Maharani

కథ: మహారాణి – పార్ట్ 3

మహతి రాజ్యంలో టాస్క్‌లు

✍️ రచన: ధను

ఉదయం ఏడు గంటలు. వర్మ హౌస్ మొత్తం ఇంకా నిద్ర మత్తులోనే ఉంది. కానీ ఆ ఇంటి మూడో అంతస్తులో ఉన్న మహతి గది మాత్రం అప్పటికే మేల్కొంది. కిటికీ తెరల మధ్య నుంచి జారిపడుతున్న సూర్యకాంతి గదిలోని తెల్లని మార్బుల్ ఫ్లోర్ మీద బంగారు రంగు పూస్తోంది. గదిలోని మూలలో నెమ్మదిగా వినిపిస్తున్న పియానో మ్యూజిక్ ఆ ఉదయానికి ఒక రాజసమైన ప్రశాంతతను ఇస్తోంది.

ఆదిత్య నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచాడు. కొన్ని క్షణాలు అతను పైకప్పునే చూస్తూ పడ్డాడు. నిన్నటి రోజు ఒక్కసారిగా అతని మనసులో తిరగసాగింది. చీర… గాజులు… మేకప్… ఆఫీస్‌లో అందరి చూపులు… మహతి చెప్పిన ప్రతి మాట… “తల పైకి ఎత్తి నడువు” అన్న ఆదేశం… వింతగా అతనికి ఇప్పుడు అవమానంగా అనిపించడం లేదు. బదులుగా ఒక కొత్త అనుభూతి ఉంది. ఎవరో తనని మార్చడానికి కాదు… అర్థం చేసుకోవడానికి తీసుకెళ్తున్నారనే భావన.

అతను తల తిప్పి చూసాడు. గదిలోని పెద్ద కిటికీ దగ్గర మహతి కూర్చుంది. నల్లని సిల్క్ చీర. తడిగా ఉన్న జుట్టు భుజాల మీద జారిపడుతోంది. చేతిలో కాఫీ కప్పు. మరో చేతిలో టాబ్లెట్. ఉదయం మొదలయ్యాక కూడా ఆమె ఇప్పటికే మూడు మీటింగ్స్ గురించి మాట్లాడేసి ఉంటుందనిపించే స్థిరత్వం ఆమె ముఖంలో కనిపిస్తోంది. ఆమె కూర్చున్న తీరు చూస్తే అది ఒక సాధారణ మహిళ కాఫీ తాగుతున్న దృశ్యం కాదు. ఒక రాజ్యం నడిపే రాణి రోజు మొదలుపెడుతున్నట్టుంది.

ఆదిత్య లేచి కూర్చున్నాడు. మహతి అతని వైపు చూడకుండా, “లేట్ అయ్యింది,” అంది. ఆ స్వరం గట్టిగా లేదు. కానీ వినగానే వెంటనే లేచేలా చేసే బలం ఉంది.

ఆదిత్య చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు. “గుడ్ మార్నింగ్… మహారాణి.” ఈసారి అతని గొంతులో భయం లేదు. గౌరవం ఉంది.

మహతి నెమ్మదిగా కాఫీ కప్పు కింద పెట్టి అతని వైపు చూసింది. ఆ చూపులో పరిశీలన ఉంది. నిన్నటి ఆదిత్యతో పోలిస్తే ఈరోజు అతనిలో ఏదో మార్పు వచ్చిందని ఆమె వెంటనే గుర్తించింది.

“హ్మ్…” అని చిన్నగా అంది. “ఒక్కరోజులోనే చాలా నేర్చుకున్నావ్.”

ఆదిత్య మంచం మీద నుంచి దిగాడు. “నువ్వే నేర్పిస్తున్నావ్ కదా మహారాణి.”

ఆ సమాధానం విన్నాక మహతి పెదవులపై చాలా చిన్న నవ్వు మెరిసింది. ఆమెకి నచ్చింది. ఎందుకంటే ఆదిత్య ఇంకా నటించడం నేర్చుకోలేదు. అతను మాట్లాడే ప్రతి మాటలో నిజాయితీ ఉంది.

మహతి నెమ్మదిగా లేచి అతని దగ్గరకు వచ్చింది. “నిన్నటి రోజు ఒక ప్రారంభం మాత్రమే,” అంది. “ఈరోజు నుంచి అసలు ఆట మొదలవుతుంది.”

