గరిమ కథలు 2

నేనూ, విలాసినీ టీచర్
మాకు ఇంటర్లో తెలుగు పాఠాలు చెప్పిన తెలుగు మాష్టారు విలాస రావు గారు చాలా విలక్షణం గా ఉండేవారు. ఆయనకు స్త్రీలు అంటే ఎంతో గౌరవం. వివాహం చేసుకోలేదు. మాకు పాఠాలు చెప్పేటప్పుడు కూడా కావ్యనాయికలను గురించి వర్ణించేటప్పుడు తానే వరూధినిగా, సత్యభామగా, నీలగా, రాధ గా ఇతర ప్రబంధ సుందరీమణులుగా భావించుకుంటూ తాదాత్మ్య భావం చెంది పాఠాలు చెప్పేవారు. అయితే ఆయన పాఠం చెప్పే తీరు ఎంతో గౌరవాన్ని కలిగించేది. స్త్రీ జాతి మీద ఈగను కూడా వాలనివ్వని వల్లమాలిన అభిమానం ఆయనది. ఆయనెందుకో ఈ మధ్య ప్రతీ రోజూ గుర్తుకు వస్తున్నారు. ఆయన పాఠాలలో వరూధినిగా, రాధగా నన్ను నేను భావించు కుంటున్నాను. ఇలా రోజులు గడుస్తున్నాయి.

ఆరోజు శుక్రవారం. మరునాడు సెకండ్ శాటర్ డే కావడం చేత అక్క దగ్గరకి రామభద్రపురానికి బయల్దేరాను. సాయంత్రం 6.30 గంటల బస్సు కోసం వేడుతున్నాను. నెమలికంఠం రంగు పాలిష్టర్ చీర బొడ్డుకి కొంచెం క్రిందకి కట్టాను. మాచింగ్ జాకెట్టు కొద్దిగా ట్రాన్స్పరెంట్ గా ఉంది. నీలం రంగు మీద పసుపు పూల జాకెట్టది. లోపల నల్లని బ్రా కట్టాను. వక్షోజాల విషయంలో మల్లిక దగ్గర నేర్చుకున్న పాఠాలు అమలులో పెట్టాను. మరింత ఎత్తుగా కనబడటం కోసం క్రింద రెండు కర్చీఫ్ లు సప్పోర్ట్ గా పెట్టాను. ఫలితంగా రెండు పచ్చని దబ్బ పళ్ల లాగా ఉన్న ఆ రెండు వక్షోజాలు బ్రా తో తగవు పడి ఇరుకు బ్రా లో ఇమడలేమంటూ మూడొంతులు బయటకు వచ్చేసి స్వాతంత్ర్యం కోసం తపిస్తున్నాయి.
అయితే వాటిని బాంక్ లో స్ట్రాంగ్ రూమ్ ఔటర్ వాల్ లాగా జాకెట్ నిలువారిస్తోంది. దాంతో మరింత బిగుతెక్కి బిర్రుగా కనబడుతున్నాయి. కొద్ది దూరం లో బస్సు బయల్దేరుతోంది. అందుకని నడకలో వేగం పెంచి పరుగులాంటి నడకతో బస్సును చేరుకున్నాను బస్సులోనూ బయట కూడా ఎన్నో మగకళ్ళు ఆకలితో నా అందాలను జుర్రుకుంటున్నాయి. నా వక్షోజాలకు చూపు వచ్చినట్టుగా వాళ్ళని చిర్రు బుర్రు లాడుతూ బిర్రుగా చూస్తున్నాయి. ముసిముసి నవ్వుకుంటూ బస్సెక్కేశాను. నాకిటికీ సీటు నాకే ఉంది. హమ్మయ్య. చక్కగా వెళ్ళి ఆ సీటులో కూర్చొన్నాను. ఇంతలో నా లాగే పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి నా ప్రక్కనే ఉన్న సీటులో ఒక అయిదున్నార అడుగుల పోత బంగారు తీగె వచ్చి కూర్చొంది. టైట్ జీన్స్ పాంటు, ఎద పంటని సగమే దాచగలుగుతున్న, జాకెట్టు కన్నా కొంచెమే పెద్దదిగా ఉన్న బ్లూ కలర్ టీ షర్ట్, అది ఎద ఎత్తులనే కాదు, పల్లంలో ఉన్న నాభిని కూడా దాచలేని తన చేత కాని తనాన్ని దాచుకోవటానికా అన్నట్టు తెల తెల్లని పూలతో తెల్లబోయి నవ్వుతున్నట్టు ఉంది.
ఐశ్వర్యరాయ్ తో పోటీ పడుతున్నట్టున్న ఆ సుందరి మీద నుంచి నా చూపుల్ని నేను మరల్చుకో లేక పోయాను. అప్పుడే ఆమె కూడా మల్లెలాగా నవ్వుతూ నన్ను చూస్తోంది. ఆ నవ్వుల మల్లెలకి ఆమె శరీరం నుంచి వస్తున్న చందన పరిమళం తోడై చూసే వారికి మల్లెలు చందన గంధాన్ని అరువు తెచ్చుకున్నాయా? అనే సందేహాన్ని కలుగజేస్తున్నాయి.
(ఇంకా వుంది)