అంతలో ప్రపంచం మీద కోవిడ్ నీడ పడింది. పట్టణాలు మూసుకున్నాయి. ఇళ్లు భయంతో కిటికీలు మూసుకున్నాయి. ఒక రోజు సరోజకు జ్వరం వచ్చింది. దగ్గు పెరిగింది. పరీక్ష ఫలితం వచ్చింది—కోవిడ్.
ఇంటి వాతావరణం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. సేవకులు రాలేదు. బంధువులు ఫోన్లో జాలి మాటలు చెప్పారు; దగ్గరకు రాలేదు. రామచంద్రరావు వయసు, ఆరోగ్యం కారణంగా దూరంగా ఉండాల్సి వచ్చింది. స్వప్న, చంద్ర జర్మనీ నుంచి తల్లడిల్లారు. విమానాలు లేవు. దారి లేదు.
సరోజ గదిలో ఒంటరిగా పడుకుంది.
ఆమె జీవితంలో మొదటిసారి తన చుట్టూ తానే కట్టిన గోడలు తనకే కారాగారమయ్యాయి.
అప్పుడు తలుపు తెరిచి కోమలి లోపలికి వచ్చింది. ముఖానికి మాస్క్, చేతులకు గ్లవ్స్, శరీరానికి జాగ్రత్తలు. కానీ కళ్లలో భయం కంటే బాధ్యత ఎక్కువ.
“నువ్వు రావద్దు,” అంది సరోజ బలహీనంగా. “నీకు అంటుకుంటుంది.”
కోమలి మెల్లగా మందుల పెట్టెను బల్లపై పెట్టింది.
“మీరు మందులు సమయానికి తాగాలి.”
“నేను నీకు చేసిన దానికి…”
“ఇప్పుడవి మాట్లాడకండి. ముందుగా ఊపిరి సరిగ్గా పీల్చుకోండి పిన్ని.”
ఊహించని ఆ పిలుపుకు సరోజ మనస్సు తల్లడిల్లిపోయింది. కానీ తను కోమలి కోసం ఏంచెయ్యగలదో తెలియదు.
కోమలి రోజులు రాత్రులు సరోజ దగ్గరే ఉంది. ఆహారం పెట్టింది. మందులు ఇచ్చింది. వేడి నీళ్లు పెట్టింది. వైద్యుడితో ఫోన్లో మాట్లాడింది. ఆక్సిజన్ స్థాయి చూసింది. గదిని శుభ్రం చేసింది. తనకు అంటుకునే భయం ఉన్నా జాగ్రత్తగా సేవ చేసింది.
సరోజ కొన్ని రాత్రులు బలహీనంగా మేల్కొని కోమలిని చూసేది. కుర్చీలో వాలి నిద్రపోతున్న కోమలి ముఖం మీద మాస్క్ గీతలు. చేతులపై శానిటైజర్ వల్ల పొడిబారిన చర్మం. కళ్ల కింద నల్లటి వలయాలు.
ఆమెకు ఒక్కసారిగా ఒక జ్ఞాపకం వచ్చింది—చిన్నప్పుడు ఈ బిడ్డను ఆడపిల్లలా అలంకరించినప్పుడు తాను “నా పాప” అని ముద్దు పెట్టుకుంది. తర్వాత అదే పాపను తన పిల్లల భవిష్యత్తు కోసం ఉపయోగించింది. చదువు ఆపింది. పేరును దోచుకుంది. శరీరాన్ని తన నిర్ణయంతో నడిపింది. సేవకురాలిగా నిలిపింది.
ఇప్పుడు అదే కోమలి తన ప్రాణం కాపాడుతోంది.
సరోజ కళ్లలో కన్నీరు వచ్చింది.
కోవిడ్ నుంచి ఆమె కోలుకోవడానికి చాలా వారాలు పట్టింది. శరీరం బతికింది. కానీ అంతకంటే పెద్దది—మనసు మొదటిసారి మేల్కొంది.
ఒక సాయంత్రం కోమలి కషాయం తీసుకుని గదిలోకి వచ్చింది. సరోజ మంచం మీద కూర్చుంది. కిటికీ బయట వర్షం పడుతోంది.