ఆమె అతని చుట్టూ ఒకసారి నడిచింది. “ప్రపంచం ఒక రాజ్యమైతే… దాన్ని నడిపే వాళ్లు చాలా తక్కువ మంది మాత్రమే ఉంటారు. మిగతావాళ్లు వాళ్ల వెనక నడుస్తారు.” ఆమె ఆగి అతని కళ్లలోకి చూసింది. “నేను ముందు నడిచే వాళ్లలో ఒకరు.”

ఆదిత్య మౌనంగా వింటున్నాడు.

“నువ్వు?” అని అడిగింది ఆమె.

కొన్ని క్షణాలు ఆలోచించిన తర్వాత ఆదిత్య నెమ్మదిగా అన్నాడు— “నేను నీ వెనక నడవడానికి రెడీ.”

ఆ సమాధానం విన్నాక మహతి కళ్లు కొద్దిగా మెత్తబడ్డాయి. “గుడ్.”

ఆమె మళ్లీ కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి ఫోన్ తీసుకుంది. “ఇక నుంచి నీకు రోజుకో టాస్క్ ఉంటుంది.”

ఆదిత్య తల వంచి, “ఆజ్ఞ మహారాణి,” అన్నాడు.

అది బానిసత్వంలా వినిపించలేదు. అది వాళ్లిద్దరి మధ్య జరిగిన ఒప్పందంలా వినిపించింది. ఒకరికి కంట్రోల్ ఇష్టం. మరొకరికి ఆ కంట్రోల్ వెనక ఉన్న వ్యక్తిని అర్థం చేసుకోవడం ఇష్టం. అక్కడ బలవంతం లేదు. కానీ స్పష్టత ఉంది.

ఉదయం తొమ్మిది గంటలకి వర్మ గ్రూప్స్ హెడ్ ఆఫీస్ మొత్తం అలర్ట్‌లోకి వెళ్లిపోయింది. “మేడమ్ వస్తున్నారు” అనే మాట వినగానే ఉద్యోగులు ఫైల్స్ సర్దుకున్నారు. మేనేజర్లు తమ టైలు సరిచేసుకున్నారు. రిసెప్షన్ దగ్గర నిలబడ్డ సెక్యూరిటీ స్టాఫ్ కూడా మరింత స్ట్రైట్‌గా నిలబడ్డారు.

ఆఫీస్ ముందు నల్లని బెంజ్ ఆగింది. మొదట కార్ డోర్ తెరుచుకుంది. బయటకు దిగింది మహతి. ఆమె ఈరోజు తెల్లని డిజైనర్ చీరలో ఉంది. మెడలో సింగిల్ డైమండ్ నెక్లెస్. చేతికి గోల్డ్ వాచ్. ఆమె నడుస్తుంటే కారిడార్ మొత్తం నిశ్శబ్దమైంది.

ఆమె వెనకే ఆదిత్య దిగాడు. ఈరోజు అతను సాధారణ ఫార్మల్ డ్రస్‌లో ఉన్నాడు. కానీ అతని ప్రవర్తన మాత్రం మారిపోయింది. అతను మాట్లాడడం లేదు. మహతి చేతిలో ఉన్న ఫైల్స్ అతనే పట్టుకున్నాడు. ఫోన్ మోగితే ముందుగా స్క్రీన్ చూసి ఆమెకి అందిస్తున్నాడు. లిఫ్ట్ డోర్ ముందుగా తెరిచాడు. ఎవరో వచ్చి “గుడ్ మార్నింగ్ మేడమ్” అంటే ముందు మహతి వైపు చూసి, ఆమె తల ఊపిన తర్వాత మాత్రమే స్పందిస్తున్నాడు.

చాలామంది ఆ దృశ్యాన్ని ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నారు. ఎందుకంటే వాళ్లు ఇలాంటి రిలేషన్ ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఒక మగాడు ఇంత ప్రశాంతంగా, ఇంత సహజంగా ఒక మహిళ ఆధిపత్యాన్ని అంగీకరించడం వాళ్లకి కొత్తగా అనిపించింది. కానీ ఆదిత్య ముఖంలో అవమానం లేదు. అసౌకర్యం కూడా లేదు. అతను తన పాత్ర ఏంటో అర్థం చేసుకున్న వ్యక్తిలా కనిపిస్తున్నాడు.

