అద్దంలో అంతరంగం

అద్దంలో అంతరంగం
మధ్యతరగతి ఇంటి ఆత్మీయతకు ఒక రూపముంటే, అది అచ్చంగా ఆ గృహిణి రూపంలోనే కనబడుతుందేమో అనిపించే క్షణమది. ఇంటి ముందువాకిట్లోకి రాజేశ్వరి అడుగుపెట్టగానే, లోపల వంటింటి వైపు నుంచి పాత్రల మృదువైన చప్పుడు, పొయ్యి మీద ఎగిసే పాల సువాసన, కొత్తగా వేయించిన కాఫీ పొడి పరిమళం కలిసి ఒక ఆహ్వానగీతంలా వినిపిస్తున్నాయి. “ఓహో, వచ్చావా రాజు!” అని పలుకుతూ ఆమె వంటింటి గడప దగ్గర తిరిగి చూసిన తీరు ఎంత సహజమో, అంతే హుందాగానూ ఉంది.
ఆమె నలభై ఏళ్ల మధ్యవయస్కురాలు—కానీ వయసు ఆమెలో అలసటగా కాక, పరిపక్వతగా నిలిచింది. తేలికైన వెంకటగిరి కాటన్ చీర కట్టుకుని ఉంది. ఆ చీర కొంగును నడుంలో దోపుకుని, ఇంటిపనిలో నిమగ్నమైన గృహిణి సౌలభ్యం ఆమె రూపానికి మరింత నిజాయితీని తెచ్చింది. చీర మడతలు పనిలో ఒదిగిపోయినా, ఆమెలోని శుభ్రతా శీలం, సక్రమత మాత్రం ఎక్కడా చలించలేదు. నుదుటి మధ్యలోని ఎర్రటి కుంకుమ బొట్టు, పాపిడిలోని సిందూరరేఖ, సిగలో తొడిగిన మల్లెపూలు—ఇవన్నీ ఆమెను అలంకరించడమే కాదు, ఆమె గృహజీవితానికి ఉన్న పవిత్రతను కూడా తెలియజేస్తున్నాయి.
వంటింటి శ్రమవల్ల నుదుటిపై మెరిసిన స్వేదబిందువులు ఆమె శ్రమకు చిన్న ముత్యాల్లా కనిపిస్తున్నాయి. ఒక చేత్తో చీర అంచు తీసుకుని నెమ్మదిగా నుదుటి చెమటను తుడుచుకుంటూ, మరో చేత్తో స్టవ్ మీద మరిగిన పాలను జాగ్రత్తగా దించుతోంది. ఆ తుడుచుకోవడంలో ఆత్రం లేదు, అసహనం లేదు; “ఇంటి పని అంటే ఇదే” అన్న అనుభవజ్ఞత మాత్రమే ఉంది. ఆమె చేతులకు ఉన్న గాజులు మెల్లగా మోగుతున్నాయి. ఆ శబ్దం, కాఫీ కలుపుతున్న చెంచా టింకారంతో కలిసిపడి, ఆ ఇంటి గుండెలో నిత్యజీవిత సంగీతంలా వినిపిస్తోంది.
రాజేశ్వరినికూర్చోబెట్టి, “కాసేపు ఆగు రాజు, ఇప్పుడే కాఫీ ఇస్తా” అన్నప్పుడు ఆమె మాటల్లో ఆప్యాయత పొంగిపొర్లుతుంది. ఆప్యాయతలో ఆడంబరం లేదు; మనసున్న ఇంటి యజమానురాలికే సొంతమైన సాధారణ స్నేహభావం మాత్రమే ఉంది. మెడలో సన్నని మంగళసూత్రం, చేతులకు పరిమితమైన గాజులు, చెవులకు  దుద్దులు, ముక్కుకు చిన్ని నత్తి—ఇంతే ఆభరణాలు. కానీ ఆ పరిమితి వల్లే ఆమె అందం మరింత గంభీరంగా నిలుస్తోంది. ఆమె కనులకున్న కాటుక స్వల్పమే అయినా, ఆ చూపులోని చల్లదనం మాత్రం అపారమైనది.
