పెద్దకూతురు (ప్రేరితులు The Induced — కథ 2)

పెద్దకూతురు
ప్రేరితులు The Induced — కథ 2

మనిషి జీవితంలో కొందరు పేర్లు పుట్టినప్పుడు పెట్టబడతాయి. కొందరు పేర్లు ప్రేమతో మారతాయి. మరికొన్ని పేర్లు అన్యాయంగా పెట్టబడతాయి. కానీ ఆశ్చర్యం ఏమిటంటే—కొన్నిసార్లు అన్యాయంగా పెట్టిన పేరే, ఆ మనిషి కన్నీళ్లతో, ఓర్పుతో, ప్రేమతో చివరికి గౌరవమైన పేరుగా మారిపోతుంది.

కోమలి పేరు అలాంటిది.

ఆమె పుట్టినప్పుడు ఆ పేరు లేదు.
ఆమె పుట్టినప్పుడు ఆమెను “కొడుకు” అని పిలిచారు.
ఆమె తల్లి ఆమెను ఒడిలో పెట్టుకుని ఎక్కువ రోజులు బ్రతకలేదు. బిడ్డను కన్న కొన్ని నెలలకే ఆమె మరణించింది. ఆమె పుట్టింటి ఆస్తి మాత్రం ఆ ఇంట్లో మిగిలింది. అదే ఆస్తి మీద నిలబడి రామచంద్రరావు వ్యాపారం పెరిగింది. చిన్న వ్యాపారి నుంచి పెద్ద వ్యాపారవేత్తగా ఎదిగాడు.

ఆ బిడ్డ తల్లి చనిపోయిన తర్వాత ఇల్లు డబ్బుతో నిండింది. కానీ బిడ్డ ఒడిలేని గదిలో పెరిగింది.

కొంతకాలానికి రామచంద్రరావు రెండో వివాహం చేసుకున్నాడు. సరోజ ఇంటికి వచ్చింది. ఆమె పేదింటి అమ్మాయి. అందంగా ఉండేది. అందంలో మృదుత్వం ఉంది. మొదట్లో ఆమె నిజంగానే అణకువగా ఉండేది. ఆ చిన్నబిడ్డను చూసి జాలిపడేది. తినిపించేది. నిద్రపుచ్చేది. జుట్టు దువ్వేది. బుగ్గలపై ముద్దు పెట్టేది.

సరోజకు ఆడపిల్లలంటే చిన్ననాటి నుంచే ఇష్టం. తనకు ఆడపిల్ల పుడితే జడలు వేయాలి, పట్టు పావడాలు వేయాలి, చిన్నచిన్న గాజులు తొడగాలి, పూలు పెట్టాలి—అని కలలు కన్నది. కానీ కొంతమంది వైద్యులు ఆమెకు సంతానం కలగకపోవచ్చని చెప్పారు.

ఆ మాట ఆమె మనసులో ఒక ఖాళీ చేసింది.

ఆ ఖాళీని మొదట తన సవతి బిడ్డతో నింపాలనుకుంది. చిన్నవాడిని అప్పుడప్పుడు ఆడపిల్లలా అలంకరించేది. పట్టు లంగాలు, గాజులు, చిన్న బొట్టు, జడలా కట్టిన జుట్టు—ఇవి అన్నీ మొదట ఆటలాగానే మొదలయ్యాయి.

“చూడు ఎంత ముద్దుగా ఉన్నాడు,” అని రామచంద్రరావు నవ్వేవాడు.

సరోజ మెల్లగా సరిచేసేది. “వాడు కాదు… ఈరోజు నా బంగారు పాప.”

ఇంట్లో పెద్దగా ఎవరూ అభ్యంతరం చెప్పలేదు. బిడ్డ చిన్నవాడు. ఆట అనుకున్నారు. సరోజ ముద్దు అనుకున్నారు. ఆ ఇంట్లో ఎవరికీ తెలియదు—ఆటగా మొదలైనది ఒక రోజు బిడ్డ జీవితంగా మారిపోతుందని.