మహతి మాత్రం అది గమనిస్తోంది. ఆమెకి అతని ప్రతి చిన్న మార్పు కనిపిస్తోంది.

మీటింగ్ రూమ్ తలుపు తెరుచుకుంది. లోపల ఇప్పటికే పదిహేను మంది కూర్చున్నారు. మహతి లోపలికి అడుగుపెట్టగానే అందరూ లేచారు. ఆమె సీట్లో కూర్చుంది. ఆదిత్య ఆమె వెనక కాస్త ఎడమవైపు నిలబడ్డాడు. అతను ఏమీ మాట్లాడడం లేదు. కానీ అతని ఉనికి అక్కడ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

మీటింగ్ మొదలైంది. ఒక ప్రాజెక్ట్ గురించి ఇద్దరు మేనేజర్లు వాదిస్తున్నారు. కోట్ల రూపాయల విషయం. ఒకరు ప్రెజెంటేషన్ చూపిస్తున్నారు. మరొకరు రిస్క్స్ చెబుతున్నారు. అందరూ మహతి వైపు చూస్తున్నారు. ఎందుకంటే చివరి నిర్ణయం ఆమెదే.

ఆమె మాత్రం కుర్చీలో వెనక్కి ఆనుకుని నిశ్శబ్దంగా వింటోంది. కొన్ని నిమిషాల తర్వాత ఒక్కసారిగా మాట్లాడింది.

“ఆదిత్య.”

గదిలో ఉన్న అందరి చూపులు వెంటనే అతని మీద పడ్డాయి.

అతను కొద్దిగా ముందుకు వచ్చాడు. “యెస్ మహారాణి.”

ఆ పదం విన్న ప్రతిసారి ఆఫీస్ స్టాఫ్ ఇంకా షాక్ అవుతున్నారు. కానీ మహతికి అది సహజం.

“ఈ ప్రాజెక్ట్ గురించి నీ అభిప్రాయం?”

ఆదిత్య కాసేపు ఫైల్స్ చూసాడు. “రిస్క్ ఉంది,” అన్నాడు. “కానీ మనం వెనక్కి తగ్గితే మార్కెట్‌లో వీక్‌గా కనిపిస్తాం.” అతను మహతి వైపు చూసాడు. “మీ పేరు రిస్క్ కంటే పెద్దది.”

కొన్ని క్షణాలు గది నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది.

మహతి నెమ్మదిగా నవ్వింది. ఆమెకి ఆ సమాధానం నచ్చింది. ఎందుకంటే అతను తనలా ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు.

ఆమె టేబుల్ మీద వేలితో రెండు సార్లు టప్ చేసింది. “ప్రాజెక్ట్ ఓకే.”

మేనేజర్లు వెంటనే నోట్స్ రాసుకోవడం మొదలుపెట్టారు. కానీ మహతి అక్కడితో ఆగలేదు.

“మరి…” అని చిన్నగా అంది. “ఇది ఆదిత్య సజెషన్.”

ఆ మాట వినగానే అందరూ అతని వైపు చూశారు.

ఆదిత్యకి ఒక్కసారిగా అర్థమైంది. ఇది కేవలం టెస్ట్ కాదు. ఆమె తన పవర్‌ని తగ్గించకుండా… అతనికి స్థానం ఇస్తోంది. అది ఒక రాణి చేసే పని. సింహాసనం పంచుకోదు. కానీ తన పక్కన నిలబడే వ్యక్తికి విలువ ఇస్తుంది.

మధ్యాహ్నం ఒకటిగంట. వర్మ హౌస్ డైనింగ్ హాల్‌లో టేబుల్ మొత్తం వంటకాలతో నిండిపోయింది. సిల్వర్ పాత్రలు. వేడి ఆవిరి. పక్కనే నిలబడి ఉన్న సర్వెంట్స్. మధ్యలో మహతి. ఆమె కుర్చీలో రాజసంగా కూర్చుంది. ఆదిత్య ఆమె పక్కన నిలబడి ఉన్నాడు.

“ఈరోజు టాస్క్ గుర్తుందా?” అని అడిగింది మహతి.

