గజగామిని (Gajagamini)

అధ్యాయం 8 – నందిని యొక్క మిషన్

రాజా రవీంద్ర, ప్రధాన మంత్రి, గజానన్ కలిసి వేసిన పథకం ఊహించిన దానికంటే ఎక్కువ విజయవంతమవుతోంది. మొదట గజగామినిని రాణి అముక్తకు దగ్గర చేయడమే వారి లక్ష్యం. కానీ ఇప్పుడు పరిస్థితి పూర్తిగా మారిపోయింది. ప్రతి రోజు రాణి గజగామిని కోసం ఎదురుచూడసాగింది. ప్రతి రోజు ఆమెపై మరింత నమ్మకం పెంచుకుంది. ఇదంతా చూసి రాజా రవీంద్ర మనసులో ఆశలు మొలకెత్తాయి.

అయితే ఈ మొత్తం పథకంలో ఒక విషయం అందరికంటే ముందుగా అర్థం చేసుకున్న వ్యక్తి నందిని. బయటకు చాలా మృదువుగా కనిపించే నందినికి చాలా తెలివైన మనసు ఉంది. ప్రతి సాయంత్రం గజానన్ ఇంటికి వచ్చి రాజభవనంలో జరిగిన విషయాలు చెప్పేవాడు. నందిని మాత్రం ఒక్క మాట కూడా మిస్ కాకుండా జాగ్రత్తగా వినేది. రాణి గజగామినిని ఇష్టపడటం మొదలుపెట్టిందని ఆమెకు స్పష్టంగా అర్థమైంది. కానీ కేవలం ఇష్టం సరిపోదు. అముక్త మనసులో సంవత్సరాలుగా పేరుకుపోయిన బాధను తొలగించాలంటే గజగామినిపై ఆమెకు పూర్తి నమ్మకం కలగాలి. అందుకే నందిని తన భర్త కోసం ఒక కొత్త మిషన్ ప్రారంభించింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం నందిని గజానన్‌ను గదిలోకి పిలిచింది. మంచం మీద కొత్త బట్టలు, గాజులు, ఆభరణాలు, పూలు, గిరిజన అలంకరణ వస్తువులు అందంగా అమర్చబడి ఉన్నాయి. అవి చూసి గజానన్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

“ఇవన్నీ ఏమిటి నందిని?” అని అడిగాడు.

నందిని నవ్వుతూ, “ఇవి గజగామిని కోసం,” అంది.

గజానన్ తల పట్టుకుని, “అయ్యో! మళ్లీ ఏదో కొత్త ప్రయోగం చేస్తున్నావు,” అన్నాడు.

నందిని నవ్వుతూ, “భయపడకండి మహాశయా... మిమ్మల్ని రాణిగా మార్చడం లేదు,” అంది.

దానికి గజానన్, “గతసారి కూడా అదే చెప్పావు. చివరికి గజగామిని అయ్యాను,” అన్నాడు.

ఆ మాట విని నందిని పెద్దగా నవ్వింది.

ఆ రోజు నుంచి నందిని గజగామిని రూపాన్ని మరింత సహజంగా, మరింత ఆకర్షణీయంగా మార్చడం ప్రారంభించింది. ముందుగా గజానన్ పొడవాటి జుట్టును నెమ్మదిగా దువ్వింది. భామాకలాపంలో సత్యభామ పాత్ర కోసం ఎన్నో సంవత్సరాలుగా పెంచుకున్న ఆ జుట్టు ఇప్పుడు గజగామిని అందానికి ప్రధాన ఆకర్షణగా మారింది. ఆమె జుట్టును చక్కగా అల్లింది. మల్లెపూల దండను జడలో పెట్టింది. చెంపల దగ్గర కొన్ని వెంట్రుకలను వదిలి పెట్టింది. అవి గాలి వీచినప్పుడు ముఖాన్ని తాకుతూ మరింత అందాన్ని తీసుకొచ్చాయి.

తర్వాత వెండి గాజులు తొడిగింది. అడవిలో నివసించే గిరిజన మహిళలు ధరించే పూసల హారం వేసింది. చిన్న చిన్న చెవిపోగులు ధరింపజేసింది. నడుము చుట్టూ అందమైన వెండి వడ్డాణం కట్టింది. అద్దం ముందు నిలబెట్టినప్పుడు గజానన్ తనను తానే గుర్తుపట్టలేకపోయాడు.

“ఇది నిజంగా నేనా?” అని ఆశ్చర్యపోయాడు.

నందిని గర్వంగా నవ్వుతూ, “అవును. ఇప్పుడు గజగామిని ఎక్కడికి వెళ్లినా అందరూ గుర్తుపెట్టుకుంటారు,” అంది.

రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ నందిని ప్రతిరోజూ చిన్న చిన్న మార్పులు చేస్తూ ఉండేది. ఒక రోజు కొత్త పూల అలంకరణ, మరొక రోజు కొత్త జడ శైలి, కొన్ని రోజుల తర్వాత కొత్త పూసల హారం, మరికొన్ని రోజులకు కొత్త గిరిజన దుపట్టా. ఈ మార్పులన్నీ గజగామినిని మరింత ప్రత్యేకంగా కనిపించేలా చేశాయి.