కాలం కొంచెం గడిచింది. వైద్యశాస్త్రం తనదైన ఆశ్చర్యాన్ని చూపించింది. చికిత్సల తర్వాత సరోజ గర్భవతి అయింది. ఆమె గర్భం దాల్చిన రోజు నుంచి ఇంటి గాలి మారిపోయింది.

ఇప్పటివరకు సరోజ ఆ బిడ్డను ముద్దు కోసం ఆడపిల్లలా అలంకరించింది. ఇప్పుడు ఆమె ఆలోచనకు గణితం చేరింది. రామచంద్రరావు సంపదలో పెద్ద భాగం మొదటి భార్య పుట్టింటి ఆస్తితో వచ్చినది. ఆస్తి చట్టాలు, వారసత్వం, పేరు, హక్కు—ఈ మాటలు సరోజ చెవిలోకి వచ్చాయి. ఆమె మనసులో భయం పెరిగింది.

“ఈ బిడ్డ పెద్దయ్యాక అన్నీ ఇతనికే పోతాయా? నా కడుపులో ఉన్న పిల్లల భవిష్యత్తు?” అని ఆలోచించింది.

అక్కడినుంచి ప్రేమ స్థానంలో యుక్తి కూర్చుంది. ముద్దు స్థానంలో లెక్క కూర్చుంది. ఆట స్థానంలో కుట్ర కూర్చుంది.

ఆ బిడ్డకు ఆమె కొత్త పేరు పెట్టింది—కోమలి.

“ఇక నుంచి ఇలా పిలవాలి,” అంది ఇంట్లో.

రామచంద్రరావు మొదట ఆశ్చర్యపోయాడు. “అది అమ్మాయి పేరు కదా?”

సరోజ మృదువుగా నవ్వింది. “మా ఇంటి అదృష్టం ఇది. చిన్నప్పటినుంచే ఇలాగే పెరిగింది. నీకు కనిపించడంలేదా? ఎంత మృదువుగా ఉంది? ఆడపిల్లలాగా మాట్లాడుతోంది, నడుస్తోంది. ఆమెను బలవంతంగా అబ్బాయిలా పెంచితే మనం ఆమెకు అన్యాయం చేసినట్టవుతుంది.”

ఆమె మాటల్లో కరుణ వినిపించింది. కానీ లోపల ఆస్తి లెక్క ఉంది.

రామచంద్రరావు వ్యాపారంలో మునిగిపోయేవాడు. ఇంటి విషయాల్లో సరోజ మాటే నమ్మేవాడు. “సరోజ పిల్లాడిని ప్రేమగా చూసుకుంటోంది” అనే నమ్మకమే అతని నిర్లక్ష్యానికి కవచమైంది.

కోమలి పెంపకం క్రమంగా మారింది. దుస్తులు పూర్తిగా ఆడపిల్లలవి. జుట్టు పొడవుగా. నడకకు శిక్షణ. మాటలకు శిక్షణ. చేతులు ఎలా ఉంచాలి, నవ్వు ఎంత మృదువుగా ఉండాలి, గట్టిగా మాట్లాడకూడదు, పరుగెత్తకూడదు, అబ్బాయిలతో కలవకూడదు—ప్రతి విషయంలో నియమం.

“నువ్వు అమ్మాయివి,” అనేది సరోజ.

“కానీ…” అని కోమలి చిన్నప్పుడు అడిగిన ప్రశ్నలు క్రమంగా మాయమయ్యాయి. ఎందుకంటే ప్రతి ప్రశ్నకు మందలింపు. ప్రతి సందేహానికి కన్నీరు. ప్రతి అసమ్మతికి “నువ్వు నన్ను బాధపెడుతున్నావు” అనే తల్లి స్వరం.

సరోజ ఒక ప్రత్యేక పాఠశాలలో కోమలిని చేర్పించింది. అక్కడ ఆమెను సాధారణ బాలబాలికల వరుసల్లో కాకుండా “ఇతరులు” అనే గోప్యమైన వర్గంలో చూపించి అడ్మిషన్ తెచ్చుకుంది. రామచంద్రరావుకు వివరాలు పూర్తిగా తెలియదు. అతను సంతకాలు చేశాడు. సరోజ చెప్పినది నమ్మాడు.

