గరిమ కథలు 6 ఓణీ విశ్వనాథ్

దూరం నుంచే చంద్రం మామని కోపంగా రావడం చూసి కొంచెం నా చీర పైట పక్కకి తప్పించాను. నా లోతైన బొడ్డు, గోరుమీగడంత పల్చటి (అప్పట్లో పల్చగా ఉండేది) నడుం చంద్రం మామకళ్ళకి ఫ్రీ మీల్స్. ఆ రెండింటినీ కళ్ళతోనే జుర్రేస్తూ ఎత్తిన బెత్తం నెమ్మదిగా క్రిందికి దించేశాడు.

"ఎలా ఉన్నావే మధూ! ఈమధ్య ఇంటివైపే రాకుంటివే?" అంటూ చాలా దగ్గరికి వచ్చేశాడు. పైట కొంగుతో గాలి కోసం విసురుకుంటున్నట్టు ఎదపై ఉన్న పైటంతా తొలగించేస్తూ "బానే ఉన్నాను మామా! నువ్వెట్టున్నావ్? ఈ మధ్య ముంబై ఎళ్ళినావంటగా? నాకేం దెచ్చినావ్?" అని అడిగా కొంచెం దగ్గరగా జరిగి. చంద్రం మామ అప్పటికే చల్లబడి పోయాడు.
నెమ్మదిగా నా చెయ్యి పట్టుకున్నాడు. "ముంబాయి నుంచి ఏదో తేడమేంటే నిన్ను ఈ పాలి ముంబై కే తీసుకుపోతా!" అన్నాడు.

మామ బుగ్గమీద నా చూపుడు వేలితో ఒక్కటిచ్చి "ఏం మామా! నన్నక్కడమ్మేస్తావా? ఏంటి?" అంటూ కళ్ళు రెపరెపలాడించాను. నేనలా ముట్టుకోగానే మామకు మూడొచ్చి మైకం కమ్మేసింది. నన్ను తటాలున వాటేసుకు నలిపేస్తూ, వంటికి గట్టిగా హత్తుకు పోయి, "అదేంటే అలాగంటావు? బంగారాన్ని అమ్ముతాం కాని బంగారు కొండని అమ్ముకుంటామా? నువ్వు ఒప్పుకుంటే నిన్ను ముంబాయిలో ఆపరేషన్ చేయించి తీసుకొచ్చి నా రెండో పెళ్ళాంగా ఇంటికి తీసుకపోతా!" అంటూ నన్ను చుట్టేసుకున్నాడు.

ఇంతలో విస్సుగాడు తారజువ్వలా లేచి "నాన్నా అక్కనొదిలెయ్ నాన్నా! అమ్మకు అన్యాయం చెయ్యకు నాన్నా! ఆ ఆపరేషనేదో నాకు చేయించెయ్ నాన్నా" అన్నాడు మెరుస్తున్న కళ్ళతో మెలికలు తిరుగుతూ.

మళ్ళీ మామకి కోపంతో కళ్ళెరుపెక్కాయి. "ఈ నాకొడుక్కోసం వచ్చి నీ పేమలో పడిపోయా! ఒక్కక్షణం ఆగవే. ఈడి పని చెప్పి నీదగ్గరకొస్తా! అన్నాడు.
విస్సుగాడు నా ఎనకాల దూరాడు. (ఇంకా ఉంది)