവൻ ധരിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീവേഷം ആ തണുപ്പിൽ അവന് കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥത നൽകി. ഒരു പുരുഷന്റെ ശരീരം തണുപ്പിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ഒരു സ്ത്രീയുടെ ചലനങ്ങളും വേഷവും അവനെ തളച്ചിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

"മീരേ, നീ എന്താ ഇത്ര ആലോചിക്കുന്നത്? നിനക്ക് ഈ സ്ഥലം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ?" സിദ്ധാർത്ഥ് അവന്റെ കൈ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ വിരലുകൾ കോർത്തു പിടിച്ചു.

"ഇല്ല സിദ്ധു... തണുപ്പ് അല്പം കൂടുതലാണോ എന്ന് ഒരു സംശയം," മാധവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഇപ്പോൾ സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ സ്വാഭാവികത കടന്നുകൂടിയിട്ടുണ്ട്. ആഴ്ചകൾ നീണ്ട പരിശീലനം അവനെ തന്റെ പഴയ ശബ്ദം പോലും മറക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.

എസ്റ്റേറ്റിലെ വലിയ ബംഗ്ലാവിൽ അവർ എത്തിച്ചേർന്നു. പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് കാലഘട്ടത്തിലെ കെട്ടിടം. അവിടെ അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ രണ്ട് വേലക്കാരും മേനോൻ പ്രത്യേകം അയച്ച 'മേരി' എന്ന സ്ത്രീയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മാധവന്റെ രഹസ്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും അവനെ ഒരുക്കി നിർത്താനും മേരി അവിടെയും കൂടെ വന്നു.

"മാധവാ... ശ്രദ്ധിക്കണം. ഇവിടെ സിദ്ധാർത്ഥ് കൂടുതൽ സ്വതന്ത്രനായിരിക്കും. അവന്റെ അടുപ്പം കൂടും. നീ ഒരു നിമിഷം പോലും നിന്റെ വേഷം അയച്ചു വിടരുത്," മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ മേരി താക്കീത് നൽകി.

അവൾ അവനെ ഒരു നീല നിറത്തിലുള്ള സിൽക്ക് ചുരിദാറാണ് അണിയിച്ചത്. അതിനു മുകളിൽ ഒരു കശ്മീരി ഷോൾ. മുടി പിന്നിയിട്ടു അതിൽ ചെറിയൊരു പൂവ് ചൂടി. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ താൻ ഒരു ലോറി ഡ്രൈവർ ആയിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ മാധവന് പോലും കഴിയുന്നില്ല. അവന്റെ കൈകൾ മൃദുവാക്കാൻ മേരി പുതിയ തരം ക്രീമുകൾ പുരട്ടി. ആ ക്രീമുകളുടെ ഗന്ധം അവന് വല്ലാത്തൊരു മനംപുരട്ടൽ ഉണ്ടാക്കി.

വൈകുന്നേരം സിദ്ധാർത്ഥ് അവനെ പുറത്തെ പുൽത്തകിടിയിലേക്ക് കൂട്ടിപ്പോയി. അവിടെ ചെറിയൊരു തീ കായാനുള്ള സൗകര്യം ഒരുക്കിയിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് മദ്യം ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകർന്നു.

"നമുക്ക് പഴയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാം മീരേ. നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ, നമ്മൾ ആദ്യം കണ്ട ദിവസം? നീ അന്ന് ഇട്ട അതേ നിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രമാണ് ഇന്നും," സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയം തുളുമ്പി.

മാധവൻ ആ കഥകൾ നേരത്തെ തന്നെ മേനോനിൽ നിന്നും പഠിച്ചുവെച്ചിരുന്നു. "അതൊക്കെ എനിക്ക് എങ്ങനെ മറക്കാൻ കഴിയും സിദ്ധു? പക്ഷേ ആ അപകടം... അത് എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു കറുത്ത പാടായി കിടക്കുന്നു."

സിദ്ധാർത്ഥ് അടുത്തു വന്നു മാധവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. "ഇനി നീ ഒന്നും പേടിക്കണ്ട. നീ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടല്ലോ."

രാത്രിയിൽ കിടപ്പുമുറിയിൽ മാധവൻ നേരിട്ടത് വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശാരീരികമായ അടുപ്പം വർദ്ധിച്ചു വന്നു. പക്ഷേ മാധവൻ വളരെ തന്ത്രപരമായി അതിനെ പ്രതിരോധിച്ചു.

"സിദ്ധു... എനിക്ക് കുറച്ചു കൂടി സമയം വേണം. ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞത് എന്റെ ശാരീരികവും മാനസികവുമായ മാറ്റങ്ങൾ പൂർണ്ണമാകാൻ അല്പം കൂടി വിശ്രമം വേണമെന്നാണ്. നിനക്ക് എന്നെ സ്നേഹമാണെങ്കിൽ എന്നെ നിർബന്ധിക്കില്ലല്ലോ?" മാധവൻ കണ്ണുകൾ നിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഇത് മേനോന്റെ ഡോക്ടർമാർ അവനെ പഠിപ്പിച്ച മറ്റൊരു തന്ത്രമായിരുന്നു.

സിദ്ധാർത്ഥ് ഉടൻ തന്നെ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "അയ്യോ, മീരേ... എനിക്ക് നിന്റെ സന്തോഷമാണ് വലുത്. നീ പേടിക്കണ്ട, നിനക്ക് എപ്പോൾ തയ്യാറാകാൻ തോന്നുന്നുവോ അപ്പോൾ മതി. എനിക്ക് നിന്റെ സാമീപ്യം മാത്രം മതി."

ആ രാത്രി മാധവൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് കിടന്നു. ഒരു പുരുഷനായിരുന്നിട്ടും, മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ സംരക്ഷണം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരിക എന്നത് മാധവന്റെ പൗരുഷത്തിന് വലിയൊരു ആഘാതമായിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യം മാറാൻ ഈ 'അപമാനത്തിന്റെ' കയ്പുനീർ കുടിച്ചേ മതിയാകൂ എന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം ഊട്ടിയിലെ ഒരു പ്രമുഖ ക്ലബ്ബിൽ അവർക്ക് ക്ഷണം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമായി. സ്ത്രീകളുടെ ഗ്രൂപ്പിലേക്ക് അവൻ നയിക്കപ്പെട്ടു. അവിടെയുള്ള സ്ത്രീകൾ ഫാഷനെക്കുറിച്ചും ആഭരണങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"മീരയുടെ സാരി വളരെ മനോഹരമാണ്. ഇത് എവിടെ നിന്ന് വാങ്ങിയതാണ്?" ഒരു സ്ത്രീ ചോദിച്ചു.

