BODY SWAP WITH NEIGHBOR

అందరికీ నమస్కారం. నేను మీ సంధ్య శ్రీ. మీ అందరి ఆదరణకు హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు. కథ నచ్చితే లైక్, షేర్, కామెంట్ చేయడం మర్చిపోవద్దు. మీ ప్రోత్సాహమే మాకు కొత్త కథలు రాయడానికి స్ఫూర్తి. --- నా పేరు సుశాంత్. నేను ఒక డాక్టర్‌ని. కానీ ఈరోజు నేను మీకు చెప్పబోయే విషయం నా డాక్టర్ జీవితానికి సంబంధించినది కాదు. నా జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసిన ఒక విచిత్రమైన సంఘటన గురించి. నేను పుట్టినప్పటి నుండి అనాథనే. నాకు అమ్మానాన్న ఎవరో తెలియదు. నా బాల్యం మొత్తం ఒక అనాథాశ్రమంలోనే గడిచింది. అక్కడే పెరిగాను, అక్కడే చదువుకున్నాను, అక్కడే జీవితం అంటే ఏమిటో నేర్చుకున్నాను. చిన్నప్పుడు ప్రతి ఆదివారం నాకు చాలా ప్రత్యేకమైన రోజు. ఎందుకంటే ఆ రోజు పిల్లలను దత్తత తీసుకోవడానికి చాలామంది వచ్చేవారు. గేట్ దగ్గర కారు ఆగగానే మేమందరం ఆశగా పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లేవాళ్లం. "ఈసారి నన్ను తీసుకెళ్తారేమో" అనే ఆశ నా మనసులో కూడా ఉండేది. ఒకసారి ఒక దంపతులు వచ్చారు. వాళ్లు నాతో చాలాసేపు మాట్లాడారు. నా పేరు అడిగారు. నేను ఏమి చదువుతున్నానో అడిగారు. నాకు ఏమి ఇష్టమో అడిగారు. ఆ ఆంటీ నా తల నిమిరి నవ్వింది. ఆ క్షణంలో నాకు నిజంగానే ఆశ కలిగింది. బహుశా ఈసారి నాకూ ఒక కుటుంబం దొరకబోతోందేమో అనుకున్నాను. కానీ కొద్దిసేపటి తరువాత వాళ్లు నా పక్కన ఉన్న ఒక చిన్న అమ్మాయిని దత్తత తీసుకుని వెళ్లిపోయారు. వాళ్ల కారు గేట్ దాటి వెళ్లిపోయే వరకు నేను నవ్వుతూనే ఉన్నాను. కానీ వాళ్లు కనిపించకుండా పోయాక ఒంటరిగా కూర్చుని చాలా సేపు ఏడ్చాను. ఆ రోజు మొదటిసారి ఒక విషయం గమనించాను. చాలామంది అమ్మాయిలనే దత్తత తీసుకుంటున్నారు. అప్పుడు నా చిన్న మనసులో ఒక ఆలోచన పుట్టింది. "నేను కూడా అమ్మాయిగా పుట్టి ఉంటే...?" ఆ ప్రశ్నకు నాకు సమాధానం దొరకలేదు. కానీ ఆ ఆలోచన మాత్రం నాలోనే ఉండిపోయింది. కాలం గడిచేకొద్దీ నాకు అమ్మాయిల దుస్తులు, పొడవాటి జడలు, మల్లెపూలు అంటే ఒక ప్రత్యేకమైన ఇష్టం ఏర్పడింది. పండుగ రోజుల్లో హోమ్‌కి వచ్చే అమ్మాయిలను చూస్తూ ఉండిపోయేవాడిని. వాళ్ల జడలు, వాళ్ల అలంకరణ, వాళ్ల నవ్వులు అన్నీ నాకు చాలా నచ్చేవి. ఒకసారి ఎవరూ లేని సమయంలో ఒక పాత చున్నీ దొరికింది. దాన్ని భుజాల మీద వేసుకుని అద్దం ముందు నిలబడ్డాను. ఆ క్షణంలో నాకు కలిగిన ఆనందాన్ని మాటల్లో చెప్పలేను. కానీ అది ఎక్కువసేపు నిలవలేదు. వార్డెన్ నన్ను చూసి చాలా కోపపడింది. ఆ రోజు తరువాత అలాంటి పనులు బయటకు చేయలేదు. కానీ నా మనసులోని కోరిక మాత్రం ఎప్పుడూ చనిపోలేదు. అలా రోజులు గడిచాయి. నేను చదువులో బాగా రాణించాను. ఇంటర్మీడియట్ పూర్తి చేసిన తరువాత NEET పరీక్ష రాశాను. మంచి ర్యాంక్ రావడంతో