భానుమతి... ఒక బహుమతి

"భానుమతమ్మ! భానుమతమ్మ! లేవండమ్మా" అంటూ ఎవరో నన్ను మెత్తగా తట్టి లేపుతున్నారు. ఎవరిదో పరిచయమున్న గొంతే.
ఆ కొత్త పిలుపు, ఆ స్పర్శ హాయిగా ఉన్నాయి. 
నేను కళ్ళు తెరిచి చూశాను. ఎదురుగా కోకిల. నవ్వుతూ బుగ్గలమీద చెయ్యి వేసుకుని నొక్కుకుంటూ చూస్తోంది. నన్ను నేను చూసుకున్నాను. నేను నైటీ లో  ఉన్నాను.
లోపలి బ్రా లోంచి నా వక్షోజాల క్లీవేజ్ కనబడుతోంది.
ప్రక్కమీద కొంచెం అడ్డదిడ్డంగా పడుక్కుని ఉన్నాను. కోకిలను చూడగానే కొంచెం కంగారు పడ్డాను. నైటీ సర్దుకున్నాను. లేచికూర్చున్నాను. చేతులు రెండు క్రాస్ గా చెస్ట్ కి అడ్డం పెట్టుకున్నాను. నా చేతి గాజులు గల గలలాడుతున్నాయి. "కొ.... కొ... కోయిలా!" అంటూ సిగ్గుపడుతూ నూతిలోంచి వచ్చినట్టు గొంతుతో నెమ్మదిగా పిలిచాను.
"కొ... కొ... కోతి... అన్నట్టు ఏమిటాపిలుపు మేడమ్? ... తియ్యగా కోకిలా అని పిలవచ్చమ్మా!" అంటూ చనువుగా తను నా మంచం మీద నన్నానుకుని కూర్చుని
నేను అడ్డు పెట్టుకున్న చేతులు రెండూ మృదువుగా ప్రక్కకు తొలగించి "అబ్బో! బాగానే ఉన్నాయి గా! పెద్ద బత్తాయిలు!" అంటూ రెండు చేతులతో సున్నితంగా, గట్టిగా పిండి వదిలింది.
ఇక్కడ కొన్ని విషయాలు చెప్పాలి. నా పేరు భానుమూర్తి. నాభార్య ఇందుమతికి అనారోగ్యం చేసి గైనకాలజిస్ట్ ల పర్యవేక్షణలో మూడు మాసాలక్రితం పెద్ద సర్జరీ చేశారు. అయితే పోస్ట్ సర్జరీ ఊండ్స్ బాగా పెరిగాయి. అలాగే సర్జరీ చేసిన చోట సెకండరీ ఇన్ఫెక్షన్లు వచ్చాయి. దానితో మూడు నెలలుగా హాస్పిటల్ లోనే ఉంది.
అందుకని హాస్పిటల్ స్టాఫ్ మీ వ్యక్తులు ఎవరైనా ప్రిఫరబ్లీ లేడీస్ రాత్రిపూట అటెండెంట్ గా ఉండటానికి చూసుకోమన్నారు. అప్పుడు నా భార్య పుట్టింటినుంచి వాళ్ళింట్లో పనిచేసే ఆవిడ కూతురు కోకిలని పంపారు. కోకిలకి 30 ఏళ్ళుంటాయి. నా భార్యకు 45 ఏళ్ళు, నాకు 50 ఏళ్లు వయస్సు. కోకిల పగలంతా ఇంటి పని, వంటపని చూస్తుంది. రాత్రి తెల్లవార్లూ ఇందు దగ్గర ఉంటుంది.
ఇంక నా విషయానికొస్తే నేను ఒక కాలేజీ లో లెక్చరర్ గా పనిచేస్తున్నాను. రోజూ సాయంత్రం హాస్పిటల్ కి వెళ్లి సాయంత్రం అయిదున్నర నుంచి 7.30 వరకూ హాస్పిటల్ లో ఉండి ఇంటికి వస్తాను. అప్పుడు కోకిల కారేజ్ తీసుకుని హాస్పిటల్ కి వెడుతుంది. పొద్దున్నే ఏడుగంటలకు ఇంటికి వస్తుంది. నాకు ఏకాంతంలో స్త్రీ లాగా గడపటం అంటే ఇష్టం. నా భార్యకు ఈ విషయం తెలుసు. అందుకని ఏకాంతం లో ఉన్నప్పుడు నన్ను "భానుమతి!" అని పిలుస్తుంది. కోకిల మాకు సహాయం కోసం వచ్చిన దగ్గర్నుంచి ఈమధ్య ఒక పదిహేను రోజుల క్రితం వరకూ తను హాస్పిటల్ నుంచి వచ్చి బెల్ కొడితే వెళ్ళి తలుపు తీస్తే తను లోపలికి వచ్చేది. అయితే ఆమె వచ్చే వరకు ఫిమేల్ డ్రెస్సు ల్లో ఉండే నేను ఆమె బెల్ల్ కొట్టే లోపు నానార్మల్ డ్రెస్సు లోకి వచ్చి ఆ విడిచిన దుస్తుల్ని అక్కడే ప్రక్క మంచం మీద పడెయ్యటం అలవాటు.
సన్నగా గొంతు తగ్గించి "అయ్యగారూ! అమ్మ హాస్పిటల్ లో ఉన్నారు కద!? మీరు ఒక్కరే కదా ఇంటిదగ్గర! మరి రోజు ఈ ఆడ డ్రెస్సులు ఎవరివండీ?" అని అడిగేది. అయితే ఈ మధ్యకాలంలో నేను పొద్దున్నే క్లాస్లకి వెళ్ళాలని ఆమెకొక సెట్ తాళాలు ఇచ్చాను. నేను బయటకు వెళ్ళనప్పుడు కూడా తను తాళాలు తీసుకుని లోపలికి వచ్చేది. ఆ ఫెసిలిటీ ఉంది మా ఇంటికి.
ఇంక ప్రస్తుతానికి వద్దాం. కోకిల నా బత్తాయిల్ని నొక్కుతూంటే ఒకరకమైన హాయితో, ఆశ్చర్యం తో నోరెళ్ళబెట్టాను. మెల్లగా తన కుడిచేతి వేళ్ళతో నా పెదవులు మూసి మేడమ్.. మీరు నోరెళ్ళ బెట్టక్కర్లా. ఈరెండు వారాల్లో మీరు నైటీలో లేక లంగా, జాకెట్టు, కట్టుకుని పడుకోవటం నేను చూసి ఇందుగారితో ప్రస్తావించాను. ఆవిడ నవ్వి "నాకు తెలుసు కోకిలా. ఆ డ్రెస్సులు వేసుకున్నప్పుడు ఆమెను భానుమతి అని పిలుస్తాను. మామూలుగా అయితే ఆయన నాభర్త భానుమూర్తి. ఈవిషయం ఎవరికీ చెప్పకు." అని చెప్పారు.