മാധവൻ തന്റെ അറിവില്ലായ്മ മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "ഇത് സിദ്ധുവിന്റെ അമ്മ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചതാണ്. എനിക്ക് ബ്രാൻഡുകളെക്കുറിച്ച് വലിയ അറിവില്ല."

സ്ത്രീകൾ ചിരിച്ചു. "മീര വല്ലാതെ ലജ്ജിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. ആധുനികമായ ഈ കാലത്തും ഇത്രയും നാണമുള്ള പെൺകുട്ടികളുണ്ടോ?"

ആ ചോദ്യം മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തരം അപമാനം നിറച്ചു. താൻ ഒരു പുരുഷനാണെന്ന് അലറി വിളിക്കാനും, ഇവരുടെയൊക്കെ പൊള്ളത്തരങ്ങൾ തുറന്നു കാണിക്കാനും അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ അവൻ തല താഴ്ത്തി ഒരു നാണം കുണുങ്ങിയായി നിന്നു.

ക്ലബ്ബിലെ സംഗീതത്തിനനുസരിച്ച് എല്ലാവരും നൃത്തം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവനെ ക്ഷണിച്ചു. ഹീലുള്ള ചെരുപ്പുകൾ ഇട്ട് ഒരു പെണ്ണിനെപ്പോലെ ചുവടുകൾ വെക്കാൻ മാധവൻ ശരിക്കും കഷ്ടപ്പെട്ടു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകൾ തന്റെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുകുമ്പോൾ മാധവൻ തന്റെ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. ഓരോ തിരിയലിലും തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിലെ രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുമോ എന്ന് അവൻ ഭയന്നു.

അതിനിടയിൽ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓർമ്മകൾ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു വരാൻ തുടങ്ങി. അവൻ അപകടത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സംസാരിച്ചു.

"മീരേ, അന്ന് ആ ലോറി ഡ്രൈവർ... അയാളുടെ മുഖം എനിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നു. ഒരു പരുക്കൻ മനുഷ്യൻ. അയാളാണ് നമ്മളെ കൊലയ്ക്കു കൊടുത്തത്."

തന്റെ പഴയ രൂപത്തെക്കുറിച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് ദേഷ്യത്തോടെ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ മാധവൻ ഉള്ളിൽ വിറച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ആ ഡ്രൈവർ ആണെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?

ഊട്ടിയിലെ ആ ദിവസങ്ങൾ മാധവനെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ മനശ്ശാസ്ത്രം പഠിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അവൻ കൂടുതൽ മിതമായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലും അവൻ മീരയെ ആവാഹിച്ചു. സാരിയുടെ അറ്റങ്ങൾ പിടിക്കുന്നതിലും, മുടി ഒതുക്കുന്നതിലും, എന്തിന് ചിരിക്കുമ്പോൾ വായ പൊത്തുന്നതിലും അവൻ ഒരു പരിപൂർണ്ണ 'സ്ത്രീ'യായി മാറി.

ഒരു ദിവസം സരള അവനെ വിളിച്ചു. "മാധവേട്ടാ... നാട്ടിൽ എല്ലാവരും അന്വേഷിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ എവിടെയാണെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. പണം കൊണ്ട് നമ്മൾ വലിയൊരു വീട് വാങ്ങി. മകൻ ഇപ്പോൾ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളിൽ പോകുന്നു."

"സരളേ... നീ സന്തോഷവതിയാണോ?" മാധവൻ ചോദിച്ചു.

"ഞാൻ സന്തോഷവതിയാണ് ഏട്ടാ... പക്ഷേ നിങ്ങളെ ആ വേഷത്തിൽ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം തോന്നും. നിങ്ങൾ തിരിച്ചുവരുന്ന ദിവസത്തിന് വേണ്ടി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്."

സരളയുടെ സംസാരം മാധവന് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം നൽകി. തന്റെ ത്യാഗം വെറുതെയാകുന്നില്ല.

പക്ഷേ, ഊട്ടിയിലെ ശാന്തത പെട്ടെന്ന് മാറിമറിഞ്ഞു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഒരു പഴയ സുഹൃത്ത് അപ്രതീക്ഷിതമായി അവിടെയെത്തി. അവൻ ഒരു ഡോക്ടർ ആയിരുന്നു. മീരയുടെ അപകടത്തിന് ശേഷം അവളുടെ ചികിത്സയിൽ സഹായിച്ച ഒരാൾ. അയാൾ മാധവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ നോട്ടത്തിൽ മാധവന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുമെന്ന ഭയം അവനെ ചൂഴ്ന്നു നിന്നു.

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിന് ഈ യാത്ര വലിയ ഗുണം ചെയ്തു എന്ന് എല്ലാവരും കരുതി. പക്ഷേ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ 'മാധവൻ' എന്ന പുരുഷൻ മരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പകരം 'മീര' എന്ന സങ്കല്പം അവനെ വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഈ വേഷപ്പകർച്ചയുടെ അവസാനം എന്തായിരിക്കും? താൻ എന്ന് തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വത്തിലേക്ക് മടങ്ങും? ആ ചോദ്യങ്ങൾ ഊട്ടിയിലെ മഞ്ഞുമലകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

ഊട്ടിയിലെ മഞ്ഞു പുതച്ച പ്രഭാതങ്ങൾ മാധവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കഠിനമായ പരീക്ഷണങ്ങളുടേതായിരുന്നു. ഉറക്കമുണരുന്ന നിമിഷം മുതൽ അവൻ 'മീര'യായി മാറണം. പുരുഷന്റെ പരുക്കൻ ഭാവങ്ങൾ പുറത്തു വരാതിരിക്കാൻ മേരി ഓരോ ദിവസവും അവനെ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ഒരുക്കി.

"ഇന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സുഹൃത്ത് ഡോക്ടർ അർജുൻ വരുന്നുണ്ട്. അയാൾ മീരയെ ചികിത്സിച്ചിട്ടുള്ള ആളാണ്. അതുകൊണ്ട് വസ്ത്രധാരണത്തിലും പെരുമാറ്റത്തിലും ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും പാടില്ല," മേരി കർശനമായി പറഞ്ഞു.