“నిన్ను వడ్డించాలి,” అన్నాడు ఆదిత్య.

“కేవలం వడ్డించడమే కాదు,” అంది ఆమె. “నాకు ఏం కావాలో నేను అడగకముందే తెలుసుకోవాలి.”

ఆమె మాటలో చాలెంజ్ ఉంది.

ఆదిత్య నెమ్మదిగా ప్లేట్లో అన్నం పెట్టాడు. మహతి ఎక్కువ మసాలా తినదని అతనికి నిన్ననే అర్థమైంది. కర్రీ కొంచెం మాత్రమే వడ్డించాడు. నీళ్లు ముందే పోశాడు. నాప్‌కిన్ సరిచేశాడు.

ఆమె ప్రతి చిన్న విషయం గమనిస్తోంది.

కొన్ని నిమిషాలు నిశ్శబ్దంగా తిన్న తర్వాత మహతి ఒక్కసారిగా అడిగింది— “నేను తర్వాత ఏం తింటాను?”

ఆదిత్య కాసేపు ఆలోచించాడు. “స్వీట్.”

మహతి కనుబొమ్మ ఎత్తింది. “ఎందుకు?”

“మీరు స్పైసీ తిన్న తర్వాత వెంటనే స్వీట్ తింటారు.”

ఆమె పెదవులపై చిన్న నవ్వు మెరిసింది. “గమనిస్తున్నావ్.”

“మీరు గమనించమంటున్నారు కదా మహారాణి.”

ఆ మాట విన్నాక మహతి కొన్ని క్షణాలు అతన్ని చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమెకి ఒక్కసారిగా ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత అనిపించింది. ఎందుకంటే జీవితంలో మొదటిసారి ఎవరో తనని భయపడి కాదు… అర్థం చేసుకోవడానికి చూస్తున్నారు.

సాయంత్రం ఆరు గంటలు. వర్మ గ్రూప్స్ ప్రైవేట్ కాన్ఫరెన్స్ హాల్. బయట మీడియా కూడా ఉంది. లోపల పెద్ద ల్యాండ్ డీల్ మీటింగ్ జరుగుతోంది. టేబుల్ చుట్టూ కూర్చున్న వాళ్లందరూ అనుభవజ్ఞులైన బిజినెస్ మెన్. కానీ వాళ్లలో ఎవరికీ మహతి మీద పూర్తి కంట్రోల్ లేదని తెలుసు. ఆమెను ఒప్పించాలి. అదే కష్టం.

ఫైల్స్ టేబుల్ మీద పేర్చబడ్డాయి. మహతి వాటిని ఒక్కొక్కటిగా చూస్తోంది. ఆమె ముఖంలో ఎలాంటి భావం లేదు. ఆమె ఏమనుకుంటోందో అర్థం చేసుకోవడం చాలా కష్టం.

కొన్ని నిమిషాల తర్వాత ఆమె ఫైల్ మూసేసింది. అందరూ ఎదురుచూస్తున్నారు. కానీ మహతి నిర్ణయం చెప్పలేదు. బదులుగా ఆమె తల తిప్పి ఆదిత్య వైపు చూసింది.

“నువ్వు చెప్పు.”

ఆదిత్య షాక్ అయ్యాడు. “మహారాణి?”

“ఈ డీల్ ఓకే చేయాలా వద్దా?”

గదిలో ఉన్న వాళ్లందరూ ఇప్పుడు అతని వైపు చూస్తున్నారు.

ఆదిత్య లోపల టెన్షన్ పెరిగింది. కానీ మహతి కళ్లు మాత్రం ప్రశాంతంగా ఉన్నాయి. ఆమెకి అతను ఏమి చెబుతాడో తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి ఉంది.

ఆదిత్య ఫైల్ తీసుకుని మళ్లీ చదివాడు. కొన్ని క్షణాలు పూర్తిగా నిశ్శబ్దం.

చివరకు అతను నెమ్మదిగా మాట్లాడాడు. “రిస్క్ ఉంది.”

ఒక వ్యక్తి వెంటనే ఏదో చెప్పబోతుండగా మహతి ఒక్క చూపుతో ఆపేసింది. ఆమెకి ఇప్పుడు ఆదిత్య మాట మాత్రమే వినాలి.

