Maharani

కథ: మహారాణి – పార్ట్ 4

మహతి శాసనం – "నా కోసమే నువ్వు"

✍️ రచన: ధను

ఉదయం ఎనిమిది గంటలు.

వర్మ హౌస్‌లో మరో రోజు ప్రారంభమైంది. బయట తోటలోని ఫౌంటెన్ నీటి చినుకులు ఉదయపు కాంతిలో మెరిసిపోతుండగా, ఇంటి లోపల మాత్రం ఒక ప్రత్యేకమైన నిశ్శబ్దం నెలకొని ఉంది. ఆ నిశ్శబ్దంలో కూడా ఒక క్రమశిక్షణ ఉంది. ఎందుకంటే ఆ ఇంటిలో ప్రతి రోజు యాదృచ్ఛికంగా ప్రారంభం కాదు. మహతి నిర్ణయించిన విధంగానే మొదలవుతుంది.

డైనింగ్ హాల్‌లో మహతి ఇప్పటికే కూర్చుంది. ఆమె ముందున్న కాఫీ కప్పు నుంచి ఆవిరి నెమ్మదిగా పైకి ఎగురుతోంది. చేతిలో ఒక ఫైల్. కళ్లలో మాత్రం ఎప్పటిలాగే అదే పదును. గత మూడు రోజులుగా ఆదిత్యలో వచ్చిన మార్పును ఆమె గమనిస్తోంది. మొదట్లో కనిపించిన భయం ఇప్పుడు కనిపించడం లేదు. దాని స్థానంలో ఒక అవగాహన వచ్చింది. ఆమె ప్రపంచం ఎలా ఉంటుందో అతను అర్థం చేసుకోవడం ప్రారంభించాడు.

ఆదిత్య నెమ్మదిగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చి కాఫీ అందించాడు.

“గుడ్ మార్నింగ్ మహారాణి,” అన్నాడు.

మహతి అతని వైపు చూసింది. ఆ ఒక్క చూపుతోనే అతని మనసులో ఏమి నడుస్తుందో చదివే అలవాటు ఆమెకు ఉంది.

“గుడ్ మార్నింగ్,” అంది ప్రశాంతంగా.

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.

ఆ తర్వాత ఆమె కాఫీ కప్పును టేబుల్ మీద ఉంచింది.

“ఆదిత్య... నిన్నటి వరకు నువ్వు నా టాస్క్‌లు పూర్తి చేశావు. నా మాట విన్నావు. నా ప్రపంచంలో నాతో పాటు నడిచావు.”

ఆమె స్వరం ప్రశాంతంగానే ఉంది.

“కానీ ఈరోజు నుంచి కొత్త దశ మొదలవుతుంది.”

ఆదిత్య శ్రద్ధగా వింటున్నాడు.

“ఈసారి టాస్క్ బయట ప్రపంచానికి సంబంధించినది కాదు.”

ఆమె కళ్లలోకి నేరుగా చూస్తూ అంది—

“నీ దృష్టి, నీ సమయం, నీ ఆలోచనల గురించి.”

ఆదిత్య కనుబొమ్మలు కొద్దిగా ముడిచాడు.

మహతి చిన్నగా నవ్వింది.

“భయపడకు. ఇది శిక్ష కాదు. పరీక్ష కాదు. ఒక ప్రయోగం.”

ఆమె కుర్చీ నుంచి లేచి కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లింది.

“మనుషులు తమ జీవితంలో చాలా విషయాలకు సమయం కేటాయిస్తారు. ఫోన్లు, సోషల్ మీడియా, పనికిరాని ఆలోచనలు, తాత్కాలిక ఆనందాలు...”

ఆమె వెనక్కి తిరిగింది.

“కానీ ఒక వ్యక్తికి పూర్తిగా అంకితమవడం ఎంత కష్టమో తెలుసా?”

ఆ ప్రశ్నకు ఆదిత్య సమాధానం చెప్పలేదు.

“ఈ వారం,” అంది మహతి, “నీ ఫోకస్ మొత్తం ఒకే చోట ఉండాలి.”

“ఎక్కడ?”

“నా మీద.”

ఆ మాటలో అహంకారం ఉంది. కానీ అదే సమయంలో ఒక విచిత్రమైన నిజాయితీ కూడా ఉంది.

ఆమె దగ్గరకు వచ్చి నెమ్మదిగా చెప్పింది—

“నేను నీ స్వేచ్ఛ తీసుకోవాలని లేదు. నువ్వు స్వచ్ఛందంగా ఎంతవరకు అంకితమవగలవో చూడాలనుకుంటున్నాను.”

ఆదిత్య కొన్ని క్షణాలు ఆలోచించాడు.

ఈ టాస్క్ మిగతా వాటిలా సులభం కాదు.

ఎందుకంటే ఇది బయట చేసే పని కాదు.

మనసులో జరిగే ప్రయాణం.

“ఒప్పుకుంటాను మహారాణి,” అన్నాడు చివరకు.

“ఈ వారం నేను ప్రయత్నిస్తాను.”

మహతి పెదవులపై నెమ్మదిగా ఒక సంతృప్తి కనిపించింది.

“గుడ్.”

ఆమె అతనికి కొన్ని నియమాలు చెప్పింది.

అవి ఆజ్ఞల్లా వినిపించినా, వాటి వెనుక ఉద్దేశ్యం వేరు.

రోజులో కొంత సమయం పూర్తిగా ఆమె పనులకే కేటాయించాలి.

అనవసరంగా ఫోన్‌లో సమయం వృథా చేయకూడదు.

ఆమె మాట్లాడుతున్నప్పుడు పూర్తి శ్రద్ధతో వినాలి.

ఏదైనా కావాలంటే ముందుగా చెప్పాలి.