కొద్దిసేపటికే స్టీల్ గ్లాసుల్లో పొంగిపొర్లే వేడి కాఫీతో ఆమె బయటికి వచ్చింది. ఒక చేత్తో గ్లాస్ పట్టుకుని, మరో చేత్తో పళ్లెంలో బిస్కెట్లు తీసుకువస్తూ, చీర కొంగు ఇంకా నడుంలో దోపుకున్నట్టే ఉంది. ఆ తీరు చూస్తే, ఇంటి బాధ్యతల మధ్యనూ అతిథి మర్యాదను మర్చిపోని గృహిణి సంపూర్ణ రూపం కళ్లముందు నిలుస్తుంది. రాజేశ్వరికి కాఫీ అందించే క్షణంలో ఆమె ముఖంపై ఒక మృదువైన చిరునవ్వు విరిసింది. ఆ నవ్వులో స్వాగతం ఉంది, స్నేహం ఉంది, “ఇల్లంటే ఇలాగే ఉండాలి” అనే ఓ మౌన గర్వం కూడా ఉంది.
ఆమె ఇచ్చినది కేవలం కాఫీ కాదు—తన చేతిపని వాసన, తన ఇంటి ఉష్ణం, తన హృదయపు స్నేహం కలిసిన ఆతిథ్యం. వంటింటి శ్రమతో నుదుటిపై చెమట బిందువులు మెరిసినా, ఆ రూపంలో అలసట కంటే తృప్తి ఎక్కువగా కనిపించింది. తన ఇల్లు, తన పని, తన మనుషులు, తన సంస్కారం—ఇవన్నీ గుండెల్లో పెట్టుకుని జీవించే మధ్యతరగతి గృహిణి ఎంత అందంగా ఉంటుందో, ఆ కాఫీ అందించే చిన్న దృశ్యమే ముద్ర వేసేలా చెబుతోంది. ఆ క్షణంలో ఆమె కేవలం ఒక ఆత్మీయురాలికి కాఫీ ఇచ్చే ఆవిడ మాత్రమే కాదు; గృహజీవితానికే గౌరవం తెచ్చే, శ్రమలోనూ శోభను నిలబెట్టే, సాధారణంలోనూ అందాన్ని పంచే నిండైన ఇల్లాలు.
రాజేశ్వరి ఆమెను కన్నార్పకుండా చూస్తోంది. చాలా ఆశ్చర్యం గా ఉంది. "ఏంటి ఉమా! ఇదంతా?" అని అడిగింది. ఇంతలో కాలేజీ నుంచి వాళ్ళ ఇద్దరు పిల్లలు హేమ, రమ వచ్చారు. అక్కడ ఉన్న దృశ్యం చూసి కెవ్వు మని కేక పెట్టారు. "డాడీ, వాట్ ఈజ్ దిస్?" అన్నారు.
ఆ కాఫీ ఇచ్చినావిడ ఉమామహేశ్వరరావు. రాజేశ్వరికి భర్త. హేమ, రమ వాళ్ళ పిల్లలు. వాళ్ళ నాన్న అప్పుడప్పుడు తనను తాను స్త్రీ గా అలంకరించుకోవటం కొత్తేమీ కాదు. కేవలం రాత్రి పూట మాత్రమే... అదీ చుడీ దార్ దుప్పటా, లెగ్గిన్స్, టాప్ వంటివి ధరించటం, సింపుల్ మేకప్ తో తమ ముగ్గుర్నీ సినిమాకు తీసుకుని వెళ్లటం జరుగుతుంది. కానీ ఈరోజు ఈ సాయంత్రం వేళ ఇంతబాహాటంగా, ఫుల్ మేకప్ లో చీర కట్టుకుని ఉండటం వాళ్ళకి ఆశ్చర్యం కలిగించింది. రాజేశ్వరి తన భర్త ని ఉమా అని పిలుస్తుంది. అతను తన భార్యని రాజు అని పిలుస్తాడు. రాజేశ్వరి మళ్ళీ అడిగింది. "ఏంటి ఉమా ఇది? ఈ టైం లో? ఇలా?" అని అడిగింది. ఉమకు ఇరువైపులా కూతుళ్ళు కూర్చున్నారు. . ఉమామహేశ్వరరావు చెప్పటం మొదలుపెట్టాడు.... ఇకపైన ఉమాదేవి.