Frozen Feminity అనే శ్రావణి కథ

అలా వాళ్ళ ఫస్ట్ నైట్ చల్లారింది. భళ్ళున తెల్లవారింది. రాత్రంతా మెదలకుండా పడుకున్న అరుణ ఒళ్ళు విరుచుకుంటూ లేచింది. శ్రావణ్ కు మాత్రం కునుకు పడితే ఒట్టు. కేవలం హాస్యం కోసం అలా అందేమో. ఏ అర్థరాత్రి దాటాకానో పిలుస్తుందేమో అనుకుంటూ కూర్చున్నాడు. అర్థ రాత్రి దాటాక తెల్లవారు జామున పిలుస్తుంది అనుకున్నాడు. రాత్రంతా ఆమె అపురూపమైన అందాన్ని అలా చక్కగా మలచిన బ్రహ్మయ్య కు కృతజ్ఞతలు చెప్పుకున్నాడు. ఆమె పక్కమీద విచ్చలవిడిగా పడుకుంది. ఆమె వక్షోజాలు, ఆమెలోతైన నాభి, మోకాలి పైవరకూ చీరజరిగి కనబడుతున్న ఊరుద్వయం ఆకర్షణీయంగా ఆహ్వానం పలుకుతూ ఉన్నా ఏమి చేయలేని
స్థితి. నెమ్మదిగా తెల్లవారాకా ఇద్దరూ బయటకు వచ్చారు.
అరుణ తల్లి ఇందిర శ్రావణ్ ఎర్రబారిన కళ్ళను, కూతురు నలిగిన తెల్ల చీర, మల్లెపూలు ఇవన్నీ చూసి ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటూ ఇది నిన్న పగలంతా ఏమీ జరగనివ్వనని చెప్పింది కానీ అల్లుడి దెబ్బకు పడిపోయి అన్నీ ఇచ్చేసినట్టుంది. అనుకుంది.
అక్కడ ఉన్న మిగిలిన ప్రౌఢలందరూ అలాగే అనుకున్నారు. కానీ అరుణ మేనత్త విశాలాక్షి మాత్రం కళ్ళు పెద్దవి చేసుకుని చూస్తూ అరుణని తన గదిలోకి తీసుకు పోయి "ఏమే? మనం అనుకున్నదేమిటీ? నువ్వు చేసిందేమిటి? నాకు వాడు కొడుకు వరసే కదా! నా కొడుక్కి అన్నీ ఇచ్చేశావా? నీపొలాన్ని లోతుగా దున్నేశాడా నాకొడుకు?" అని అడిగింది.
అరుణ"అదేం లేదత్తా! నా పొలం లో గడ్డకట్టిన లావా అలాగే ఉంది. నాది నా మొగుడికి దక్కని పీఠభూమే." అంది.
అరుణని గట్టిగా కౌగలించుకుని బుగ్గలమీద ముద్దు పెట్టి అరుణ రెండు చన్నులు చిన్నగా నొక్కి వదిలి "నాకొడుకు ఇంక అయిపోయాడు". అంది విశాలాక్షి. ఇంతలో ఇందిర అక్కడికి వచ్చి "చూసే విశాలా! నా కూతురుతో నీ శోభనం ఏమిటే? దాన్ని విడిచి పెట్టు. ఇంకా చాలా పనులున్నాయి" అంటూ
అక్కడ నుంచి అరుణను బయటికి తీసుకొచ్చింది. (సశేషం)