చెన్నైలోని ఒక మెడికల్ కాలేజీలో సీటు వచ్చింది. అనాథాశ్రమాన్ని వదిలి వెళ్లే రోజు కొంచెం బాధగా అనిపించినా, మరోవైపు నాకు ఒక స్వేచ్ఛ దొరికినట్టుగా అనిపించింది. కాలేజీలో మొదటి సంవత్సరం హాస్టల్‌లో ఉన్నాను. రెండో సంవత్సరం నుండి బయట ఒక చిన్న ఫ్లాట్ అద్దెకు తీసుకున్నాను. స్కాలర్‌షిప్ డబ్బుతో పాటు ట్యూషన్లు చెప్పి నా ఖర్చులు చూసుకునేవాడిని. అప్పుడప్పుడు నాకు నచ్చిన కొన్ని మహిళల దుస్తులు కూడా కొనేవాడిని. వాటిని ఎవరూ చూడకుండా దాచిపెట్టేవాడిని. ఒక ఆదివారం మధ్యాహ్నం, మొదటిసారి నేను కొన్న ఒక చుడీదార్ వేసుకుని అద్దం ముందు నిలబడ్డాను. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. భయం కూడా ఉంది. కానీ అదే సమయంలో ఒక విచిత్రమైన ఆనందం కూడా ఉంది. అద్దంలో నన్ను నేను చూస్తూ చాలా సేపు గడిపాను. చిన్నప్పటి నుండి మనసులో దాచుకున్న కోరికలో కొంత భాగం నెరవేరినట్టుగా అనిపించింది. అలా జీవితం నెమ్మదిగా సాగుతుండగా ఒకరోజు నా జీవితాన్ని మార్చేసే వ్యక్తి నా ఎదురింటికి వచ్చింది. ఆ రోజు సాయంత్రం ట్యూషన్ ముగించుకుని ఇంటికి వస్తుంటే మా అపార్ట్‌మెంట్ ముందు ఒక టెంపో ఆగింది. అందులో నుండి ఒక దంపతులు దిగారు. వాళ్లు తమ ఫ్లాట్ ఎక్కడ ఉందో అడిగారు. అది నా ఎదురుగా ఉన్న ఫ్లాట్ అని తెలిసి నేను వాళ్లకు సహాయం చేశాను. అప్పుడు మొదటిసారి ఆమెను చూశాను. ఆమె పేరు శ్రావ్య. పొడవాటి జడ. జడ నిండా మల్లెపూలు. సంప్రదాయంగా కట్టుకున్న చీర. మెడలో మంగళసూత్రం. కాలికి మెట్టెలు. ఆమెను చూసిన క్షణంలోనే నా చూపు ఆమె మీదే నిలిచిపోయింది. ఆ రాత్రి నాకు నిద్ర పట్టలేదు. పదేపదే ఆమె రూపమే గుర్తుకు వస్తోంది. ఎందుకో తెలియదు కానీ నేను నన్ను ఆమె స్థానంలో ఊహించుకోవడం మొదలుపెట్టాను. మరుసటి రోజు ఉదయం కాలింగ్ బెల్ మోగింది. తలుపు తీసి చూస్తే శ్రావ్య. "ఈరోజు మా గృహప్రవేశం. మీరు తప్పకుండా రావాలి." అని నవ్వుతూ చెప్పింది. ఆమె భర్త పేరు విక్రమ్. ఒక ఇంజనీర్. శ్రావ్య మాత్రం హౌస్‌వైఫ్. ఆ రోజు వాళ్ల ఇంట్లో చాలా సమయం గడిపాను. చిన్నప్పటి నుండి కుటుంబ ప్రేమకు దూరమైన నాకు వాళ్లతో ఉండటం చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. కొద్ది రోజుల్లోనే మేము మంచి స్నేహితులమయ్యాము. ఒకరోజు విక్రమ్ ఇంట్లో లేని సమయంలో నేను శ్రావ్యతో మాట్లాడుతున్నాను. అప్పుడు ఆమె తన జీవిత కథ చెప్పింది. చిన్నప్పటి నుండి డాక్టర్ కావాలని కలలు కనేదట. కానీ కుటుంబ పరిస్థితుల వల్ల చదువు మధ్యలోనే ఆగిపోయిందట. ఆమె కళ్లలో కనిపించిన బాధ నాకు అర్థమైంది. ఆ రోజు నుండి ఆమె నాతో మెడికల్ పుస్తకాలు తీసుకుని చదవడం మొదలుపెట్టింది. అయితే అప్పుడప్పుడూ ఆమె గురించి నాకు కొన్ని విచిత్రమైన విషయాలు కనిపించేవి. ఒకసారి ఆమె గదిలో ఒక పాత అల్మారా తెరిచి ఉండగా కొన్ని విచిత్రమైన పుస్తకాలు కనిపించాయి. వాటి