ఎండమావిలో తీరని దాహం (ప్రేరితులు THE INDUCED — కథ 9)

భర్త చేతిలో కొట్టబడ్డ మహిళ.
కట్నం కోసం వేధింపులు.
ఆఫీస్‌లో అవమానించబడిన ఉద్యోగిని.
ఆస్తి నుంచి దూరం పెట్టబడిన కూతురు.
తన శరీరంపై తనకే హక్కు లేదని ఏడ్చిన యువతి.

ఇలాంటి కేసులు చూస్తే అతను అధికారిగా మాత్రమే స్పందించలేడు. అతని లోపల ఏళ్ల నాటి చిన్న బాలుడు నిలబడి అడుగుతాడు—

“ఇంకా ఇదేనా?”

అతను తన అధికారంతో వీలైనంత సహాయం చేసేవాడు. కానీ ప్రతి సారి మనసులో ఒక వాక్యం వచ్చేది—

“నేను స్త్రీగా పుట్టి ఉంటే వీళ్ల బాధను ఇంకా లోతుగా అర్థం చేసుకునేవాడిని.”

ఈ ఆలోచన సరైనదా కాదా అని అతను తనతోనే వాదించుకున్నాడు.
స్త్రీల బాధను అర్థం చేసుకోవడానికి స్త్రీ కావాలా?
లేక హృదయం చాలు?
కాని అతని లోపల దాహం తత్వశాస్త్రంతో తగ్గేది కాదు.

పెళ్లయింది. భార్య మంచిదే. ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టారు. జీవితం తన గాడిలో నడిచింది. ఆఫీసు, ఇంటి బాధ్యతలు, పిల్లల చదువు, అప్పులు, బదిలీలు, ప్రమోషన్లు—ధామ్ బయటికి పూర్తిగా సాధారణ జీవితం గడిపాడు.

కాని లోపల అతని రహస్య నది ప్రవహిస్తూనే ఉంది.

భార్యకు చెప్పాలనుకున్న రోజులు వచ్చాయి. చెప్పలేకపోయాడు.
పిల్లలకు చెప్పాలనిపించింది. భయపడ్డాడు.
తన తల్లికి చెప్పాలనుకున్నాడు. ఆమె గుండె పగిలిపోతుందేమో అనుకున్నాడు.

ఇలా ఏళ్ల తరబడి అతను తన కోరికను దాచుకున్నాడు. అది శరీర దాహమా? న్యాయ దాహమా? రూప దాహమా? తనకే పూర్తిగా తెలియదు. కానీ తాను స్త్రీగా మారిపోవాలని జీవితాంతం అనుకున్నాడనే విషయం మాత్రం సత్యం.

రిటైర్మెంట్ వచ్చింది.

అధికార గది ఖాళీ అయింది. ఫైళ్లు మరొకరి చేతికి వెళ్లాయి. ఇంట్లో పిల్లలు విదేశాల్లో స్థిరపడ్డారు. భార్య ఆరోగ్యం బలహీనంగా ఉంది. రోజులు నెమ్మదిగా సాగాయి.

ఆ నెమ్మదిలో అతను కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుని తన జీవితకథ రాయడం మొదలుపెట్టాడు.

బాల్యం.
అమ్మ కన్నీళ్లు.
అక్క బాధ.
సుగుణ ఆంటీ మౌనం.
స్కూల్ సంఘటన.
తన లోపల పుట్టిన కోరిక.
స్త్రీల తరఫున నిలబడాలనే తపన.
తన రూపం మారాలని కల.

అతను పదేపదే రాసాడు—

“నాకు ధనం వచ్చింది. ఉద్యోగం వచ్చింది. కుటుంబం వచ్చింది. గౌరవం వచ్చింది. కానీ నా లోపల చిన్నప్పటి నుంచి నిలిచిన దాహం తీరలేదు. నేను ఒక్కరోజైనా స్త్రీగా నన్ను నేను చూడాలి. నా కళ్లకు నా రూపం మారి కనిపించాలి. అది నిజం కాకపోయినా, ఒక క్షణం అయినా సరే.”

ఆ ఫైల్ పేరును పెట్టాడు—
“ఎండమావిలో తీరని దాహం.”

కొన్ని నెలల తరువాత ధామ్‌కి పక్షవాతం వచ్చింది. శరీరం ఒక వైపు స్పందించలేదు. మాటలు సరిగా రావు. కళ్లలో మాత్రం అవగాహన ఉంది. డాక్టర్లు పరిస్థితి తీవ్రమని చెప్పారు.