അവൾ മാധവന്റെ അരക്കെട്ട് ഒരു 'കോർസെറ്റ്' (waist cincher) ഉപയോഗിച്ച് മുറുക്കി കെട്ടി. ശ്വാസം വിടാൻ പോലും പ്രയാസപ്പെട്ട ആ നിമിഷം മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഒരു പുരുഷന്റെ വിസ്താരമുള്ള നെഞ്ചും വയറും ഒരു സ്ത്രീയുടെ നേർത്ത അരക്കെട്ടായി മാറ്റാനുള്ള ആ ശ്രമം അവനെ ശാരീരികമായി വേദനിപ്പിച്ചു. അതിനു മുകളിൽ ഇളം ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു സിൽക്ക് ചുരിദാർ അവനെ അണിയിച്ചു. മുഖത്തെ താടിയുടെയും മീശയുടെയും നേർത്ത അടയാളങ്ങൾ പോലും മറയ്ക്കാൻ കട്ടിയുള്ള മേക്കപ്പ് പാളികൾ ഉപയോഗിച്ചു.

ഉച്ചയോടെ ഡോക്ടർ അർജുൻ എത്തി. സിദ്ധാർത്ഥ് ആവേശത്തോടെ അവനെ സ്വീകരിച്ചു.

"ഇതാണ് എന്റെ മീര. നിനക്ക് ഇവളെ ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ അർജുൻ?" സിദ്ധാർത്ഥ് അഭിമാനത്തോടെ ചോദിച്ചു.

അർജുൻ മാധവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ആ നോട്ടം ഒരു ഡോക്ടറുടേതായിരുന്നു—വിശകലനം ചെയ്യുന്ന, തുളച്ചു കയറുന്ന നോട്ടം. മാധവൻ തല താഴ്ത്തി, ഒരു നാണം കുണുങ്ങിയ വധുവിനെപ്പോലെ നിന്നു.

"നമസ്കാരം ഡോക്ടർ," മാധവൻ തന്റെ ശബ്ദം ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ശ്രുതിയിൽ, ലാവണ്യത്തോടെ പുറപ്പെടുവിച്ചു.

"നമസ്കാരം മീരേ. അത്ഭുതം തന്നെ! ആ വലിയ അപകടത്തിന് ശേഷം നിനക്ക് ഇത്രയും വേഗം സുഖപ്പെടുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. പക്ഷേ..." അർജുൻ ഒന്ന് നിർത്തി. "നിന്റെ നടത്തത്തിൽ ഒരു മാറ്റം പോലെ. പഴയ ആ വേഗതയില്ലല്ലോ?"

മാധവൻ ഒന്ന് പകച്ചു. "അത്... കാലിന് ചെറിയ വേദന ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഡോക്ടർ," അവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് മറുപടി നൽകി.

ഭക്ഷണസമയത്ത് അർജുൻ കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി. "മീരേ, നിന്റെ തോളിലെ ആ തഴമ്പ് ഇപ്പോഴുമുണ്ടോ? പ്ലാസ്റ്റിക് സർജറി ചെയ്തോ?"

മാധവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് നിലച്ചുപോയി. മീരയുടെ തോളിൽ ഒരു തഴമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്ന കാര്യം മേനോൻ അവനോട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവൻ പതറി.

പെട്ടെന്ന് മേരി അവിടേക്ക് വന്നു. "മീര മോളേ, നിന്റെ മരുന്നിന്റെ സമയമായി. ഡോക്ടർ ക്ഷമിക്കണം, അവൾക്ക് വിശ്രമം ആവശ്യമാണ്." മേരി തന്ത്രപരമായി അവനെ അവിടെ നിന്നും മാറ്റി.

മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ തളർന്നു വീണു. "എനിക്ക് ഇത് പറ്റില്ല മേരി. അയാൾ എന്നെ പിടിക്കും. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു."

"പേടിക്കണ്ട മാധവാ. ആ തഴമ്പ് ഞങ്ങൾ രാത്രിയിൽ കൃത്രിമമായി ഉണ്ടാക്കി വെക്കും. നീ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുക," മേരി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

അന്ന് രാത്രി, സിദ്ധാർത്ഥും അർജുനും ഹാളിലിരുന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോൾ മാധവന് അവർക്ക് ചായയും പലഹാരങ്ങളും എത്തിക്കേണ്ടി വന്നു. സാരിയുടെ തലപ്പ് കൃത്യമായി തോളിൽ ഒതുക്കി വെച്ച്, കുപ്പിവളകൾ കിലുങ്ങുന്ന കൈകളോടെ അവൻ ട്രേയുമായി അവിടേക്ക് നടന്നു.

"മീര ശരിക്കും ഒരു കേരളീയ മരുമകളായി മാറിയല്ലോ സിദ്ധു," അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "പണ്ട് ജീൻസും ടോപ്പും മാത്രം ഇട്ടിരുന്ന മീര ഇന്ന് പട്ടുസാരിയിൽ അതിസുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു."

സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു അരികിലിരുത്തി. "അതെ അർജുൻ, അവൾ വല്ലാതെ മാറിപ്പോയി. കൂടുതൽ ശാന്തയായിരിക്കുന്നു."

രണ്ടു പുരുഷന്മാർ തന്റെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചും സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും പുകഴ്ത്തുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ മാധവന് ഉള്ളിൽ വലിയൊരു അപമാനം തോന്നി. താൻ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ, തന്റെ മുഖത്തെ ചായങ്ങൾ, തന്റെ ഉടയാടകൾക്കുള്ളിലെ കൃത്രിമ പാഡുകൾ—ഇതെല്ലാം കൂടി തന്നെ ഒരു മനുഷ്യനിൽ നിന്നും ഒരു ജീവനുള്ള പാവയായി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.

അർജുൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "മീരേ, അർജുൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. നീ ഇപ്പോൾ ഒരു പൂർണ്ണ സ്ത്രീയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ഓരോ ചലനവും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു."

സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ മുടിയിൽ വിരലോടിച്ചു. ആ സ്പർശനം മാധവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. എങ്കിലും രഹസ്യം പുറത്താകരുത് എന്ന നിർബന്ധം അവനെ നിശബ്ദനാക്കി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്നേഹം ഒരു പുരുഷന്റെ സ്നേഹമാണ്, അത് മീര എന്ന പെണ്ണിന് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. ആ വേഷത്തിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി മാധവൻ തന്റെ പുരുഷത്വത്തെ ഒരു ഇരുണ്ട അറയിൽ തളച്ചിട്ടു.

