BODY SWAP WITH NEIGHBOR

అందరికీ నమస్కారం. నేను మీ సంధ్య శ్రీ. 'Body Swap with Neighbor' ఆఖరి భాగానికి స్వాగతం. పార్ట్-4 లో సుశాంత్ ఊహించని విధంగా ప్రెగ్నెంట్ అవ్వడం, ఈ టైమ్‌లో బాడీ స్వాప్ మార్చడం కుదరదు అని శ్రావ్య షాకింగ్ ట్విస్ట్ ఇవ్వడం చూశారు కదా! మరి ఒక అబ్బాయి ఆత్మ, అమ్మాయి బాడీలో తల్లిగా మారే ఈ వింత జర్నీ ఎక్కడికి చేరింది? ఈ లాస్ట్ పార్ట్‌లో చూద్దాం.
నిరాశ, నిస్సహాయత మరియు మైండ్ గేమ్స్ :-
శ్రావ్య నోటి వెంట ఆ మాట వినగానే నా కాళ్ల కింద భూమి కదిలిపోయినట్టు అయిపోయింది. గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. కోపం, భయం, నిస్సహాయత నన్ను ఒకేసారి చుట్టేసాయి. శ్రావ్య నా పాత బాడీలో ఉండి నా వైపు జాలిగా చూస్తుంటే నాకు పిచ్చెక్కిపోయినట్టు అనిపించింది. నేను వెంటనే మా రూమ్‌లోకి వెళ్లి తలుపు పెట్టేసుకుని, బెడ్‌పై వాలిపోయి గంటల తరబడి ఏడ్చాను.
"నా కెరీర్, నా డాక్టర్ చదువు, నా మగతనం... అన్నీ ఒక్క తప్పుడు ప్రయోగంతో ఇలా ఎండ్ అయిపోవాలా? ఒకరి భార్యగా, ఒక పాపకో బాబుకో తల్లిగా నేను లైఫ్ లాంగ్ ఈ నాలుగు గోడల మధ్యే ఉండిపోవాలా?"
ఈ క్వశ్చన్స్ నా మైండ్‌ను రాత్రింబవళ్లు తొలిచేసేవి. మొదటి మూడు నెలలు నాకు నరకంలా గడిచాయి. మార్నింగ్ లేవగానే వచ్చే ఆ వికారం, వాంతులు, ఒళ్లంతా నీరసం... ఒక అబ్బాయిగా నాకెప్పుడూ తెలియని శారీరక ఇబ్బందులు ఇవి. కిచెన్‌లో మెకానికల్‌గా వంట చేస్తున్నా, హాల్‌లో ఒంటరిగా కూర్చున్నా నా చేతులు తెలియకుండానే నా కడుపుపైకి వెళ్లేవి. ఆ టైమ్‌లో నాపై నాకే చాలా అసహ్యం వేసేది. విక్రమ్ వల్ల నా బాడీలో ఒక మార్పు వస్తోందనే నిజం నన్ను రాత్రిళ్లు నిద్రపోనిచ్చేది కాదు. అద్దంలో నా ఫేస్ చూసుకుంటూ... "ఇది నా బాడీ కాదు, నా లైఫ్ కాదు" అని లోలోపల గట్టిగా అరిచేవాడిని.
మారుతున్న బాడీ.. మారుతున్న మనసు:-
కానీ, రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ ప్రకృతి తన పని తాను చేసుకుంటూ పోయింది. నాలుగో నెల వచ్చేసరికి నా కడుపు కాస్త ముందుకు వచ్చింది. ఒకరోజు రాత్రి ఇల్లంతా సైలెంట్‌గా ఉన్న టైమ్‌లో, బెడ్‌పై పడుకుని అలా చూస్తూ ఉండగా... నా కడుపులో ఏదో వింతైన మూవ్‌మెంట్ తెలిసింది. చాలా లైట్‌గా ఒక చిన్న తన్నుడు!