కొన్ని నెలలకే సరోజకు కవలలు పుట్టారు—ఒక ఆడపిల్ల, ఒక మగపిల్లవాడు. ఆడపిల్లకు స్వప్న, మగపిల్లకు చంద్ర అని పేర్లు పెట్టారు.

ఆ రోజు నుంచి కోమలి ఇంట్లో పెద్దది కాదు; పనిమనుషులలో పెద్దది అయింది.

స్వప్న ఏడిస్తే కోమలి ఊపాలి. చంద్రకు పాలు ఇవ్వాల్సిన సమయానికి సరోజను పిలవాలి. బట్టలు మడతపెట్టాలి. గదులు సర్దాలి. పిల్లలను చూసుకోవాలి. చిన్న వయసులోనే ఆమెకు “అక్క” అనే పేరు వచ్చింది. కానీ ఆ పేరులో ప్రేమ కంటే బాధ్యత ఎక్కువ.

సరోజ బయట వాళ్ల ముందు అంటుంది—“మా కోమలి ఎంతో మృదువైన పాప. చెల్లెలు, తమ్ముడిని ప్రాణంగా చూసుకుంటుంది.”

కానీ లోపల ఆమె చెప్పేది వేరే.

“ఈ ఇంట్లో నీ పని వాళ్లను చూసుకోవడం. నీకు ఎక్కువ చదువులు, ఎక్కువ ఆశలు అవసరం లేదు. నీవు అమ్మాయిలా సద్దుగా ఉంటే చాలు.”

కోమలి ఊపిరాడని గృహవాతావరణంలో పెరిగింది. ఇంట్లో సృష్టించబడిన ప్రపంచం ఒకటి. బయట ప్రపంచం మరోటి. ఇంట్లో ఆమె “కోమలి”. బయట ఎవరో వెనక్కి తిరిగి చూస్తారు. పిల్లలు ఎగతాళి చేస్తారు. కొందరు “అబ్బాయి లాగుందే” అంటారు. కొందరు “ఇది ఏంటి?” అని నవ్వుతారు.

ఆ నవ్వులు కోమలి చెవుల్లో గుచ్చుకునేవి.

ఇంటికి వచ్చి అడిగితే సరోజ కోపంగా చూసేది.

“నవ్వేవాళ్లే తప్పు. నువ్వు పట్టించుకోకు. నీవు కోమలివే.”

కోమలికి అప్పుడు అర్థం కాలేదు—తనను నవ్వుల మధ్యకు నెట్టింది ఎవరో.

పిల్లలు పెరిగారు. స్వప్న మొదట తల్లి మాటనే నమ్మింది. కోమలిని విచిత్రంగా చూసేది. కొన్నిసార్లు తానే కూడా ఎగతాళి చేసేది. చంద్ర ఎక్కువగా మాట్లాడేవాడు కాదు. అతను నిశ్శబ్దంగా ఉండేవాడు. తల్లి ముందు కోమలికి అండగా నిలబడలేదు. కానీ పూర్తిగా వేధించలేదు కూడా. అతని మౌనం కోమలికి సహాయం కాదు; కానీ నరికే కత్తి కూడా కాదు.

కాలంతో స్వప్న మారింది. పాఠశాలలో, పుస్తకాలలో, స్నేహితులలో ఆమె ప్రపంచం పెద్దదైంది. ఒక రోజు క్లాస్‌లో వారసత్వం, కుటుంబహక్కులు, లింగగుర్తింపు గురించి చర్చ జరిగింది. ఆ రాత్రి స్వప్న కోమలిని వంటగదిలో చూసింది. కోమలి పాత్రలు కడుగుతోంది. చేతుల్లో నీటి ముడతలు. ముఖంలో అలసట. జడలో వేసిన పూలు వాడిపోయాయి.

“అక్కా…” అని స్వప్న మొదటిసారి మృదువుగా పిలిచింది.

కోమలి ఉలిక్కిపడింది. ఆ పిలుపులో ఎగతాళి లేదు.

“ఏమిటి?”