ఎండమావిలో తీరని దాహం (ప్రేరితులు THE INDUCED — కథ 9)

దాహం నీళ్లతో తగ్గుతుంది కొందరికి.
ధనం ధారాపాతంగా వస్తుంటే కొందరికి తగ్గుతుంది.
భోగాలను అనుభవించటంలో కొంతమందికి దాహం తగ్గుతుందేమో.
కొంతమందికి కీర్తి దాహం.
కొంతమందికి అధికార దాహం.

కాని ధామ్‌కి వేరే దాహం.
తన రూపం మారిపోవాలని.
తను స్త్రీ అయిపోవాలని.
స్త్రీగా మారి, స్త్రీల బాధను తన శరీరంతో, తన స్వరంతో, తన జీవితంతో మోయాలని. వారికోసం పోరాడాలని.

ఆ కోరిక అతనిలో పెద్దయ్యాక పుట్టలేదు. బాల్యంలోనే పుట్టింది.
కోరికగా కాదు—రక్తం చల్లగా మరిగినట్టుగా పుట్టింది. వెచ్చగా కాదు.

ధామ్ చిన్నవాడు. ఇంట్లో నిత్యం భయం. అతని తండ్రి కోపం వచ్చిందంటే, మాట ముందుకు రాకముందే చేయి ముందుకు వచ్చేది. అతని తల్లి మౌనంగా భరించేది. కళ్ళలో నీళ్లు ఉండేవి. పెదవులపై మాట ఉండేది కాదు.

“ఏం తప్పు చేసింది అమ్మ?” అని ధామ్ అడగలేడు.
“నువ్వు ఎందుకు కొడుతున్నావు?” అని తండ్రిని నిలదీయలేడు.
కాని ప్రతి సారి తల్లి చెంప ఎర్రబడితే, ధామ్ లోపల ఏదో నల్లబడేది.

అక్క పెళ్లయింది. కొద్ది నెలల్లోనే ఆమె నవ్వు తగ్గింది. బావ అనుమానాలు మొదలుపెట్టాడు.
“ఎవరితో మాట్లాడావు ?”
“ఎందుకు ఆలస్యమైంది?”
“నీ కళ్ళు ఎవరిని వెతుకుతున్నాయి ?”

అక్క మౌనంగా ఉండేది. ఒకసారి ఇంటికి వచ్చి తల్లిని హత్తుకుని ఏడ్చింది. ధామ్ తలుపు వెనక నిలబడి అన్నీ విన్నాడు. ఆ రాత్రి అతనికి నిద్రపట్టలేదు.

పక్కింట్లో సుగుణ ఆంటీ ఉండేది. మంచి మనసున్న ఆడది. కానీ సంతానం లేదని ఆమె భర్త రాజు ఆమెను ప్రతిరోజూ మాటలతో గుచ్చేవాడు. ఒకరోజు ఎవరో మరో స్త్రీని ఇంటికి తీసుకొచ్చాడు. ఇంటి బయట సుగుణ ఆంటీ కూర్చుని మౌనంగా ఏడుస్తూ ఉండగా, లోపల నవ్వుల శబ్దం వినిపించింది.

ఆ రోజు ధామ్ గుండెలో ఒక నిర్ణయం మొలిచింది.

“మగవాళ్ల చేతిలో ఆడవాళ్లు ఇలా బాధపడతారా? అయితే నేను ఆడదాన్ని అవుతాను. వాళ్ల బాధలోనే నిలబడతాను. వాళ్ల తరఫున ఈ పురుష సమాజాన్ని ఎదిరిస్తాను.”

ఆ కోరికలో బాల్యపు అజ్ఞానం ఉంది. కానీ ఆ అజ్ఞానంలోనే ఒక రగులుబాటు ఉంది.
తాను స్త్రీ అయితేనే స్త్రీల బాధను నిజంగా మోయగలననుకున్న అమాయక తిరుగుబాటు.

అప్పట్లో ఆ దారికి మార్గం లేదు. పేరు లేదు. మాట లేదు. ఎవరికీ చెప్పే ధైర్యం లేదు. అతను ఆ కోరికను లోపలే దాచుకున్నాడు.

చదువులో అతను స్కూల్ ఫస్ట్. మాస్టర్లు మెచ్చుకునేవారు. పుస్తకాలు అతనికి దాసోహం అన్నాయి. కానీ స్కూల్‌లోనూ అతని మనసు ఆడపిల్లల బాధల చుట్టూనే తిరిగేది.

ఎవరైనా టీచర్ ఒక ఆడపిల్లను బెత్తంతో కొట్టబోతే, ధామ్ ముందుకు వచ్చేవాడు.

“మేడం, ఆమె తప్పు కాదు. నేనే చేశాను.”

“సార్, పుస్తకం నేను దాచాను.”

“మేడం, బ్లాక్‌బోర్డ్ మీద రాసింది నేనే.”