“కానీ…” అని కొనసాగించాడు అతను. “మన కంపెనీ ఈ డీల్ తీసుకోకపోతే మార్కెట్‌లో ఇంకో గ్రూప్ స్ట్రాంగ్ అవుతుంది.”

అతను మహతి వైపు చూశాడు. “మీరు వెనక్కి తగ్గే వ్యక్తి కాదు.”

ఆ మాట విన్నాక మహతి కళ్లలో గర్వం మెరిసింది.

ఆమె నెమ్మదిగా వెనక్కి ఆనుకుంది.

పది సెకన్లు గదిలో ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

ఆ తర్వాత ఆమె టేబుల్ మీద చెయ్యి పెట్టి స్పష్టంగా అంది— “డీల్ ఓకే.”

అందరూ వెంటనే నోట్స్ రాసుకున్నారు.

కానీ తర్వాత ఆమె చెప్పిన మాట మాత్రం అందరినీ ఆశ్చర్యపరిచింది.

“ఆదిత్య చెప్పాడు కాబట్టి.”

ఆ ఒక్క క్షణంలో ఆదిత్యకి తన గుండెలో ఏదో బరువుగా అనిపించింది. ఆమె తన ఆధిపత్యాన్ని తగ్గించలేదు. కానీ తన పక్కన నిలబడే వ్యక్తిని అందరి ముందు గౌరవించింది. అది ప్రేమకు చాలా దగ్గరగా ఉన్న భావన.

రాత్రి పది గంటలు. గదిలో మసక వెలుతురు మాత్రమే ఉంది. మహతి అద్దం ముందు కూర్చుని తన నగలు తీసేస్తోంది. ఆమె జుట్టు భుజాల మీద జారిపడుతోంది. ఆదిత్య ఆమె వెనక నిలబడి నెమ్మదిగా నెక్లెస్ హుక్ తీస్తున్నాడు.

కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆ నిశ్శబ్దం అసౌకర్యంగా లేదు. ప్రశాంతంగా ఉంది.

“ఎలా ఉంది నా ప్రపంచం?” అని చివరకు మహతి అడిగింది.

ఆదిత్య చిన్నగా నవ్వాడు. “కష్టంగా ఉంది.”

“అంతేనా?”

“అందంగా కూడా ఉంది.”

మహతి అద్దంలో అతని ప్రతిబింబం వైపు చూసింది. “వివరంగా చెప్పు.”

ఆదిత్య నెమ్మదిగా ఆమె గాజులు తీస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. “నీ దగ్గర ప్రతి విషయం ఒక ఆర్డర్‌లా ఉంటుంది.”

“హ్మ్.”

“కానీ ఆ ఆర్డర్ వెనక కేర్ కూడా ఉంటుంది.”

మహతి కాసేపు మౌనంగా ఉంది.

ఆదిత్య కొనసాగించాడు. “నువ్వు కంట్రోల్ ఇష్టపడతావ్. ఎందుకంటే నీ ప్రపంచం మొత్తం నీ భుజాల మీద ఉంది.”

అతను చిన్నగా నవ్వాడు. “నిన్ను చూస్తుంటే… రాజ్యం నడపడం ఎంత అలసటగా ఉంటుందో అర్థమవుతోంది.”

ఆ మాట విన్నాక మహతి కళ్లు కొద్దిగా మారాయి. ఎందుకంటే చాలామంది ఆమె పవర్ మాత్రమే చూస్తారు. ఆ పవర్ వెనక ఉన్న ఒత్తిడి ఎవరూ చూడరు.

ఆమె నెమ్మదిగా తిరిగి అతని వైపు చూసింది. “మరి నువ్వు?” అని అడిగింది.

“నేను?”

“ఈ రాజ్యంలో నీకు ఏ స్థానం కావాలి?”

ఆ ప్రశ్న విన్నాక ఆదిత్య కొన్ని క్షణాలు ఆలోచించాడు.

“మొదట్లో…” అన్నాడు నెమ్మదిగా. “నువ్వు నన్ను కంట్రోల్ చేస్తున్నావ్ అనిపించింది.”

మహతి మౌనంగా వింటోంది.

“కానీ ఇప్పుడు అర్థమైంది.”

