గజగామిన

అధ్యాయం 2 – అముక్త బాల్యం

రాజమహేంద్రవరం ప్రజలకు యువరాణి అముక్త అంటే ధైర్యం, తెలివితేటలు, ఆత్మవిశ్వాసానికి ప్రతీక. ఒకరోజు ఈ రాజ్యాన్ని గొప్పగా పాలించే రాణిగా ఆమె ఎదుగుతుందని అందరూ నమ్మేవారు. కానీ ఆమె చిరునవ్వు వెనుక దాగి ఉన్న బాధను మాత్రం ఎవరూ గుర్తించలేదు. తనను ప్రాణంగా ప్రేమించే తండ్రి రాజా రవీంద్ర కూడా తన కూతురు మనసులోని ఆ ఖాళీని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేకపోయాడు.

అముక్త పుట్టిన రోజు రాజా రవీంద్ర జీవితంలో ఒకేసారి సంతోషం మరియు విషాదం తీసుకొచ్చింది. ఒకవైపు రాజ్యానికి వారసురాలు జన్మించింది. మరోవైపు తన ప్రియమైన రాణిని ఆయన కోల్పోయాడు. అలా అముక్త పుట్టిన క్షణం నుంచే తల్లి లేని జీవితాన్ని ప్రారంభించింది. పెరుగుతున్న కొద్దీ ఆమె చుట్టూ ఉన్న పిల్లలను గమనించేది. తల్లులు తమ పిల్లలకు జోలపాటలు పాడటం చూసేది. వారి జుట్టు దువ్వడం చూసేది. ఏడుస్తున్నప్పుడు దగ్గరకు తీసుకుని ఓదార్చడం చూసేది. ఆ దృశ్యాలు చూసినప్పుడల్లా ఆమె మనసులో ఒక తెలియని బాధ కలిగేది. తనకు కూడా అలాంటి ప్రేమ దొరికితే బాగుండేదని అనిపించేది. రాజభవనంలో ఉన్న విలాసాలు, సంపదలు, సేవకులు ఏవీ ఆ లోటును భర్తీ చేయలేకపోయాయి. ఎందుకంటే ఆమె కోల్పోయింది ఒక తల్లిని.

రాజా రవీంద్ర తన కూతురిని ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించేవాడు. ఆమెకు ఏ లోటు రాకుండా చూసుకునేవాడు. అత్యుత్తమ గురువులతో విద్య నేర్పించాడు. ఉత్తమ యోధులతో ఖడ్గ విద్య, గుర్రపు స్వారీ నేర్పించాడు. సంగీతం, సాహిత్యం, రాజనీతి, యుద్ధ వ్యూహాలు అన్నీ నేర్పించాడు. అయినా ఒక విషయం మాత్రం ఆయన చేతుల్లో లేదు. అది తల్లి ప్రేమ. ఒకరోజు రాజసభలో కొంతమంది మంత్రులు రాజుతో మాట్లాడారు.

“మహారాజా, యువరాణికి తల్లి అవసరం. రాజ్యానికి రాణి అవసరం. మీరు మరో వివాహం చేసుకుంటే మంచిది.”

చాలామంది సభికులు కూడా అదే అభిప్రాయాన్ని వ్యక్తం చేశారు. రాజా రవీంద్ర కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దంగా ఆలోచించాడు. తర్వాత తన మరణించిన భార్య చిత్రపటాన్ని చూసి ఇలా అన్నాడు.

“నేను నా జీవితంలోకి మరో భార్యను తీసుకురాగలను. కానీ అముక్త జీవితంలోకి మరో తల్లిని తీసుకురాలేను. ఆమెకు ఒక సంరక్షకురాలు దొరకవచ్చు. ఒక మార్గదర్శకురాలు దొరకవచ్చు. కానీ ఆమె కోల్పోయిన తల్లిని ఎవరూ భర్తీ చేయలేరు.”

ఆ మాటల తరువాత ఇక ఆ విషయాన్ని ఎవరూ ప్రస్తావించలేదు. రాజా రవీంద్ర తన జీవితాన్ని పూర్తిగా తన కూతురికే అంకితం చేశాడు.

గోదావరి ప్రవాహంలా కాలం గడిచిపోయింది. అముక్త తెలివైన, ధైర్యవంతమైన యువరాణిగా ఎదిగింది. గుర్రపు స్వారీలో ఆమెకు సాటి చాలా తక్కువ మంది మాత్రమే ఉండేవారు. ఖడ్గ విద్యలో కూడా అద్భుత ప్రతిభ చూపించింది. రాజనీతి, సాహిత్యం, ధర్మశాస్త్రాలు, యుద్ధ వ్యూహాలు అన్నింటిలోనూ ఆమె ప్రతిభ కనబరిచింది. ప్రజలు ఆమె ధైర్యాన్ని మెచ్చుకున్నారు. సైనికులు ఆమె క్రమశిక్షణను గౌరవించారు. పండితులు ఆమె తెలివితేటలను ప్రశంసించారు. పక్క రాజ్యాల వరకు ఆమె పేరు వ్యాపించింది. భవిష్యత్తులో గొప్ప రాణిగా ఎదుగుతుందని అందరూ చెప్పుకోవడం మొదలుపెట్టారు.