పిల్లలు అమెరికా నుంచి వచ్చారు. కొడుకు బాధతో మౌనంగా ఉన్నాడు. కూతురు శ్రుతి మాత్రం తండ్రి చేతిని పట్టుకుని కూర్చుండేది. చిన్నప్పటి నుంచి ఆమెకు తండ్రి అంటే చాలా ఇష్టం. తండ్రి గట్టిగా అరవని మనిషి. ఆమె చదువు కోసం రాత్రిళ్ళు కూర్చుని చార్టులు గీసిన మనిషి. తల్లి అనారోగ్యంగా ఉన్నప్పుడు ఇంటి పనులు చేసిన మనిషి.

“నాన్నకు తీరని కోరిక ఏదైనా ఉందా?” అని ఒక రాత్రి ఆమె ఆలోచించింది.

అతని కంప్యూటర్ తెరిచింది. పాస్‌వర్డ్ ఆమెకు తెలుసు. పాత ఫోల్డర్లు చూస్తూ ఒక ఫైల్ కనిపించింది.

ఎండమావిలో తీరని దాహం

ఆమె తెరిచింది.

మొదటి పంక్తి చదువగానే గుండె ఆగినట్టయింది.

“దాహం నీళ్లతో తగ్గుతుంది కొందరికి…”

ఆమె చదువుతూనే పోయింది. తండ్రి బాల్యం, అమ్మమ్మ బాధ, పిన్ని బాధ, సుగుణ ఆంటీ కథ, స్కూల్ సంఘటన, స్త్రీల బాధతో అతని అంతరంగం ఎలా ముడిపడిందో, తన జీవితాంతం స్త్రీ రూపం కోసం ఎలా దాహపడాడో—అన్నీ.

శ్రుతి కళ్ళలో నీళ్లు నిలిచాయి.

“నాన్నా… ఇది అంతా నీలో ఉందా?” అని ఆమె మృదువుగా అడిగింది. కానీ మంచం మీద ఉన్న ధామ్ కేవలం ఆమె వైపు చూసాడు. మాటలేదు.

ఆమెకు అర్థమైంది. ఇప్పుడు అతని శరీరం అతనికి దారి ఇవ్వదు. వైద్య మార్పులు, జీవన మార్పులు, సమాజంతో మాట్లాడటం—ఏదికీ సమయం లేదు. కానీ అతని కోరికను పూర్తిగా చీకట్లో వదిలేయలేను.

ఆమె ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది.

తండ్రి పాత ఫోటోలు తీసుకుంది. అతని ముఖం స్పష్టంగా ఉన్నవి ఎంచుకుంది. రాత్రంతా కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుంది. ఫోటో ఎడిటింగ్ తెలిసిన స్నేహితుడి సహాయం తీసుకుంది. గౌరవంగా, సున్నితంగా, అతిశయోక్తి లేకుండా అతని ముఖాన్ని వివిధ స్త్రీ వేషాలలో అమర్చింది.

ఒక ఫోటోలో ధామ్ సాదాసీదా చీరలో ఉన్నాడు.
మరో ఫోటోలో తెల్లని మల్లెపూలతో.
మరో ఫోటోలో పట్టు చీరలో.
మరో ఫోటోలో చదువుకున్న మధ్యవయస్కురాలిలా.
మరో ఫోటోలో వృద్ధ స్త్రీలా, కళ్లలో అదే ధామ్ మృదుత్వంతో.

ఉదయం శ్రుతి ఆ చిత్రాలను ట్యాబ్‌లో పెట్టుకుని తండ్రి మంచం దగ్గర కూర్చుంది.

“నాన్నా,” అంది. “నిన్న రాత్రి నీ ఫైల్ చదివాను.”

ధామ్ కళ్ళు ఒక్కసారిగా కదిలాయి. సిగ్గా? భయమా? ఉపశమనమా? ఆమెకు అర్థం కాలేదు.

“భయపడకు,” అంది శ్రుతి. “నీ దాహాన్ని నేను ఎగతాళి చేయను.”

ఆమె మొదటి చిత్రం చూపించింది.

ధామ్ కళ్ళు నిశ్చలంగా ఆ చిత్రంపై నిలిచిపోయాయి.

ఆ చిత్రంలో అతనే ఉన్నాడు. కానీ జీవితాంతం తనలో మాత్రమే చూసుకున్న రూపంలో.
చీరలో.
బొట్టుతో.
మృదువైన ముఖంతో.

అతని కళ్ళ మూలల్లో నీళ్లు చేరాయి.

శ్రుతి రెండో చిత్రం చూపించింది. మూడోది. నాలుగోది. ప్రతి చిత్రం అతనికి ఎండలో దూరంగా కనిపించే నీటి మాయలా కాకుండా, కనీసం ఒక క్షణం అరచేతిలో పడిన నీటి చుక్కలా అనిపించింది.

అతని పెదవులు కదిలాయి. మాట రాలేదు.