అతను ఆమె కళ్లలోకి నేరుగా చూశాడు. “నువ్వు ఒంటరిగా ఉండడం అలవాటు చేసుకున్నావ్.”

ఆ మాట విన్న క్షణంలో మహతి ముఖం పూర్తిగా నిశ్శబ్దమైంది. ఆదిత్య మొదటిసారి ఆమె అసలు మనసుకు దగ్గరగా వెళ్లాడు.

“నీ పక్కన ఎవరో బలంగా నిలబడాలని కోరుకుంటున్నావ్. కానీ నీ కంటే ముందుకు రావద్దనుకుంటున్నావ్.”

మహతి పెదవులపై చాలా చిన్న నవ్వు మెరిసింది. “చాలా త్వరగా నేర్చుకుంటున్నావ్.”

ఆమె నెమ్మదిగా అతని దగ్గరకు వచ్చింది.

“మంత్రి కాదు ఆదిత్య…”

ఆమె చేతులు అతని కాలర్ మీద ఆగాయి.

“నువ్వు నా సైన్యం.”

ఆమె స్వరం ఈసారి చాలా మృదువుగా ఉంది.

“నేను యుద్ధం చేస్తాను.”

ఆమె నుదురు అతని నుదుటికి తాకింది.

“నువ్వు నా వెనక నిలబడతావ్.”

ఆ క్షణంలో వాళ్లిద్దరి మధ్య ఉన్న దూరం పూర్తిగా మారిపోయింది. మొదట్లో అది ఒక పవర్ గేమ్. తర్వాత అది ఒక ఒప్పందం. ఇప్పుడు మాత్రం అది ఒక బంధంలా మారుతోంది.

మహతి మొదటిసారి తన తల అతని భుజం మీద వాల్చింది. ఆమె జీవితంలో చాలా మంది ఆమె ముందు తల వంచారు. కానీ చాలా తక్కువ మంది మాత్రమే ఆమె అలసటని గమనించారు.

ఆదిత్య నెమ్మదిగా ఆమె జుట్టు వెనక్కి జరిపాడు.

“రేపటి టాస్క్ ఏంటి మహారాణి?” అని చిన్నగా అడిగాడు.

మహతి కళ్లు మూసుకుని నవ్వింది. “ఆత్రం ఎక్కువ అవుతోంది.”

“కొంచెం.”

“గుడ్.”

ఆమె నెమ్మదిగా పైకి చూసింది. “ఎందుకంటే ఇక నుంచి టాస్క్‌లు కేవలం ఆట కాదు.”

ఆమె కళ్లలో మళ్లీ ఆ రాజసమైన ధైర్యం కనిపించింది.

“నిన్ను నా ప్రపంచంలో భాగం చేసే ప్రక్రియ.”

గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది. కానీ ఈసారి ఆ నిశ్శబ్దంలో దూరం లేదు. అక్కడ అర్థం చేసుకోవడం ఉంది.

ఒక మహారాణి…

ఆమె వెనక నిలబడటాన్ని గౌరవంగా భావిస్తున్న వ్యక్తి…

మధ్య నెమ్మదిగా రూపం తీసుకుంటున్న బంధం ఉంది.

ఆ రాత్రి వర్మ హౌస్ బయట నగరం ఇంకా పరుగులు తీస్తూనే ఉంది. బిజినెస్‌లు. డబ్బు. పవర్. రాజకీయాలు. అన్నీ తమ దారిలో వెళ్తున్నాయి.

కానీ ఆ పెద్ద ఇంటి మూడో అంతస్తులో మాత్రం ఇంకో రాజ్యం నెమ్మదిగా నిర్మాణమవుతోంది.

అక్కడ ప్రేమకు రూపం వేరుగా ఉంది.

ఆదేశాల్లో ఆప్యాయత ఉంది.

డామినేషన్‌లో నమ్మకం ఉంది.

కంట్రోల్ వెనక ఒంటరితనం ఉంది.

అది సాధారణ ప్రేమకథ కాదు.

ఒక రాణి తన పక్కన నిలబడగలిగే వ్యక్తిని కనుగొంటున్న కథ.

ఆ వ్యక్తి కూడా…

ఆమె నీడలో తాను చిన్నవాడిగా కాకుండా… అవసరమైనవాడిగా మారుతున్న కథ.

[పార్ట్ 3 సమాప్తం]