“కోమలి,” అంది సరోజ.
“ఏమమ్మా?”
ఆ “అమ్మా” అనే పిలుపు కోమలికి అలవాటు. కానీ ఈరోజు సరోజకు ఆ పిలుపు కత్తిలా అనిపించింది.
“నన్ను అమ్మా అని పిలవకు… ఒకసారి విను.”
కోమలి ఆగిపోయింది.
సరోజ చేతులు వణికాయి. “నిన్ను నేను అమ్మగా ప్రేమించాల్సింది. కానీ నా భయంతో, నా స్వార్థంతో నిన్ను మార్చాను. నీ పేరు నేను పెట్టాను. నీ నడక నేర్పాను. నీ చదువు ఆపాను. నీ శరీరం మీద కూడా నీకన్నా ముందుగా నేను నిర్ణయాలు తీసుకున్నాను. నేను నిన్ను కూతురిగా కాదు… నా పిల్లల కోసం ఉపయోగపడే నీడగా పెంచాను.”
కోమలి చేతిలో కప్పు వణికింది.
“ఇప్పుడు ఎందుకు ఇవన్నీ?”
“ఎందుకంటే నేను చనిపోతానని అనుకున్న రాత్రి, నా దగ్గర ఎవ్వరూ లేరు. నీవున్నావు. నేను నీకు ఇచ్చింది అన్యాయం. నువ్వు నాకు ఇచ్చింది ప్రాణం.”
సరోజ మంచం మీద నుంచి దిగడానికి ప్రయత్నించింది. కోమలి వెంటనే అడ్డుకుంది.
“అలా చేయకండి.”
“లేదు,” అంది సరోజ. “ఈరోజు నేను తల్లి స్థానంలో కూర్చోలేను. నీ ముందు నిలబడాలి.”
ఆమె కష్టం మీద నిలబడింది. చేతులు జోడించింది.
“క్షమించు కోమలి.”
కోమలి వెనక్కి తగ్గింది. ఇన్ని సంవత్సరాల బాధకు ఒక్క క్షమాపణ సరిపోదు. అయినా ఆ మాట ఆమె లోపల ఎప్పటినుంచో మూసుకుపోయిన గదిలోకి వెలుగు లాగా చేరింది.
“నేను ఎవరు?” అని కోమలి నెమ్మదిగా అడిగింది. “మీరు పెట్టిన కోమలినా? లేక మీరు దాచిన…?”
సరోజ ఏడ్చింది.
“నువ్వు ఎవరో నువ్వు చెప్పాలి. ఇకనుంచి ఎవ్వరూ నీకు పేరు పెట్టరు. కానీ నా హృదయానికి ఒక మాట చెప్పడానికి అనుమతిస్తావా?”
కోమలి మౌనంగా చూసింది.
“నువ్వు నా పెద్దకూతురు. నేను ఆలస్యంగా తెలుసుకున్న పెద్దకూతురు.”
ఆ మాట గదిలో చాలా నెమ్మదిగా పరచుకుంది.
కోమలి వెంటనే పరుగెత్తి కౌగిలించుకోలేదు. క్షమాభిక్ష సినిమాలా వెంటనే రాలేదు. ఆమె నిలబడింది. ఏడ్చింది. కోపం వచ్చింది. జాలి వచ్చింది. గందరగోళం వచ్చింది. కానీ ఆ అన్ని భావాల మధ్య ఒక చిన్న ఉపశమనం కూడా పుట్టింది.
“మీరు ఆలస్యంగా చెప్పారు,” అంది.
“తెలుసు.”
“చాలా ఆలస్యంగా.”
“తెలుసు.”
“నేను వెంటనే క్షమించలేను.”
“అది నీ హక్కు.”
“కానీ… మీరు బతికినందుకు నాకు సంతోషం.”
సరోజ కళ్లలో మళ్లీ కన్నీళ్లు.
ఆ రాత్రి రామచంద్రరావు, స్వప్న, చంద్ర వీడియో కాల్లో ఉన్నారు. సరోజ అందరి ముందూ మాట్లాడింది.