അടുത്ത ദിവസം, മേനോൻ അയച്ച ഒരു പുതിയ സമ്മാനം മാധവന് ലഭിച്ചു. അതൊരു സ്വർണ്ണ പാദസരമായിരുന്നു. മേരി അത് അവന്റെ കാലുകളിൽ അണിയിച്ചു.

"ഇനി മുതൽ നീ വീടിനുള്ളിൽ നടക്കുമ്പോൾ ഈ ശബ്ദം സിദ്ധാർത്ഥിന് കേൾക്കണം. അത് അവനിൽ ഒരു സുരക്ഷിതബോധം ഉണ്ടാക്കും," മേരി പറഞ്ഞു.

പാദസരത്തിന്റെ കിലുക്കം കേട്ട് നടക്കുമ്പോൾ മാധവൻ ചിന്തിച്ചു—തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഓരോ വാതിലുകളും അടയുകയാണ്. അവൻ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു വേഷക്കാരനല്ല, മറിച്ച് മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി തന്റെ ശരീരം വിട്ടുകൊടുത്ത ഒരു ഇരയാണ്. സൊസൈറ്റിയിൽ മീരയായി അറിയപ്പെടുന്നത് അവന് ഒരുതരം ശീലം പോലെയായിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവന് 'മാധവൻ' എന്ന ലോറി ഡ്രൈവറെ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല.

ഈ അഭിനയം എപ്പോൾ അവസാനിക്കുമെന്നോ, തന്റെ കുടുംബത്തിലേക്ക് എപ്പോൾ മടങ്ങാൻ കഴിയുമെന്നോ അവന് നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓർമ്മകൾ തിരിച്ചുവരുന്നതിനനുസരിച്ച് മാധവന്റെ 'സ്ത്രീത്വം' കൂടുതൽ പരിപൂർണ്ണമാകാൻ കുടുംബം സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു പുരുഷന്റെ ഉടലിൽ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആത്മാവിനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കാനുള്ള ആ നിഗൂഢമായ ശ്രമം അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു.

ഊട്ടിയിലെ മഞ്ഞുമലകളിൽ നിന്നും മടങ്ങി കേരളത്തിലെ ചൂടിലേക്കും ഈർപ്പത്തിലേക്കും എത്തിയപ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ ഭാരപ്പെട്ടിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് ഇപ്പോൾ വളരെയധികം ശാന്തനാണ്. അവന്റെ ഓർമ്മകൾ മിക്കവാറും തിരിച്ചുവന്നു കഴിഞ്ഞു. താൻ മീരയാണെന്ന കാര്യത്തിൽ അവന് ഇപ്പോൾ തരിമ്പും സംശയമില്ല. പക്ഷേ, ഈ വിജയം മാധവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു വലിയ തോൽവിയായിരുന്നു.

മാസങ്ങളായി തുടരുന്ന ഈ വേഷപ്പകർച്ച അവന്റെ ശരീരത്തിൽ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങൾ അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന ആ സുന്ദരി രൂപം തന്റെ തന്നെ പ്രതിബിംബമാണെന്ന് അവന് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. മുടി നിതംബം വരെ വളർന്നു കഴിഞ്ഞു. ഹോർമോൺ ഗുളികകളും ക്രീമുകളും അവന്റെ ചർമ്മത്തെ ഒരു പെണ്ണിന്റേതിനേക്കാൾ മൃദുവാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.

മേനോന്റെ ബംഗ്ലാവിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അന്ന് വൈകുന്നേരം വലിയൊരു വിരുന്ന് ഒരുക്കിയിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പൂർണ്ണമായ തിരിച്ചുവരവ് ആഘോഷിക്കാനായിരുന്നു അത്.

"മീരേ, ഇന്ന് നീ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ പരമ്പരാഗതമായ ആഭരണങ്ങൾ ധരിക്കണം," രാജലക്ഷ്മി (സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അമ്മ) പറഞ്ഞു.

അവർ കൊണ്ടുവന്ന വലിയ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണവും, കനത്ത മാലകളും മാധവന്റെ മേൽ അണിയിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ നിന്നു. ഒരു പുരുഷന്റെ അരക്കെട്ടിൽ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം മുറുകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ മാനസികമായ ആഘാതം വിവരിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു. സാരിയുടെ ഞൊറികൾക്കിടയിലൂടെ ആഭരണങ്ങൾ അവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ അമർന്നു. ഓരോ മിനിറ്റിലും താൻ ഒരു പുരുഷനാണെന്ന ബോധം അവനിൽ നിന്നും അകന്നു പോകുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.

വിരുന്നിനിടയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് മാധവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം മീരയാണ്. അവളില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇന്ന് ഉണ്ടാകില്ലായിരുന്നു."

എല്ലാവരും കൈയടിച്ചു. ആ കൈയടികൾ മാധവന്റെ കാതുകളിൽ പരിഹാസം പോലെ മുഴങ്ങി. സദസ്സിൽ ഒരിടത്ത് സരളയും മകനും നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവർക്ക് ആ വിരുന്നിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നു—പക്ഷേ ദൂരെയുള്ള ബന്ധുക്കളായി മാത്രം. തന്റെ ഭാര്യയുടെയും മകന്റെയും മുന്നിൽ ഒരു പെണ്ണായി നിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന ആ നിമിഷം മാധവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അപമാനമായി അവൻ കരുതി.

രാത്രി മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. മേക്കപ്പ് കണ്ണുനീരിൽ ഒലിച്ചിറങ്ങി അവന്റെ മുഖം വികൃതമായി.

"എനിക്ക് മതിയായി മേരി... എനിക്ക് എന്റെ പഴയ ജീവിതം വേണം. ഞാൻ ഒരു ലോറി ഡ്രൈവർ ആണ്. എനിക്ക് ഈ പട്ടും സ്വർണ്ണവും വേണ്ട," അവൻ മേരിയുടെ കാലിൽ പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.

"ക്ഷമിക്കൂ മാധവാ. ഇനി കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടി മാത്രം. ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോൾ സുസ്ഥിരമാണ്. ഉടനെ തന്നെ നിനക്ക് ഈ വേഷം അഴിച്ചു വെക്കാം. പക്ഷേ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്..." മേരി ഒന്ന് നിർത്തി.

"എന്ത് പ്രശ്നം?"