ముఖ్యంగా—

తాను ఈ ప్రయాణాన్ని కొనసాగించలేనని అనిపిస్తే, ఎప్పుడైనా ఆపే హక్కు అతనికి ఉంటుంది.

ఆ ఒక్క విషయం ఆదిత్యకి చాలా ముఖ్యం అనిపించింది.

ఎందుకంటే మహతి కంట్రోల్ కోరుకుంటుంది.

కానీ బలవంతం కాదు.

మధ్యాహ్నం మూడు గంటలు.

మహతి తన స్టడీ రూమ్‌లో ఒక ముఖ్యమైన వీడియో కాల్‌లో ఉంది.

స్క్రీన్ మీద దేశంలోని ప్రముఖ వ్యాపారవేత్తలు కనిపిస్తున్నారు.

ఆమె మాట్లాడే ప్రతి మాటలో ధైర్యం ఉంది.

ప్రతి నిర్ణయంలో స్పష్టత ఉంది.

ఆదిత్య కొద్దిదూరంలో నిలబడి ఉన్నాడు.

అతని ఫోన్ పలుమార్లు మోగింది.

స్నేహితుల మెసేజ్‌లు వచ్చాయి.

కానీ అతను వాటిని చూడలేదు.

బదులుగా మహతినే గమనిస్తున్నాడు.

ఆమె మాట్లాడే తీరు.

ఆమె ఆలోచించే విధానం.

ఆమె ఒక్క మాటతో గదిలోని వాతావరణాన్ని ఎలా మార్చేస్తుందో.

కాల్ పూర్తయిన తర్వాత మహతి ల్యాప్‌టాప్ మూసేసింది.

ఆమె వెంటనే ఒక విషయం గమనించింది.

“ఫోన్ మోగింది కదా?”

“అవును మహారాణి.”

“ఎందుకు చూడలేదు?”

ఆదిత్య చిన్నగా నవ్వాడు.

“ఎందుకంటే నేను ఇంకో విషయం గమనిస్తున్నాను.”

“ఏమిటది?”

“మిమ్మల్ని.”

ఆ సమాధానం విన్నాక మహతి కొద్దిసేపు మౌనంగా నిలబడింది.

ఆమె జీవితంలో చాలామంది తన అధికారాన్ని గమనించారు.

చాలామంది తన సంపదను చూశారు.

చాలామంది తన విజయాన్ని మెచ్చుకున్నారు.

కానీ తనని అర్థం చేసుకోవడానికి ఇలా కూర్చుని గమనించిన వ్యక్తి మాత్రం చాలా అరుదు.

“నువ్వు నన్ను ఆశ్చర్యపరుస్తున్నావ్ ఆదిత్య,” అంది నెమ్మదిగా.

సాయంత్రం గడిచిపోయింది.

రాత్రి తొమ్మిది గంటలు.

గదిలో మసక వెలుతురు మాత్రమే ఉంది.

రోజంతా జరిగిన పనుల తర్వాత మహతి కిటికీ దగ్గర నిలబడి ఉంది.

ఆదిత్య సోఫాలో కూర్చున్నాడు.

కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు.

ఆ తర్వాత మహతి నెమ్మదిగా అడిగింది—

“కష్టంగా ఉందా?”

“ఏది?”

“ఇలా రోజంతా నా చుట్టూ తిరగడం. నా మాట వినడం. నా షెడ్యూల్‌కి తగ్గట్టు జీవించడం.”

ఆదిత్య కాసేపు ఆలోచించాడు.

“అవును,” అన్నాడు నిజాయితీగా.

మహతి కనుబొమ్మ ఎత్తింది.

“అంత కష్టమా?”

“కొన్ని సార్లు.”

“మరి ఎందుకు చేస్తున్నావ్?”

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పడానికి అతను కొంత సమయం తీసుకున్నాడు.

చివరకు నెమ్మదిగా అన్నాడు—

“ఎందుకంటే నేను ఇప్పుడు మీ ప్రపంచాన్ని చూస్తున్నాను.”

మహతి మౌనంగా వింటోంది.

“మొదట్లో మీరు కేవలం కంట్రోల్ చేయాలనుకునే వ్యక్తి అనిపించారు.”

అతను చిన్నగా నవ్వాడు.

“కానీ ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది.”

“ఏమిటది?”

“మీరు ఒంటరిగా అన్నీ మోస్తున్నారు.”

ఆ మాట విన్నాక మహతి కళ్లు కొద్దిగా మారాయి.

“అందుకే మీ పక్కన నిలబడే వ్యక్తి కావాలి.”

గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది.

మహతి అతని దగ్గరకు వచ్చింది.

ఆమె చేతిని అతని భుజం మీద ఉంచింది.

“నేను చాలా మందిని నడిపించాను,” అంది నెమ్మదిగా.

“కానీ నన్ను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించిన వాళ్లు చాలా తక్కువ.”

ఆమె పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు కనిపించింది.

“అందుకే నువ్వు నాకు ప్రత్యేకం.”

ఆ రాత్రి వాళ్లిద్దరి మధ్య ఎలాంటి పెద్ద మాటలు జరగలేదు.

కానీ ఒక కొత్త అవగాహన పుట్టింది.

ఒకరు నాయకత్వం వహించే వ్యక్తి.

మరొకరు స్వచ్ఛందంగా ఆమె పక్కన నిలబడే వ్యక్తి.

అది కేవలం ఆదేశాలు, టాస్క్‌ల గురించి కాదు.

నమ్మకం గురించి.

అంకితభావం గురించి.

మరియు ఇద్దరి మధ్య నెమ్మదిగా బలపడుతున్న బంధం గురించి.

[పార్ట్ 4 సమాప్తం]