శ్రుతి అతని చేతిని పట్టుకుంది.

“నాన్నా, నువ్వు స్త్రీల బాధను గౌరవించావు. అందుకే ఈ కోరిక నీలో పుట్టింది. నువ్వు దాన్ని దాచుకున్నావు. కానీ అది నీకు అవమానం కాదు.”

ధామ్ కన్నీరు కార్చాడు.

ఆ కన్నీరు కృతజ్ఞతదా?
తన కూతురికి తెలిసిపోయిందనే సంకోచమా?
చివరికి ఎవరో తన దాహాన్ని గుర్తించారనే ఉపశమనమా?
లేక జీవితమంతా ఎండమావిని వెంబడించి, చివరి క్షణంలో దాని నీడను మాత్రమే తాకగలిగిన బాధనా?

ఎవరూ చెప్పలేరు.

అతను ఆ చిత్రాలను చూస్తూనే ఉన్నాడు. శ్రుతి అతని చేతిని పట్టుకుని ఉంది. కొడుకు తలుపు దగ్గర నిలబడి మౌనంగా ఏడుస్తున్నాడు. భార్య మంచం పక్కన కూర్చుని అతని ముఖాన్ని చూస్తోంది. బహుశా ఆమెకు కూడా ఆ క్షణంలో తన భర్తలో తాను ఎప్పుడూ చూడని ఒక అంతరంగం కనిపించింది.

ధామ్ కళ్ళు చివరిసారి తెరుచుకున్నాయి. ట్యాబ్‌లో ఉన్న తన స్త్రీరూపాన్ని చూశాడు. తరువాత శ్రుతి ముఖాన్ని చూశాడు.

ఆ క్షణంలో అతని కళ్లలో చిన్న వెలుగు మెరిసింది.

అది పూర్తిగా తీరిన దాహం కాదు.
కానీ పూర్తిగా దాచుకున్న దాహం కూడా కాదు.

శ్రుతి “నాన్నా…” అని పిలిచేలోపే, అతని శ్వాస నెమ్మదిగా ఆగిపోయింది.

గదిలో ఎవరూ పెద్దగా అరిచలేదు. ఎందుకంటే కొన్ని మరణాలు గట్టిగా ఏడిపించవు; అవి లోపల ఒక దీర్ఘ నిశ్శబ్దం వదిలిపెడతాయి.

అతని కంప్యూటర్‌లో ఆ ఫైల్ అలాగే మిగిలింది.

ఎండమావిలో తీరని దాహం

శ్రుతి తరువాత ఆ ఫైల్ చివర ఒక వాక్యం జతచేసింది—

“నా తండ్రి స్త్రీ కావాలనుకున్నాడు. స్త్రీగా పుట్టలేదు. స్త్రీగా బ్రతకాలేకపోయాడు. కానీ స్త్రీల బాధను తన మనసులో గౌరవంగా మోశాడు. అతని దాహం పూర్తిగా తీరలేదు. కానీ చివరి క్షణంలో అది ఒంటరిగా లేదు.”

ఆ వాక్యం చదివినవారికి ధామ్ కథ ఒక విచిత్ర కోరిక కథగా కనిపించకూడదు.
అది ఒక అంతరంగ న్యాయదాహం కథ.
బాల్యంలో చూసిన స్త్రీల కన్నీళ్లను జీవితాంతం మరచిపోలేని ఒక పురుషుడి కథ.
తన రూపం మారితేనే తన ఆగ్రహానికి న్యాయం జరుగుతుందని నమ్మిన అమాయకుడి కథ.
కాలం, సమాజం, భయం, కుటుంబబాధ్యతలు, మౌనం—ఇవన్నీ కలసి తీరనివిగా వదిలేసిన దాహం కథ.

కొన్ని కోరికలు తప్పు కావు.
కానీ వాటికి కాలం దొరకదు.
కొన్ని దాహాలు నీళ్లకు చేరకముందే మనిషి శ్వాస ఆగిపోతుంది.
కాని చివరి క్షణంలో ఎవరో ఒకరు ఆ దాహాన్ని గుర్తిస్తే, అది కూడా ఒక కరుణ.

ధామ్ స్త్రీగా బ్రతకాలేకపోయాడు.
కాని అతని దాహాన్ని కూతురు అవమానంగా చూడలేదు.
అది అతని చివరి ఆశ్రయం.

ఎండమావిలో నడిచిన మనిషికి, నిజమైన సరస్సు దొరకలేదు.
కాని చివరికి అతని అరచేతిలో ఒక చల్లని నీటి చుక్క పడింది.

అది శ్రుతి చూపించిన చిత్రం కాదు.
అది ఆమె ఇచ్చిన అంగీకారం.

ఇది ముగింపు కానీ ముగింపు