"സിദ്ധാർത്ഥ് നിന്നോട് വല്ലാതെ അടുത്തു കഴിഞ്ഞു. നീ പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായാൽ അവൻ വീണ്ടും തകരും. അതുകൊണ്ട് 'മീര' മരിച്ചു പോയി എന്ന് അവനെ വിശ്വസിപ്പിക്കാനാവില്ല. പകരം, മീരയ്ക്ക് വിദേശത്ത് വലിയൊരു ജോലി കിട്ടിയെന്നും, അവൾക്ക് പോകേണ്ടി വരുമെന്നും അവനെ ധരിപ്പിക്കണം. അങ്ങനെ പതുക്കെ പതുക്കെ നിന്നെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്നും മാറ്റാം."

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ മാധവൻ ആ മടക്കയാത്രയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അവന്റെ ശരീരം ഇപ്പോൾ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ലാവണ്യത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരുന്നു. ശബ്ദത്തിൽ വരുത്തിയ മാറ്റം സ്വാഭാവികമായി മാറി. ഒരു പുരുഷന്റെ നടത്തം അവൻ ഏതാണ്ട് മറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം സിദ്ധാർത്ഥ് അവനെ സർപ്രൈസ് ആയി ഒരു ബ്യൂട്ടി പാർലറിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. "നിനക്ക് ഒരു മേക്കോവർ വേണം മീരേ. നിന്റെ മുടി ഒന്ന് സ്റ്റൈൽ ചെയ്യാം."

അവിടെ വെച്ച് പാർലറിലെ സ്ത്രീകൾ മാധവന്റെ ശരീരത്തിൽ വിവിധതരം സൗന്ദര്യ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തി. ഒരു പുരുഷന്റെ ശരീരം സ്ത്രീകളുടെ കൈകളാൽ തലോടപ്പെടുകയും പരിപാലിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മാധവന്റെ പൗരുഷം വല്ലാതെ വിങ്ങി. അവർ അവന്റെ പുരികം ക്രമീകരിച്ചു, മുഖത്ത് പുതിയ തരം ചായങ്ങൾ പൂശി. ഓരോ നിമിഷവും അവൻ ഒരു സ്ത്രീയായി ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടു. താൻ ഒരു പുരുഷനാണെന്ന് അലറിക്കൂവാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്നേഹനിർഭരമായ നോട്ടം അവനെ തടഞ്ഞു.

തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മേനോൻ അവനെ രഹസ്യമായി വിളിച്ചു. "മാധവാ, അടുത്ത ആഴ്ച നിനക്ക് പോകാം. സരളയുമായി ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. നിങ്ങളുടെ പഴയ ഗ്രാമത്തിന് പകരം കൊച്ചിയിൽ ഒരു വലിയ ഫ്ലാറ്റ് ഞങ്ങൾ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അവിടെ നിങ്ങൾ സുഖമായി കഴിയാം. പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധന..."

"എന്താണത്?"

"നീ ഒരിക്കലും ഈ സത്യം ആരോടും പറയരുത്. മാധവൻ എന്ന മനുഷ്യൻ മൂന്നു മാസം മുമ്പ് ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചു പോയി എന്നാണ് നാട്ടുകാർ കരുതുന്നത്. ഇനി പുതിയൊരു പേരിൽ, പുതിയൊരു ജീവിതം നീ തുടങ്ങണം."

തന്റെ പഴയ പേരും അടയാളങ്ങളും എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടാൻ പോകുന്നു എന്ന് മാധവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുന്നത് ഒരു പുരുഷനായിട്ടായിരിക്കും, പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ മീര എന്ന പെണ്ണ് എന്നെന്നേക്കുമായി ഒരു നിഴലായി അവശേഷിക്കും.

അന്ന് രാത്രി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ മാധവൻ വല്ലാതെ വികാരാധീനനായി. "സിദ്ധു... എനിക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും പോകേണ്ടി വന്നാൽ നീ എന്നെ ഓർക്കുമോ?"

സിദ്ധാർത്ഥ് അവനെ അദ്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "നീ എങ്ങോട്ട് പോകാനാണ് മീരേ? നീ എന്റെ ജീവനല്ലേ?"

മാധവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു. ആ കിടപ്പിൽ അവൻ ഒരു പുരുഷനെപ്പോലെയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ പങ്കാളിയെ പിരിയാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരു സ്ത്രീയെപ്പോലെയാണ് തോന്നിച്ചത്. തന്റെ അഭിനയം പാരമ്യത്തിലെത്തിയോ, അതോ താൻ ശരിക്കും മീരയായി മാറിയോ എന്ന് മാധവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു.

യാത്രയ്ക്കുള്ള പെട്ടികൾ മേരി ഒരുക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിൽ മാധവന്റെ സ്ത്രീവേഷങ്ങൾ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ മേക്കപ്പ് സാധനങ്ങളും ക്രീമുകളും മാറ്റുമ്പോൾ മാധവന് വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത തോന്നി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അപമാനത്തിന്റെ മൂടുപടം അഴിച്ചു വെക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തേക്കാൾ, ഏതോ ഒരു അപരിചിതമായ ഭയം അവനെ വേട്ടയാടി.

താൻ മാധവനായി മാറുമ്പോൾ, തന്റെ മകൻ തന്നെ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കും? സരള തന്നെ പഴയതുപോലെ സ്നേഹിക്കുമോ? അതോ ഈ 'സ്ത്രീത്വം' തന്റെ ശരീരത്തിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി തങ്ങിനിൽക്കുമോ?

മേനോന്റെ ബംഗ്ലാവിൽ നിന്നും തന്റെ മോചനം അടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആ മോചനം ഒരു വലിയ രഹസ്യത്തിന്റെ തടവറയിലേക്കുള്ള യാത്രയായിരുന്നു.

മേനോൻ കുടുംബത്തിന്റെ ആഡംബര കാർ വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് കുതിക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സ് ഒരു വലിയ യുദ്ധക്കളമായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് അവന്റെ അരികിലിരുന്നു വിതുമ്പുകയായിരുന്നു. മേനോനും ഡോക്ടർമാരും ചേർന്ന് തയ്യാറാക്കിയ പുതിയ തിരക്കഥയനുസരിച്ച്, മീരയ്ക്ക് ലണ്ടനിലെ ഒരു പ്രമുഖ സർവ്വകലാശാലയിൽ ഉപരിപഠനത്തിന് സ്കോളർഷിപ്പ് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ആരോഗ്യസ്ഥിതി മെച്ചപ്പെട്ട സാഹചര്യത്തിൽ, അവളുടെ കരിയറിന് വേണ്ടി അവൾ പോകണമെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിനെക്കൊണ്ട് അവർ സമ്മതിപ്പിച്ചു.

