పల్సర్ to పెప్ప్

ఐదు సంవత్సరాల తర్వాత...

ఉదయం సూర్యకిరణాలు కిటికీలోంచి లోపలికి వస్తున్నాయి.

అద్దం ముందు నిలబడి ఉన్న వ్యక్తి తన జడను సరిచేసుకుంటోంది.

నల్లని పొడవాటి జడ.

మల్లెపూలు.

లేత గులాబీ రంగు చీర.

మెడలో చిన్న బంగారు గొలుసు.

ఆమె పేరు...

రాణి.

ఒకప్పుడు అందరూ రవి అని పిలిచే వ్యక్తి.

---

డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ మీద ఒక పాత ఫోటో ఉంది.

అందులో నల్లటి పల్సర్ మీద కూర్చున్న యువకుడు.

గాలిలో ఎగిరే జుట్టు.

కళ్లలో కలలు.

ఆ ఫోటోను చూసి రాణి మెల్లగా నవ్వుకుంది.

"ఎంత మారిపోయానో..."

అని అనుకుంది.

---

వంటగది నుంచి అరవింద్ గొంతు వినిపించింది.

"రాణి... కాఫీ రెడీ."

ఆ పేరు వినగానే ఆమె పెదవులపై చిరునవ్వు మెరిసింది.

మొదటిసారి అరవింద్ తనను "రాణి" అని పిలిచిన రోజు ఇప్పటికీ గుర్తుంది.

ఆ రోజు ఆమె చాలా సేపు ఏడ్చింది.

బాధతో కాదు.

ఆనందంతో.

ఎందుకంటే...

మొదటిసారి తన హృదయానికి దగ్గరగా అనిపించిన పేరు అది.

---

రాణి కిందకు వచ్చింది.

ఇంటి ముందు పెప్ స్కూటీ నిలబడి ఉంది.

ఇప్పటికీ అదే స్కూటీ.

కానీ ఇప్పుడు దానికి చిన్న గులాబీ రంగు స్టిక్కర్లు ఉన్నాయి.

అరవింద్ నవ్వుతూ అడిగాడు.

"ఈరోజు మార్కెట్‌కి వెళ్తావా?"

"వెళ్తాను."

"మళ్లీ కూరగాయలు ఎక్కువ కొనొద్దు."

"అది నా ఇష్టం."

ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

---

మార్కెట్‌కి వెళ్తూ రాణి ఒక పాత షోరూమ్ ముందు ఆగింది.

అక్కడ కొత్త పల్సర్ బైకులు వరుసగా నిలబడి ఉన్నాయి.

కొన్ని క్షణాలు వాటిని చూస్తూ నిలబడింది.

ఒకప్పుడు అవే తన కలలు.

ఒకప్పుడు వాటి మీద ప్రపంచాన్ని జయించాలని అనుకుంది.

కానీ ఆశ్చర్యంగా...

ఇప్పుడు వాటిని చూసినా ఎలాంటి బాధ అనిపించలేదు.

ఎలాంటి పశ్చాత్తాపం కూడా లేదు.

ఎందుకంటే ఆమె గ్రహించింది.

మనిషి కలలు మారవచ్చు.

జీవితం మారవచ్చు.

కానీ సంతోషం దొరికితే...

మిగతావన్నీ జ్ఞాపకాలుగా మారిపోతాయి.

---

సాయంత్రం.

రాణి ఇంటి మేడపై నిలబడి సూర్యాస్తమయాన్ని చూస్తోంది.

అరవింద్ వెనుక నుంచి వచ్చి ఆమె పక్కన నిలబడ్డాడు.

"ఏమి ఆలోచిస్తున్నావు?"

రాణి చిరునవ్వు నవ్వింది.

"రవి గురించి."

"అతను గుర్తొస్తాడా?"

రాణి ఆకాశం వైపు చూసింది.

"లేదు."

"ఎందుకు?"

"ఎందుకంటే అతను ఎక్కడికీ వెళ్లలేదు."

అరవింద్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

రాణి తన గుండె మీద చేయి పెట్టుకుంది.

"అతను ఇక్కడే ఉన్నాడు."

"రవి లేకపోతే రాణి ఉండేది కాదు."

---

ఆకాశంలో చివరి సూర్యకిరణం మాయమైంది.

అరవింద్ ఆమె చేయి పట్టుకున్నాడు.

రాణి తల అతని భుజంపై ఆనించింది.

కింద పెప్ స్కూటీ ప్రశాంతంగా నిలబడి ఉంది.

గ్యారేజీలో పాత పల్సర్ ఇంకా ఉంది.

ఒకటి గతానికి గుర్తు.

మరొకటి వర్తమానానికి గుర్తు.

కానీ రాణి మాత్రం ఇక గతంలో జీవించడం లేదు.

ఆమె తన జీవితాన్ని పూర్తిగా స్వీకరించింది.

ఒకప్పుడు పల్సర్ మీద దూసుకెళ్లాలని కలలు కన్న రవి...

ఇప్పుడు ప్రేమ, ప్రశాంతత, అంగీకారంతో నిండిన జీవితాన్ని జీవిస్తున్న రాణిగా మారిపోయాడు.

అది ఓటమి కథ కాదు.

అది తనను తాను కనుగొన్న కథ.

ముగింపు