కాలక్రమేణా అముక్త యుక్తవయస్సుకు చేరుకుంది. ఆ సందర్భాన్ని ఘనంగా జరపాలని రాజా రవీంద్ర నిర్ణయించాడు. రాజభవనం మొత్తం పూలతో అలంకరించబడింది. రంగురంగుల పతాకాలు గాలిలో రెపరెపలాడాయి. వేలాది దీపాలతో రాజభవనం వెలుగులతో నిండిపోయింది. పూజారులు ప్రత్యేక పూజలు నిర్వహించారు. సంగీత విద్వాంసులు మధురమైన సంగీతాన్ని వినిపించారు. నర్తకులు అద్భుత ప్రదర్శనలు ఇచ్చారు. రాజమహేంద్రవరం నగరం మొత్తం పండుగ వాతావరణంలో మునిగిపోయింది. పక్క రాజ్యాల రాజులు, రాణులు, యువరాజులు, ప్రభువులు వచ్చి అముక్తను ఆశీర్వదించారు. రాజభవనం ఆనందంతో కళకళలాడింది.

ఆ అతిథులలో ఒకడు కీరితి. కీరితి అముక్తకు మేనమామ. ఆమె తల్లి వైపు బంధువు. బయటకు చూస్తే అతను గౌరవనీయుడైన రాజులా కనిపించేవాడు. అతను విలువైన బహుమతులు తీసుకుని వచ్చాడు. ముఖంపై చిరునవ్వు కూడా ఉంది. కానీ అతని మనసులోని ఆలోచనలు మాత్రం మంచివి కావు.

ఒక మధ్యాహ్నం వేడుకలు జరుగుతున్న సమయంలో అముక్త రాజభవనంలోని నిశ్శబ్దంగా ఉన్న ఒక భాగంలో ఒంటరిగా నడుస్తూ ఉంది. అందరూ ప్రధాన ప్రాంగణంలో కార్యక్రమాలను చూస్తుండటంతో ఆ ప్రాంతం ఖాళీగా ఉంది. అప్పుడే కీరితి అక్కడికి వచ్చాడు. అతని ప్రవర్తన అముక్తకు అసౌకర్యంగా అనిపించింది. ఒక మేనమామ మాట్లాడే విధంగా అతను మాట్లాడడం లేదని ఆమెకు వెంటనే అర్థమైంది. ఆమె మనసులో ఒక తెలియని భయం మొదలైంది. అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోవాలని అనుకుంది.

అదృష్టవశాత్తూ అదే సమయంలో కీరితి భార్య అక్కడికి వచ్చింది. పరిస్థితి సరిగా లేదని ఆమె వెంటనే గుర్తించింది. ఆమె అముక్తను అక్కడి నుండి తీసుకెళ్లింది. అలా ఒక పెద్ద ప్రమాదం తప్పింది. ఆ విషయం బయటకు రాలేదు. ఎలాంటి గొడవ జరగలేదు. వేడుకలు యథావిధిగా కొనసాగాయి. కానీ అముక్త మనసులో మాత్రం ఏదో విరిగిపోయింది.

ఆ రాత్రి అందరూ ఆనందంగా వేడుకలు జరుపుకుంటుండగా అముక్త తన గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుంది. తాను ఎప్పుడూ సురక్షితంగా భావించిన ప్రపంచం ఒక్కసారిగా మారిపోయినట్లు అనిపించింది. ఆ సంఘటన ఆమె మనసులో ఒక లోతైన గాయాన్ని మిగిల్చింది. ఆ గాయం బయటకు కనిపించదు. కానీ ప్రతి రోజూ ఆమెను బాధించేది. ఆ విషయం తండ్రికి చెప్పాలని అనిపించింది. కానీ మాటలు బయటకు రాలేదు. కుటుంబంలో కలహాలు వస్తాయనే భయం. ఎవరైనా తప్పుగా అర్థం చేసుకుంటారనే ఆందోళన. చివరకు ఆ బాధను తనలోనే దాచుకుంది.

సంవత్సరాలు గడిచినా ఆ జ్ఞాపకం ఆమెను వదల్లేదు. ఎక్కడైనా మహిళలపై అన్యాయం జరిగిందని విన్నప్పుడు ఆమెకు ఆ సంఘటన గుర్తుకు వచ్చేది. అధికారాన్ని దుర్వినియోగం చేసే పురుషులను చూసినప్పుడు ఆమె మనసులో కోపం పెరిగేది. మొదట ఒక వ్యక్తిపై ఉన్న భయం, క్రమంగా చాలా మందిపై అనుమానంగా మారింది. ఆమె మరింత జాగ్రత్తగా మారింది. తన తండ్రి తప్ప ఇతర పురుషులను సులభంగా నమ్మలేకపోయింది.

రాజా రవీంద్ర ఈ మార్పును గమనించాడు. అముక్త మునుపటిలా నవ్వడం తగ్గింది. ఆమె మరింత గంభీరంగా మారింది. కానీ ఆ మార్పుకు అసలు కారణం ఏమిటో ఆయనకు తెలియదు.

తరువాత అముక్త రాణిగా మారి అనేక మార్పులు తీసుకొచ్చినప్పుడు, ప్రజలు అవన్నీ ఆమె ఆశయాల ఫలితమని భావించారు. కానీ ఆమె నిర్ణయాల వెనుక ఉన్న చిన్ననాటి గాయాలను చాలా కొద్దిమందే అర్థం చేసుకోగలిగారు. తల్లి ప్రేమ కోసం తపించిన ఆ చిన్నారి, కాలక్రమేణా శక్తివంతమైన రాణిగా ఎదిగింది. అయితే ఆమె హృదయంలోని కొన్ని గాయాలు మాత్రం ఎప్పటికీ పూర్తిగా మానలేదు. ఆ గాయాలే ఒకరోజు రాజమహేంద్రవరం భవిష్యత్తును ప్రభావితం చేయబోతున్నాయి.

అలా అముక్త బాల్యం ముగిసింది. కానీ భవిష్యత్తులో రాజ్యాన్ని కుదిపేసే సంఘర్షణలకు విత్తనాలు అప్పుడే నాటబడ్డాయి.