మీద నాకు అర్థం కాని గుర్తులు ఉన్నాయి. నేను అడగబోతే వెంటనే అల్మారా మూసేసి విషయం మార్చేసింది. అప్పుడు పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. కానీ ఆ సంఘటన తరువాత ఆమె గురించి నాకు కొంచెం ఆసక్తి పెరిగింది. కాలం గడిచింది. నేను ఫైనల్ ఇయర్‌కు చేరుకున్నాను. ఒకరోజు కాలేజీ ఫంక్షన్‌లో అనుకోకుండా నాకు ఒక హౌస్‌వైఫ్ పాత్ర వచ్చింది. బయటకు ఇష్టం లేనట్టు నటించినా, లోపల మాత్రం చిన్నప్పటి నుండి ఉన్న కోరిక నెరవేరబోతుందనే ఆనందం. ఈ విషయం శ్రావ్యకు చెప్పాను. ఆమె వెంటనే సహాయం చేయడానికి ఒప్పుకుంది. ఫంక్షన్‌కు రెండు రోజుల ముందు ఆమె ఇంటికి వెళ్లాను. శ్రావ్య తన చీరల్లో ఒకటి తీసుకొచ్చింది. "ఇది నీకు బాగా సెట్ అవుతుంది." అని చెప్పింది. ఆమె చెప్పినట్టే ఆశ్చర్యకరంగా ఆ చీర నాకు అచ్చం సరిపోయింది. ఆమె నాకు చీర కట్టింది. జడ వేసింది. మల్లెపూలు పెట్టింది. చిన్న బొట్టు పెట్టింది. కొన్ని క్షణాల తరువాత అద్దంలో నన్ను నేను చూసుకున్నాను. నా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టైంది. చిన్నప్పటి నుండి నా ఊహల్లో మాత్రమే చూసుకున్న రూపం ఇప్పుడు నా ఎదుట కనిపిస్తోంది. ఆ క్షణంలో నాకు మాటలు రాలేదు. శ్రావ్య మాత్రం నన్ను చూసి నవ్వుతోంది. "చాలా బాగున్నావు." అంది. అంతలో ఆమె ఒక పాత పుస్తకం తీసుకొచ్చింది. ఆ పుస్తకం చూసిన వెంటనే నాకు అసౌకర్యంగా అనిపించింది. "ఇది ఏమిటి?" అని అడిగాను. "కొద్దిసేపట్లో నీకే తెలుస్తుంది." అని నవ్వింది. ఆమె ఆ పుస్తకం తెరిచి ఏదో తెలియని భాషలో చదవడం ప్రారంభించింది. మొదట నేను సరదాగా తీసుకున్నాను. కానీ కొద్దిసేపటికే గదిలోని వాతావరణం మారిపోయింది. తెల్లటి పొగ గది అంతా వ్యాపించడం ప్రారంభమైంది. నేను కంగారుపడ్డాను. లేవాలని ప్రయత్నించాను. కానీ నా శరీరం కదలడం లేదు. చేతులు, కాళ్లు బరువుగా మారిపోయాయి. తల తిరుగుతోంది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. "శ్రావ్య... ఇది ఏమిటి?" అని భయంతో అడిగాను. ఆమె మాత్రం నిశ్శబ్దంగా నన్నే చూస్తోంది. ఆమె కళ్లలో ఒక విచిత్రమైన చిరునవ్వు కనిపించింది. ఆ తర్వాత నా కళ్ల ముందు అన్నీ మసకబారిపోయాయి. నాకు స్పృహ తప్పిపోయింది. --- సుమారు గంట తరువాత... మెల్లగా కళ్ళు తెరిచాను. తల చాలా భారంగా ఉంది. నేను ఎక్కడున్నానో కూడా అర్థం కాలేదు. ఎదురుగా ఉన్న అద్దంలో అనుకోకుండా నా చూపు పడింది. ఆ క్షణంలో నా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టైంది. అద్దంలో కనిపిస్తున్న ముఖం నాది కాదు... ఆ శరీరం నాది కాదు... కానీ ఆ కళ్ల వెనుక ఉన్న వ్యక్తి మాత్రం నేనే. "ఇది... ఎలా సాధ్యం?" అని వణుకుతున్న స్వరంతో అనుకున్నాను. అసలు ఏమి జరిగింది? శ్రావ్య ఎక్కడ ఉంది? నా శరీరానికి ఏమైంది? తెలుసుకోవాలంటే... **PART – 2 కోసం వేచి ఉండండి...**