అయితే ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే రాణి అముక్త ఈ చిన్న చిన్న విషయాలన్నింటినీ గమనించేది. ఒక రోజు పూల గురించి అడిగేది. మరో రోజు గాజుల గురించి ప్రశంసించేది. ఇంకో రోజు జుట్టు ఎలా అల్లావని అడిగేది. ప్రతి సాయంత్రం గజానన్ ఇంటికి వచ్చి ఇవన్నీ చెప్పేవాడు. నందిని మాత్రం నిశ్శబ్దంగా వింటూ ఉండేది. ఆమె ముఖంలో ఒక చిన్న చిరునవ్వు కనిపించేది. ఎందుకంటే రాణి గజగామినిని ఎంత జాగ్రత్తగా గమనిస్తోందో ఆమెకు అర్థమవుతోంది.

ఒక రోజు గజానన్ రాజభవనానికి వెళ్లిన తర్వాత అతని తల్లి నందిని దగ్గరకు వచ్చింది. కొన్ని వారాలుగా జరుగుతున్న మార్పులన్నింటినీ ఆమె గమనిస్తోంది. చివరకు అడగక తప్పలేదు.

“నందిని... ఒక విషయం అడగాలా?” అని ఆమె అడిగింది.

“అడగండి అత్తయ్య,” అంది నందిని.

“రోజురోజుకీ గజగామినిని మరింత అందంగా తయారు చేస్తున్నావు. దీనికి అసలు కారణం ఏమిటి?” అని అత్తగారు ప్రశ్నించారు.

నందిని కాసేపు మౌనంగా ఉంది. తర్వాత రాజభవనం వైపు చూస్తూ, “అత్తయ్య... నా భర్త ఈ రాజ్యాన్ని కాపాడటానికి తన వంతు ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు,” అంది.

ఆమె కళ్లలో గర్వం కనిపించింది.

“ఉదయం నుంచి సాయంత్రం వరకు రాణి కోసం పని చేస్తున్నాడు. రాజ్యం కోసం తన సమయాన్ని, శ్రమను అంకితం చేస్తున్నాడు,” అంది.

తర్వాత చిరునవ్వుతో, “అలాంటి సమయంలో నేను కూడా నా వంతు సహాయం చేయాలి కదా,” అని చెప్పింది.

అత్తగారు నిశ్శబ్దంగా విన్నారు.

“రాణికి మరో మంత్రి అవసరం లేదు. మరో సలహాదారు కూడా అవసరం లేదు. ఆమెకు కావలసింది నమ్మకమైన ఒక స్నేహితుడు. ప్రపంచాన్ని కొత్తగా చూపించే ఒక మనిషి,” అని నందిని చెప్పింది.

అత్తగారు నెమ్మదిగా తల ఊపారు. ఇప్పుడు నందిని ఆలోచన ఆమెకు అర్థమైంది.

ఆ సాయంత్రం గజానన్ ఇంటికి వచ్చాడు. అతని తల్లి మరియు నందిని ఇద్దరూ అతని కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు.

తల్లి నవ్వుతూ, “బాబూ... నీ భార్య మన ఇద్దరికంటే తెలివైనది,” అంది.

గజానన్ ఆశ్చర్యంగా, “ఏమైంది ఇప్పుడు?” అని అడిగాడు.

నందిని నవ్వుతూ, “చూశారా అత్తయ్య? ఇంకా ఏం జరుగుతుందో సగం కూడా అర్థం కాలేదు ఇతనికి,” అంది.

తల్లి, కోడలు ఇద్దరూ నవ్వేశారు. గజానన్ మాత్రం ఏమి అర్థం కాక అయోమయంలో నిలబడ్డాడు.

అదే సమయంలో రాజభవనంలో అముక్త తన వ్యక్తిగత గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుంది. కిటికీ గుండా చల్లని గాలి లోపలికి వస్తోంది. ఆమె చూపులు ఒక చిన్న పూల గాజుపై ఆగిపోయాయి. ఆ రోజు గజగామిని అనుకోకుండా అక్కడే మర్చిపోయిన గాజు అది.

అముక్త దానిని చేతిలోకి తీసుకుని మెల్లగా నవ్వుకుంది. ఎందుకో ఆమెకు తెలియదు. కానీ గజగామిని తన జీవితంలో ఒక ప్రత్యేక స్థానం సంపాదించుకుందని మాత్రం అర్థమవుతోంది. ప్రతి రోజు ఆ అనుబంధం మరింత బలపడుతోంది.

దూరంగా కాలం తన కథను నెమ్మదిగా అల్లుకుంటోంది. ఆ కథ ఎటు వెళ్తుందో ఇప్పటికి పూర్తిగా అర్థమైన వ్యక్తి ఒక్కరే. ఆమె నందిని. ఎందుకంటే ఈ కథలో తదుపరి మలుపు ఏమిటో ఆమెకే ముందుగా కనిపిస్తోంది.