ఆ సెకండ్ నా ఒంట్లో ఒక వింతైన కరెంట్ పాకినట్టు అనిపించింది, తెలియని వణుకు పుట్టింది. ఒక అబ్బాయిగా నా లైఫ్‌లో ఎన్నడూ ఊహించని, అనుభవించని అద్భుతమైన ఫీలింగ్ అది. లోపల పెరుగుతున్న ఆ చిన్న ప్రాణం నాతో మాట్లాడుతున్నట్టు అనిపించింది. ఆ క్షణం నుండి నాలోని కోపం, అసహ్యం మెల్లమెల్లగా బాధ్యతగా మారడం స్టార్ట్ అయ్యాయి. నా ప్రమేయం లేకుండానే నాలోని హార్మోన్లు, శారీరక మార్పులు నన్ను మానసికంగా ఒక అమ్మగా మార్చడం మొదలుపెట్టాయి. "లోపల పెరుగుతున్న ఆ అమాయకపు బిడ్డ తప్పు ఏమీ లేదు కదా" అనే థాట్ నాలోని మగ అహాన్ని మెల్లగా తగ్గించింది.
మారిన బంధాలు.. కేరింగ్:-
ఇక ఇంట్లో బంధాల విషయానికి వస్తే... అంతవరకు నన్ను చిన్నచూపు చూస్తూ, మాటలతో విసిగించిన మా అత్తగారి ప్రవర్తనలో ఒక వింత మార్పు కనిపించింది. ఆమె పూర్తిగా మారిపోలేదు కానీ, తన కొడుకు వంశం పెరుగుతోందనే ఒక ప్రాక్టికల్ కేరింగ్ ఆమె మాటల్లో కనిపించింది. "శ్రావ్యా, బరువులు ఎత్తకు, కాసేపు రెస్ట్ తీసుకో", "టైమ్‌కి తిండి తిను" అని అప్పుడప్పుడు కిచెన్‌లోకి వచ్చి జాగ్రత్తలు చెప్పేది.
మరోవైపు విక్రమ్ నన్ను మరింత బాధ్యతగా, లవ్‌తో చూసుకోవడం స్టార్ట్ చేశాడు. ఆఫీస్ నుండి అలసిపోయి వస్తూనే నా కోసం ఫ్రూట్స్, పూలు తీసుకురావడం, నా మూడ్ స్వింగ్స్ వల్ల నేను విసుక్కున్నా ఏమాత్రం కోప్పడకుండా భరించడం చేసేవాడు. నిజం చెప్పాలంటే, ఒక అనాథగా పెరిగిన నాకు, సుశాంత్‌గా ఉన్నప్పుడు ఎప్పుడూ దక్కని ఒక 'ఫ్యామిలీ సెక్యూరిటీ', ఆత్మీయత ఈ ఇంట్లో లభించడం నా మనసుకు ఎంతో ఊరటనిచ్చింది.
శ్రీమంతం వేడుక.. రియాలిటీని అంగీకరించడం:-
అలా ఏడో నెల రానే వచ్చింది. నా కోసం 'శ్రీమంతం' ఫంక్షన్‌ను చుట్టుపక్కల వాళ్లతో పద్ధతిగా అరేంజ్ చేశారు. పచ్చటి కాంచీపురం పట్టుచీర కట్టి, చేతుల నిండా గ్రీన్ గాజులు వేసి నన్ను కూర్చోబెట్టారు. ఆడవాళ్లంతా వచ్చి నా ముఖానికి పసుపు రాసి, చేతుల్లో పండ్లు పెట్టి, దీవిస్తుంటే నా కళ్లలో తెలియకుండానే ఆనంద బాష్పాలు రాలాయి. ఒకప్పుడు కాలేజీ రోజుల్లో డ్రామా కోసం కేవలం సరదాగా చీర కట్టుకుని నవ్వుకున్న నేను, ఈరోజు నిజంగానే ఒక నిండు గర్భిణిగా అందరి ముందు కూర్చున్నాను. అద్దంలో నన్ను నేను చూసుకున్నప్పుడు నాకు పాత సుశాంత్ రూపం ఎక్కడా గుర్తు రాలేదు... కేవలం విక్రమ్ భార్య శ్రావ్య మాత్రమే కనిపించింది.