"നീ എന്നെ മറക്കില്ലല്ലോ മീരേ? ദിവസവും നമുക്ക് വീഡിയോ കോൾ ചെയ്യാം," സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ കൈകൾ മുറുക്കെ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു.

മാധവൻ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ യഥാർത്ഥമായ കണ്ണുനീർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് മീരയോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് താൻ വഞ്ചിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യനോടുള്ള സഹതാപം കൊണ്ടായിരുന്നു. "ഞാൻ എവിടെ പോയാലും നിന്റെ ഓർമ്മകൾ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാകും സിദ്ധു. നീ നിന്റെ ആരോഗ്യം ശ്രദ്ധിക്കണം."

എയർപോർട്ടിന്റെ വിഐപി ലോഞ്ചിൽ വെച്ച് അവർ പരസ്പരം വിടപറഞ്ഞു. സിദ്ധാർത്ഥിനെ കാറിലേക്ക് തിരികെ അയച്ച ശേഷം, മേനോന്റെ സഹായികൾ മാധവനെ മറ്റൊരു രഹസ്യ കവാടത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നയിച്ചു. അവിടെ കാത്തുനിന്നത് മേനോൻ തന്നെയായിരുന്നു.

"മാധവാ... നീ നിന്റെ ജോലി ഭംഗിയായി പൂർത്തിയാക്കി. സിദ്ധാർത്ഥ് ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനാണ്. ഇനി നീ നിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിക്കൊള്ളൂ," മേനോൻ ഒരു പെട്ടി അവന് കൈമാറി. അതിൽ വലിയൊരു തുക ഉണ്ടായിരുന്നു.

മാധവനെ അവർ നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു സ്വകാര്യ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വെച്ചാണ് 'മീര' എന്ന പെണ്ണിനെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള പ്രക്രിയ തുടങ്ങിയത്. മാസങ്ങളായി വളർത്തിയെടുത്ത നീളൻ മുടി അവർ വെട്ടിമാറ്റി. തലയിൽ ഉറപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ഹെയർ എക്സ്റ്റൻഷനുകൾ ഓരോന്നായി നീക്കം ചെയ്തപ്പോൾ മാധവന്റെ തലയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരം കുറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.

നഖങ്ങളിലെ ചായം അഴിച്ചുമാറ്റി. മുഖത്തെ മേക്കപ്പിന്റെ കട്ടിയുള്ള പാളികൾ രാസവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ച് കഴുകിക്കളഞ്ഞു. ചർമ്മത്തെ മൃദുവാക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ലേപനങ്ങൾ മാറ്റി പരുക്കൻ സോപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് അവൻ കുളിച്ചു. മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടലിലേക്ക് നോക്കി. സാരിയും ബ്ലൗസും മാറ്റി അവൻ ഒരു ലുങ്കിയും ഷർട്ടും ധരിച്ചു.

പക്ഷേ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയ മാധവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവിടെ നിൽക്കുന്നത് പഴയ ലോറി ഡ്രൈവർ മാധവനല്ല. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പെണ്ണിന്റെ ലാളിത്യം ഇപ്പോഴും അവശേഷിക്കുന്നു. പുരികങ്ങൾ മനോഹരമായി ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചർമ്മം വല്ലാതെ വെളുത്തു മിനുസമുള്ളതായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അവന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലും മീരയുടെ ലാഘവം അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ കടന്നുകൂടിയിട്ടുണ്ട്. ലുങ്കി ഉടുക്കുമ്പോൾ പോലും സാരി ഉടുക്കുന്നതുപോലെ ഒരു ഭംഗി അവന്റെ കൈകൾക്ക് വരുന്നു.

"മാധവാ, ഇനി നീ കൊച്ചിയിലെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് പോകുക. നിന്റെ കുടുംബം അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നു," മേരി അവനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലും ഒരു ചെറിയ വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു.

കൊച്ചിയിലെ ഹൈറേഞ്ച് ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാധവൻ എത്തുമ്പോൾ രാത്രിയായിരുന്നു. കാത്തുനിന്ന സരള ഓടിവന്നു വാതിൽ തുറന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിനെ ആൺവേഷത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പക്ഷേ ആ സ്പർശനത്തിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു മാറ്റം തോന്നി.

"മാധവേട്ടാ... നിങ്ങൾ തിരിച്ചുവന്നല്ലോ!" സരള അവനെ അകത്തേക്ക് ആനയിച്ചു.

മകൻ കണ്ണൻ ഓടിവന്നു മാധവന്റെ കാലിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "അച്ഛാ... അച്ഛൻ എവിടെയായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം?"

മാധവൻ അവനെ എടുക്കാൻ ആഞ്ഞു. പക്ഷേ അവന്റെ കൈകളുടെ മൃദുത്വം അവനെ തന്നെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഭാരമുള്ള ലോറിയുടെ സ്റ്റിയറിംഗ് തിരിച്ചിരുന്ന ആ കരുത്തുള്ള കൈകൾക്ക് പകരം ഇപ്പോൾ വിരലുകൾ വല്ലാതെ ലോലമായിരിക്കുന്നു.

രാത്രിയിൽ സരളയ്ക്കൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ മാധവൻ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനായി. സരള അവനെ ഒരു പുരുഷനായി കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും 'മീര'യുടെ നിഴലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ നടക്കുമ്പോഴും ഇരിക്കുമ്പോഴും അറിയാതെ ഒരു പെണ്ണിന്റെ മര്യാദകൾ കാണിച്ചു.

"എന്തുപറ്റി ഏട്ടാ? നിങ്ങൾ പഴയതുപോലെയല്ല," സരള ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.

"സരളേ... എനിക്ക് എന്റെ ശരീരം തിരിച്ചു കിട്ടി. പക്ഷേ മനസ്സ്... അത് ഇപ്പോഴും ആ പട്ടുസാരികൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്പർശനം, ആ വീട്, ആ ആഭരണങ്ങൾ... എല്ലാം എനിക്ക് മറക്കണം. പക്ഷേ എന്റെ ഓരോ കോശത്തിലും മീര ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ട്," മാധവൻ വിതുമ്പി.

സരള അവന്റെ തല തന്റെ മടിയിൽ വെച്ചു. "സാരമില്ല ഏട്ടാ. നമുക്ക് ഈ പണം കൊണ്ട് പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാം. ആരും അറിയാത്ത ഒരിടത്ത് നമ്മൾ സമാധാനമായി ജീവിക്കും. നിങ്ങൾ ചെയ്തത് ഒരു വലിയ ത്യാഗമാണ്. അത് ഒരിക്കലും വെറുതെയാകില്ല."

