గరిమ కథలు 2

“హాయ్, క్లియో! ఎలా ఉన్నావ్!?” అని అడిగింది. నేను చిన్న నవ్వు నవ్వి ఆమె ఎవరా? అని గుర్తుకు తెచ్చుకోవటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను. ఈమెను ఎక్కడో చూసినట్టుంది. కానీ స్పష్టంగా తెలియటం లేదు. పైగా గొంతు కూడా బాగా పరిచయం ఉన్న గొంతు లా ఉంది. ఇంతలో ఆమె చనువుగా నా చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని మృదువుగా నొక్కుతూ, చిన్నగా నా చెవి తమ్మె కొరుకుతూ “హలో లైకా డార్లింగ్” అంటూ నా మొగ్గని తన చూపుడు వేలు, బొటన వేలితో గట్టిగా పట్టుకు తిప్పి “నువ్వు ఇప్పుడు పరిపూర్ణమైన స్త్రీ రూపం తో చాలా అందంగా బాగున్నావు. నన్ను గుర్తు పట్టలేదా!? నేను విలాస….“ అని పూర్తి చేసే లోగానే ఆమె ఎవరో నాకు అర్థమైంది. నన్ను అలా చెవి కొరికి ‘లైకా’ అని పిలిచి నా మొగ్గ మీద చెయ్యి వేసే అలవాటు మా తెలుగు సార్ కి మాత్రమే ఉండేది. ఆరోజుల్లో తెలుగు పాఠాలు చెబుతానని ఇంటికి పిలిచి దగ్గర కూర్చో బెట్టుకునే వారు. పాఠం మొదలయ్యే సరికి నా చెవి తమ్మె కొరికి “లైకా డార్లింగ్” అనే వారు. పాఠం పూర్తి అయ్యేలోగా అంగాంగాలూ తడిమేవారు, నా మొగ్గను తన చూపుడు వేలు, బొటన వేలితో గట్టిగా పట్టుకుని ఫేవర్ లుబా అలారం గడియారం కీ తిప్పినట్లు తిప్పేవారు. లంగా, ఓణి, కానీ, ఫ్రాక్ అండ్ బ్లౌజ్ కానీ, కుర్తీ, పాటియాలా పాంట్ కానీ ఇలా ఏవో ఒక డ్రెస్సు ఇచ్చే వారు. సండే వచ్చిందంటే ఆయన దగ్గరే. ఇలా ఇంటర్ రెండు సంవత్సరాలు ఆయన నాకు చాలా చాలా కులుకులు నేర్పేవారు. ఆ ఆలోచనల లోంచి నేను తేరు కునే లాగా నా తొడల మీద ఒక చిన్న చరుపు చరిచి ఏయ్ లైకా? ఎక్కడికి వెళ్లిపోయావ్? నన్ను గుర్తు పట్టలేదా? అని అడిగారు. స్పృహలోకి వచ్చిన నేను “ఆ . . . మీరే కానీ ఇలా . . . !?” అని అడిగాను.
“నాకు నువ్వొక ఇన్స్పిరేషన్. నువ్వు ఇంటర్ చదివే రోజుల్లో వేసిన స్త్రీ వేషాలలోని ముగ్ధత్వం నన్ను మైమరపింపచేసేది. ఆ నాటకాలు చూసి ఇంటికి వెళలాకా నీ లాగే డ్రస్సులు వేసుకుని పడుకునే దాన్ని. అలాగే నిన్ను ప్రతి ఆదివారం ఇంటికి పిలిచే దాన్ని. నువ్వు ఏ డ్రస్సు వేసుకున్నా ఆ డ్రస్సు స్పర్శ కూడా నాకు పులకరింతలు కలిగించేది. నాలోని స్త్రీని ప్రపంచానికి చూపాలని, నా పురుషత్వాన్ని మొదలంటా ఒలిచేయాలని తపించి తపించి చివరకు వైద్యుల్ని ఆశ్రయించి, చికిత్స తీసుకుని, శస్త్ర చికిత్స కూడా అయ్యాకా రెండుసంవత్సరాల పైగానే అన్నీ కష్టాలకు ఓర్చుకుని ఇలా విలాసిని అనే పేరున పరిపూర్ణమైన స్త్రీని అయ్యాను. కాలేజీ మేనేజ్మెంట్ నన్ను ఉద్యోగం లోంచి తీసేసింది. నా ఉద్యోగాన్వేషణలో ఎవరికి తెలియని చోట గజపతినగరంలో ఒక స్కూల్ లో తెలుగు టీచర్ గా చేరాను. మరి నీ గురించి?” అని అడిగింది. నేను నా గురించి క్లుప్తంగా చెప్పాను. బస్సు నెమ్మదిగా గతుకుల బాటలో ఉత్సాహంగా సాగిపోతూ మా కలయికకి సంబరాలు చేసుకుంటున్నట్టు ఉంది. బస్సులో లైట్లు అన్నీ ఆరిపోయాయి. ఒకరిలో ఒకరు కలిసి పోయినట్టుగా చాలా దగ్గరగా అతుక్కుపోయి కూర్చున్నాము. నా చెవిని గోముగా కొరుకుతూ
“లైకా! గజపతినగరం దగ్గర పడుతోంది. ఇవ్వాళ నాతో వచ్చేయచ్చు కదా?” అని అడిగింది. నా మనస్సు కూడా అదే కావాలంటోంది. బస్సు గజపతి నగరం చేరగానే విలాసినితో పాటు నేను కూడా దిగిపోయాను. (ఇంకా ఉంది)