ఆ ఫంక్షన్‌కు నా పాత బాడీలో ఉన్న సుశాంత్ (అంటే అసలు శ్రావ్య) కూడా వచ్చింది. తను నా దగ్గరకు వచ్చి నా చేతులు పట్టుకుని, నా కళ్లలోకి చూస్తూ... "చాలా బాగున్నావు శ్రావ్యా... నీ కళ్లలో ఒక తల్లికి ఉండే ప్రశాంతత కనిపిస్తోంది" అంది చాలా లోతైన వాయిస్‌తో.
నేను చిన్నగా నవ్వి తల ఊపాను. ఎందుకంటే, తను కోరుకున్న మెడికల్ కెరీర్, పురుషుడిగా సొసైటీలో దక్కే ఫ్రీడమ్ నా పాత బాడీ ద్వారా తనకు దక్కాయి. నేను ఎప్పుడూ ఆరాటపడిన ఒక మంచి ఫ్యామిలీ, భర్త ప్రేమ, మాతృత్వపు లాలన నాకు దక్కాయి. లైఫ్‌లో ఇద్దరికీ వేర్వేరు దారులను చూపిస్తూనే, ప్రకృతి మా ఇద్దరి ఆశలను నెరవేర్చింది.
డెలివరీ పెయిన్స్ మరియు మాతృత్వపు తొలి స్పర్శ:-
తొమ్మిదో నెల పూర్తి కాగానే ఒకరోజు రాత్రి నాకు నొప్పులు స్టార్ట్ అయ్యాయి. హాస్పిటల్ బెడ్‌పై నేను పడుతున్న ఆ పెయిన్ వర్ణనాతీతం. నడుము విరిగిపోతున్నట్టు, ప్రాణం ముక్కలవుతున్నట్టు అనిపించింది. ఒక స్త్రీ బిడ్డను కనడానికి ఎంతటి మరణయాతనను అనుభవిస్తుందో నాకు ప్రాణ సంకటంగా తెలిసొచ్చింది. లోకంలో ఉన్న తల్లులందరికీ మనసులోనే నమస్కరించుకున్నాను. చివరకు, లేబర్ రూమ్‌లో డాక్టర్ల సాయంతో ఒక చిన్నారి ఏడుపు గది అంతా వినిపించింది. "ఆడపిల్ల పుట్టింది" అన్నారు డాక్టర్లు.
ఆ పాపను క్లీన్ చేసి తీసుకొచ్చి నా గుండెలపై పడుకోబెట్టారు. తెల్లగా, చిన్నగా ఉన్న ఆ పాప వెచ్చని స్పర్శ నా చర్మంపై పడగానే, అంతవరకు నేను పడ్డ నొప్పులన్నీ ఒక్క సెకండ్లో మాయమైపోయాయి. నా కళ్ల నుండి కన్నీళ్లు ఆగలేదు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత నర్సు వచ్చి, "అమ్మా.. పాప ఏడుస్తోంది, ఒకసారి పాలు పట్టండి" అంటూ నా పక్కన కూర్చోబెట్టింది. చీర కొంగు పక్కకు జరిపి, ఆ చిన్నారిని నా రొమ్ముకు హత్తుకున్నప్పుడు నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. ఒక అబ్బాయిగా పుట్టి పెరిగిన నేను, ఈరోజు ఒక బిడ్డకు పాలివ్వబోతున్నాననే థాట్ నాలో వింతైన ఫీలింగ్‌ను తెచ్చింది.
ఆ చిన్నారి తన బుజ్జి పెదవులతో నా చనుమొనను అందుకోవడానికి ట్రై చేస్తూ, ఫస్ట్ టైమ్ పాలు తాగడం స్టార్ట్ చేసింది. ఆ స్పర్శ, ఆ ముద్దు ముద్దు కదలిక నా గుండె లోతుల్లోకి ప్రవహించింది. నా రక్తాన్నే అమృతంగా మార్చి ఆకలితో ఉన్న నా బిడ్డకు ఇస్తున్న ఆ క్షణంలో... నా లోపల ఎక్కడో ఒక మూల మిగిలి ఉన్న 'సుశాంత్' అనే మగవాడి అహం, పంతం, ఆఖరి గుర్తు కూడా శాశ్వతంగా కరిగిపోయాయి. ఆ మాతృత్వపు ఫీలింగ్, ఆ పాలిచ్చే పవిత్రమైన బంధం నన్ను పూర్తిగా, వంద శాతం ఒక 'అమ్మ'గా మార్చేసాయి. ఆ పాపే నా సర్వస్వం అనుకున్నాను.