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ മാധവൻ തന്റെ പഴയ പൗരുഷം വീണ്ടെടുക്കാൻ കഠിനമായി ശ്രമിച്ചു. അവൻ മുടി ട്രിം ചെയ്തു, പരുക്കൻ ജോലികൾ ചെയ്യാൻ നോക്കി. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ കണ്മഷിയുടെ പാടുകൾ പോലെ, ആ അനുഭവങ്ങൾ അവന്റെ ആത്മാവിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു. പണം അവരെ സമ്പന്നരാക്കി. അവർക്ക് കാറും വീടും എല്ലാം ഉണ്ടായി. പക്ഷേ മാധവൻ ആൾക്കൂട്ടങ്ങളിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറി. ആരെങ്കിലും തന്നെ 'മീര' എന്ന് വിളിക്കുമോ എന്ന ഭയം അവനെ വേട്ടയാടി.

അതിനിടയിൽ ഒരു ദിവസം പത്രത്തിൽ ഒരു വാർത്ത കണ്ടു—സിദ്ധാർത്ഥിന്റെയും മീരയുടെയും ഒരു പഴയ ചിത്രം അതിലുണ്ടായിരുന്നു. മീര ലണ്ടനിൽ വെച്ച് ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചുവെന്ന വ്യാജ വാർത്തയായിരുന്നു അത്. മേനോൻ കുടുംബം ആ രഹസ്യം എന്നെന്നേക്കുമായി കുഴിച്ചുമൂടിയിരിക്കുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തകർന്നു പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് മാധവൻ അറിഞ്ഞു. താൻ കാരണം ഒരു മനുഷ്യന് വീണ്ടും പ്രിയപ്പെട്ടവളെ നഷ്ടപ്പെട്ടു.

"ഏട്ടാ, ഇനിയെങ്കിലും ആ ചിന്തകൾ കളയൂ," സരള അവനെ നിർബന്ധിച്ച് പുറത്തേക്ക് കൂട്ടിപ്പോയി.

കൊച്ചിയിലെ ഒരു ആഡംബര മാളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മാധവൻ ഒരു കടയുടെ കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ രൂപം കണ്ടു. താൻ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് പാന്റും ഷർട്ടുമാണ്. എങ്കിലും അവന്റെ നടത്തത്തിലെ താളം ഒരു പെണ്ണിന്റേതുപോലെ മനോഹരമാണെന്ന് അവന് തോന്നി. തന്റെയുള്ളിലെ മാധവനും മീരയും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മാധവൻ എന്ന പുരുഷൻ മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അവൻ പഴയ മാധവനല്ല. ലോകം കാണാത്ത, ആരും അറിയാത്ത ഒരു രഹസ്യത്തിന്റെ ഭാരം പേറുന്ന, രണ്ട് വ്യക്തിത്വങ്ങൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിയ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യൻ. പണവും പദവിയും അവന് ലഭിച്ചു, പക്ഷേ തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വം എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

കൊച്ചിയിലെ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ അറബിക്കടലിന്റെ വിദൂര ദൃശ്യം കാണാം. പുലർകാലത്തെ മഞ്ഞുരുകി സൂര്യപ്രകാശം വെള്ളത്തിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നു. മാധവൻ അവിടെ നിന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു കപ്പ് കടുപ്പമുള്ള ചായയുണ്ടായിരുന്നു. മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കൈകളിൽ കിലുങ്ങിയിരുന്ന കുപ്പിവളകളുടെ സ്ഥാനത്ത് ഇന്ന് ഒരു വാച്ച് മാത്രം. എങ്കിലും, ചായക്കപ്പ് ചുണ്ടോടടുപ്പിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ വിരലുകളുടെ ചലനങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും ഒരുതരം അനായാസമായ ലാളിത്യമുണ്ട്—മീരയിൽ നിന്നും അവന് പകർന്നു കിട്ടിയ ലാളിത്യം.

കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങൾ മാധവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു പുനർജന്മമായിരുന്നു. തന്റെ പഴയ പൗരുഷം വീണ്ടെടുക്കാൻ അവൻ കഠിനമായി ശ്രമിച്ചു. ജിമ്മിൽ പോയി പേശികൾ ബലപ്പെടുത്തി, കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിക്കാൻ ശീലിച്ചു. എങ്കിലും, കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന ആ മുഖത്ത് പഴയ ആ പരുക്കൻ ഭാവം തിരിച്ചുവന്നില്ല. അവന്റെ ചർമ്മം ഇപ്പോഴും മിനുസമുള്ളതാണ്, കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരം ആർദ്രതയുണ്ട്. താൻ ഒരു പുരുഷനാണെന്ന സത്യവും, ഒരു പെണ്ണായി ജീവിച്ച അനുഭവവും തമ്മിലുള്ള സമാധാന ഉടമ്പടിയായിരുന്നു അവന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതം.

സരള അവിടേക്ക് വന്നു. അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. "എന്താ ഏട്ടാ ആലോചിക്കുന്നത്?"

"ഒന്നുമില്ല സരളേ... പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തുപോയി. നമ്മൾ എവിടെയായിരുന്നു, ഇപ്പോൾ എവിടെയെത്തി നിൽക്കുന്നു."

"നിങ്ങൾ അന്ന് ആ തീരുമാനമെടുത്തത് കൊണ്ടല്ലേ ഇന്ന് കണ്ണന് നല്ലൊരു ഭാവി ഉണ്ടായത്? അവനെ നോക്കൂ..."

താഴെ മുറ്റത്ത് സ്കൂൾ ബസ് കാത്തുനിൽക്കുന്ന കണ്ണനെ അവർ നോക്കി നിന്നു. അവൻ സന്തോഷവാനാണ്. അവന്റെ ചിരിയാണ് മാധവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം. മേനോൻ നൽകിയ പണം കൊണ്ട് മാധവൻ ഒരു വലിയ ട്രാൻസ്‌പോർട്ട് കമ്പനി തുടങ്ങിയിരുന്നു. 'എം.എസ്. ലോജിസ്റ്റിക്സ്' (Madhavan-Sarala). പഴയൊരു ലോറി ഡ്രൈവർ ഇന്ന് പത്തോളം ലോറികളുടെ ഉടമയാണ്. അവൻ തന്റെ തൊഴിലാളികളോട് വളരെ മാന്യമായി പെരുമാറി. ഒരു സ്ത്രീയുടെ മനസ്സോടെ കാര്യങ്ങൾ കാണാൻ അവന് കഴിയുന്നത് കൊണ്ട്, മറ്റാരേക്കാളും നന്നായി തന്റെ ജീവനക്കാരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ അവൻ മനസ്സിലാക്കി.