మొదట టీచర్లు అతన్ని నిజాయితీగల బాలుడని అనుకున్నారు. తరువాత అతను ఉద్దేశపూర్వకంగా ఆడపిల్లల శిక్ష తనపై వేసుకుంటున్నాడని అర్థమైంది.

“ఈ పిల్లాడు ఎందుకు ఇలా చేస్తున్నాడు?” అని వాళ్లు ఆశ్చర్యపడ్డారు.

ఒకరోజు స్టాఫ్ రూమ్‌లో ఒక విచిత్రమైన సంఘటన జరిగింది.

రాధ అనే అమ్మాయి ఏదో పనితో స్టాఫ్ రూమ్‌కి వచ్చింది. అక్కడ నేలపై ఒక వస్తువు పడిఉంది. ఒక టీచర్ దాన్ని చూసి కోపంతో అడిగింది—

“ఇదెందుకే ఇక్కడ పడేశావ్?”

రాధ మొహం ఎర్రబడింది. మాట రాలేదు. చుట్టూ ఉన్న టీచర్లు కూడా ఒక్కసారి ఆమెను చూశారు.

అప్పుడే డస్టర్, చాక్ పీస్‌ల కోసం వచ్చిన ధామ్ ఆ దృశ్యం చూశాడు. అతనికి వస్తువు ఏమిటో తెలియదు. కానీ ఒక ఆడపిల్ల ఇబ్బందిలో ఉందని మాత్రం కనిపించింది.

అతను అలవాటుగా ముందుకు వచ్చాడు.

“మేడం, రాధని తిట్టకండి మేడం. అది నేనే పడేశాను.”

టీచర్ ఒక్క క్షణం అతన్ని చూసింది. తరువాత కనుబొమ్మలు పైకెత్తింది.

“ఒరేయ్, ఇదేమిటో తెలుసురా నీకు?”

ధామ్ తడబడాడు.

“తెలుసు మేడం.”

“ఏమిటో చెప్పు. నువ్వేం పడేశావో చెప్పు.”

ధామ్ కి చెమట పట్టింది . నిజానికి అదేమిటో తెలియదు. తను చూడలేదు. కానీ వెనక్కి తగ్గితే రాధకి మళ్లీ అవమానం. అందుకే తడబడుతూ అన్నాడు—

“అదే మేడం… అదే మేడం… మీరు అడుగుతున్నదే మేడం…”

స్టాఫ్ రూమ్‌లో నిశ్శబ్దం. తర్వాత ఆ టీచర్ అర్థం చేసుకుని నవ్వేసింది.

“ఒరేయ్ ఫూల్! ఇది సానిటరీ ప్యాడ్ రా. అది నీది ఎలా అవుతుంది?”

ధామ్ నాలుక కరుచుకున్నాడు. టీచర్లు నవ్వారు. రాధ ఇంకా సిగ్గుతో తలదించుకుంది. ఆ టీచర్ చివరికి మృదువుగా చెప్పింది—

“ధామ్, ఆడపిల్లల తప్పులు అన్నీ నువ్వు ఎత్తుకోలేవు. వాళ్లకు జాలి చూపటం మంచిది. కానీ వాళ్ల బాధను వాళ్లకు తెలియకుండా నీ మీద వేసుకోవటం సరైన సహాయం కాదు.”

ఆ మాట ధామ్‌కి అప్పుడు పూర్తిగా అర్థం కాలేదు. కానీ ఆ రోజు నుంచి అతను ఒక విషయం గుర్తుపెట్టుకున్నాడు—స్త్రీల బాధను మోయాలనే కోరిక సరిపోదు; ముందుగా స్త్రీల గౌరవాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి.

కాలం గడిచింది.

ధామ్ చదువుల్లో ముందుకెళ్లాడు. ఉన్నత చదువులు పూర్తిచేశాడు. పోటీ పరీక్షలు రాశాడు. కష్టపడి క్లాస్ వన్ ఆఫీసర్ అయ్యాడు. ఇంట్లో అందరూ గర్వించారు. తండ్రి వయసు మీద పడే సరికి కోపం తగ్గింది. తల్లి ముఖంలో కాస్త శాంతి కనిపించింది. అక్క జీవితం తన దారిలో నెట్టుకుంది. పక్కింటి సుగుణ ఆంటీ ఎప్పుడో ఊరు మారిపోయింది.

కాని ధామ్ లోపల దాహం మాత్రం అలాగే ఉంది.

అతను అధికారి అయ్యాడు. ఫైళ్ల మధ్య కూర్చున్నాడు. అధికార ముద్రలు వేశాడు. ప్రజల సమస్యలు విన్నాడు. కానీ ఎక్కడైనా ఒక స్త్రీ అన్యాయం చెబితే అతని గుండె మళ్లీ బాల్యానికి వెళ్తుంది. (ఇంకా ఉంది)