మూడేళ్ల తర్వాత.. ముగింపు:-
కాలం ఎవరి కోసమూ ఆగదు, వేగంగా పరిగెత్తింది. ఇప్పుడు ఆ పాపకు మూడేళ్లు. ఇల్లంతా తన కిలకిలరావాలతో నిండిపోయింది. తను నన్ను 'అమ్మా' అని పిలుస్తూ నా చుట్టూ తిరుగుతుంటే కలిగే సాటిస్ఫాక్షన్ ముందు ఈ ప్రపంచంలో ఏ సక్సెస్ కూడా పనికిరాదనిపించింది. నేను ఒక మంచి తల్లిగా, విక్రమ్‌కి అనుకూలమైన భార్యగా నా సంసార జీవితాన్ని గడుపుతున్నాను. అయితే నా చదువును నేను పూర్తిగా వృథా చేయలేదు; పాప కొంచెం పెద్దదయాక, విక్రమ్ ఇచ్చిన సపోర్ట్‌తో ఇంట్లోనే ఉంటూ ఆన్‌లైన్ ద్వారా ఒక చిన్న హెల్త్ కన్సల్టెన్సీని రన్ చేయడం స్టార్ట్ చేశాను.
మరోవైపు, నా పాత బాడీలో ఉన్న శ్రావ్య... మెడికల్ కాలేజీలో యూనివర్సిటీ టాపర్‌గా నిలిచి, గోల్డ్ మెడల్ సాధించింది. ఈరోజు ఆమె చెన్నైలోనే ఒక లీడింగ్ కార్డియాలజిస్ట్‌గా స్థిరపడి, ఎంతో మంది ప్రాణాలను కాపాడుతోంది. తను ఒక పురుషుడిగా మారి సొసైటీలో తను అనుకున్న ఫ్రీడమ్‌ను, డాక్టర్ కలను వంద శాతం సాకారం చేసుకుంది.
ఈ మధ్యే ఒక మెడికల్ కాన్ఫరెన్స్ ముగిసిన తర్వాత, మేమిద్దరం ఒక కాఫీ షాప్‌లో ఒంటరిగా కలుసుకున్నాము. చుట్టుపక్కల ఎవరూ లేని టైమ్ చూసి శ్రావ్య నాతో అంది:
"చూశావా శ్రావ్యా! నాడు మార్కెట్ దారిలో మనం అనుకున్న మాటలు నాకిప్పుడు గుర్తొస్తున్నాయి. నువ్వు స్త్రీగా మారి ఆ కోమలత్వాన్ని, మాతృత్వాన్ని అనుభవించాలనుకున్నావు, నేనేమో పురుషుడిగా మారి కెరీర్‌లో ఫ్రీగా నా కలను నిజం చేసుకోవాలనుకున్నాను. ప్రకృతి మన ఇద్దరి లైఫ్‌ను వింతగా మార్చినా, ఇద్దరి ఆశలను ప్రాక్టికల్‌గా నెరవేర్చింది కదా!"
तను అన్న మాట నూటికి నూరు పాళ్ళు నిజం. మా ఇద్దరి బాడీలు మారినా, లైఫ్ మాకు ఇచ్చిన బాధ్యతలను మేము గౌరవించాము. ఒకరి బాడీలో ఒకరం జీవిస్తూ, సొసైటీ దృష్టిలో వేరైనా, అంతరాత్మల పరంగా మా లైఫ్ జర్నీని ఇలా ఎంతో ప్రాక్టికల్‌గా, హ్యాపీగా కొనసాగిస్తున్నాము. ఆనాడు జరిగిన ఆ 'బాడీ స్వాప్' మా లైఫ్స్ పాడు చేయలేదు, సరే కదా మా ఇద్దరి జీవితాలకు ఒక పరిపూర్ణతను ఇచ్చింది.
--- కథ సుఖాంతం ---