ഒരു ദിവസം ഓഫീസിലിരിക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു അജ്ഞാത സന്ദേശം വന്നു. അതൊരു ഫോട്ടോയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഒരു വിദേശ രാജ്യത്ത് നിൽക്കുന്ന ചിത്രം. അവൻ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനാണ്, മുഖത്ത് സമാധാനമുണ്ട്. ആ ഫോട്ടോ അയച്ചത് മേനോന്റെ സഹായിയായ മേരിയായിരുന്നു. അതിനോടൊപ്പം ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു: "അവൻ ഇപ്പോൾ സുരക്ഷിതനാണ്. മീരയെ ഒരു മനോഹരമായ ഓർമ്മയായി അവൻ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു. മാധവാ, നീ ചെയ്തത് ഒരു പുണ്യമാണ്. നിന്റെ ജീവിതം സന്തോഷകരമാകട്ടെ."

ആ സന്ദേശം വായിച്ചപ്പോൾ മാധവന്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയി. താൻ ഒരു വഞ്ചകനാണെന്ന കുറ്റബോധം അവനെ ഇത്രയും കാലം വേട്ടയാടിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു, തന്റെ ആ വേഷപ്പകർച്ച ഒരു മനുഷ്യനെ മരണത്തിന്റെ വക്കിൽ നിന്നും തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. തന്റെ പൗരുഷം പണയം വെച്ച് അവൻ നൽകിയത് ഒരു ജീവനായിരുന്നു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം മാധവൻ സരളയെയും കൂട്ടി കടൽതീരത്ത് പോയി. തിരമാലകൾ അവന്റെ കാലുകളിൽ വന്ന് തഴുകി. പഴയ മാധവനായിരുന്നെങ്കിൽ അവൻ ആ പരുക്കൻ മണലിലൂടെ ആഞ്ഞു നടക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് അവൻ പതുക്കെ, ആസ്വാദനത്തോടെ നടന്നു.

"സരളേ, എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്," അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.

"എന്താ ഏട്ടാ?"

"ഞാൻ പഴയ മാധവനായി മാറാൻ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, ഞാൻ ഒരിക്കലും പഴയ മാധവനാകില്ല. എന്റെയുള്ളിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ അംശം എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും. അതെന്നെ തളർത്തുകയല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ കരുത്തനാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനകൾ അറിയാൻ, അവരെ സ്നേഹിക്കാൻ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് കൂടുതൽ കഴിയുന്നുണ്ട്."

സരള പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതാണ് എനിക്ക് നിങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട മാറ്റം. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ പൂർണ്ണനാണ് ഏട്ടാ. പൗരുഷവും സ്ത്രീത്വവും ഒരേപോലെ ഒത്തിണങ്ങിയ ഒരു മനുഷ്യൻ. അങ്ങനെയുള്ള ഒരാളെ കിട്ടാൻ ഏത് പെണ്ണാണ് ആഗ്രഹിക്കാത്തത്?"

മാധവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. സൂര്യൻ അസ്തമയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. ആകാശത്ത് ചുവപ്പും മഞ്ഞയും കലർന്ന നിറങ്ങൾ പടർന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുണ്ട അധ്യായങ്ങൾ അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. 'മീര' എന്ന പെണ്ണ് അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നു—ഒരു നിഴലായല്ല, മറിച്ച് അവന് ലോകത്തെ കാണിച്ചു കൊടുത്ത ഒരു പുതിയ കാഴ്ചപ്പാടായി.

രാത്രിയിൽ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ തന്റെ അലമാരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ഒരു ചെറിയ പെട്ടി തുറന്നു. അതിൽ മീരയായിരുന്നപ്പോൾ താൻ അണിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ജോഡി പാദസരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ കിലുക്കം അവൻ ഒരു നിമിഷം കേട്ടു. ആ ശബ്ദം അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചത് തന്റെ അപമാനത്തെയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ അതിജീവനത്തെയായിരുന്നു. അവൻ ആ പെട്ടി അടച്ചു വീണ്ടും ഭദ്രമായി വെച്ചു.

അവൻ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. മീശയും താടിയും നന്നായി വളർന്നു കഴിഞ്ഞു. കണ്ണുകളിൽ ആണുറപ്പുണ്ട്. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കടൽ പോലെ ശാന്തമായ ഒരു പെൺമനസ്സുണ്ടെന്ന് അവന് മാത്രം അറിയാം. അവൻ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ അഴിച്ചു പതുക്കെ കട്ടിലിലേക്ക് കിടന്നു. സരള അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു.

"നമ്മുടെ പുതിയ വീടിന്റെ പാലുകാച്ചൽ അടുത്ത മാസം നടത്തണം മാധവേട്ടാ. എല്ലാവരെയും വിളിക്കണം," സരള പറഞ്ഞു.

"ഉം... നടത്താം. നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിലുള്ള പാവപ്പെട്ടവർക്ക് അന്ന് വസ്ത്രങ്ങളും ഭക്ഷണവും നൽകണം. ആരെയും മറക്കരുത്."

മാധവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഇനി ആശങ്കകളില്ല. താൻ ആരാണെന്ന ചോദ്യത്തിന് അവന് കൃത്യമായ ഉത്തരമുണ്ട്. താൻ മാധവനാണ്—സരളയുടെ ഭർത്താവ്, കണ്ണന്റെ അച്ഛൻ, ലോറികളുടെ ഉടമ. പിന്നെ, ഒരു കാലത്ത് മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി തന്റെ ആത്മാവിനെ പെണ്ണുടലിൽ തളച്ചിട്ട ഒരു പോരാളി.

പുറത്ത് കൊച്ചി നഗരം ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാധവന്റെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു പ്രഭാതം ഉദിക്കുകയാണ്. വെറുപ്പിന്റെയോ അപമാനത്തിന്റെയോ അല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെയും അംഗീകാരത്തിന്റെയും പ്രഭാതം. വേഷപ്പകർച്ചകൾ അവസാനിച്ചു, ഇനി യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിന്റെ ആനന്ദം മാത്രം.

ശുഭം