“ఇప్పటివరకు ఈ ఇంట్లో ఒక పెద్ద అన్యాయం జరిగింది. దానికి నేనే కారణం. కోమలి ఈ ఇంట్లో సేవకురాలు కాదు. దయతో పెట్టుకున్న పిల్ల కాదు. ఎవరి హక్కు దొంగిలించడానికి మార్చిన నీడ కాదు. ఆమె ఈ ఇంటి పెద్దకూతురు. ఆస్తి, గౌరవం, నిర్ణయం—ఇవన్నీ ఆమెకు రావాలి.”
రామచంద్రరావు తలదించుకున్నాడు. అతని మౌనం కూడా దోషి అని అతనికి తెలుసు.
“నేను కూడా తప్పు చేశాను,” అన్నాడు. “ఇంటి విషయాలు నీకే వదిలేశానని అనుకున్నాను. కానీ నా బిడ్డ జీవితాన్ని వదిలేశాను. కోమలి, నన్నూ క్షమించడానికి నీకు తొందర అవసరం లేదు. కానీ ఇకనుంచి నీ హక్కు రాసి ఇస్తాను. నీ నిర్ణయానికి నేను అడ్డం ఉండను.”
జర్మనీ నుంచి స్వప్న ఏడుస్తూ అంది—“అక్కా, నేను చెప్పాను కదా. ఒకరోజు నీకోసం మాట్లాడతాం అని.”
చంద్ర చాలా సేపు మాట్లాడలేదు. చివరికి అన్నాడు—
“అక్కా, నా పేరుకు రావాల్సినదంతా నాకు రావాలనుకోను. ముందుగా నీకు రావాల్సింది నీకు రావాలి.”
కోమలి స్క్రీన్ వైపు చూసింది. ఎన్నేళ్లుగా తన చుట్టూ తలుపులు మూసుకున్న ఇల్లు, ఆ రాత్రి ఒక్కొక్క కిటికీ తెరిచినట్టు అనిపించింది.
తర్వాతి నెలల్లో మార్పులు మొదలయ్యాయి. ఆస్తి పత్రాలు సరిచేయబడ్డాయి. కోమలి తన చదువును కొనసాగించాలని నిర్ణయించింది. శరీరంపై తాను ఏ దారిని ఎంచుకోవాలో వైద్యులూ, కౌన్సెలర్లూ సహకారంతో, ఈసారి తన పూర్తి అవగాహనతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. ఆమెకు చెప్పబడింది—“నీ గతం బలవంతంతో నిండినదైనా, నీ భవిష్యత్తు నీ సమ్మతితో ఉండాలి.”
ఆ మాట కోమలికి కొత్త జన్మలాగా అనిపించింది.
సరోజ నిజంగా మారడానికి కేవలం ఒక ప్రకటన సరిపోలేదు. ఆమె ప్రతిరోజూ తన పాత అలవాట్లను ఎదుర్కోవాల్సి వచ్చింది. కోమలిని ఆజ్ఞాపించకుండా అడగడం నేర్చుకోవాలి. “ఇది వేసుకో” అని కాకుండా “నీకు ఏది సౌకర్యం?” అని అడగాలి. “నీ పని” అని కాకుండా “మనమిద్దరం చేసుకుందామా?” అని అడగాలి.
ఒకరోజు ఉదయం సరోజ వంటగదిలో కూరగాయలు తరుగుతోంది. కోమలి లోపలికి వచ్చింది.
“నేను చేస్తాను,” అంది అలవాటుగా.
సరోజ కత్తి పక్కన పెట్టింది. “కాదు. ఈరోజు నువ్వు కూర్చో. నేను నేర్చుకోవాలి.”
“మీకు వంట రాదా?”
“వంట రాదనికాదు. నీ మీద ఆధారపడకుండా నీకు గౌరవం ఇవ్వడం.”
కోమలి కొద్దిగా నవ్వింది. ఆ నవ్వు చాలా సంవత్సరాల తర్వాత ఇంటి గోడలకు కొత్తగా అనిపించింది.
సాయంత్రం సరోజ ఒక పాత పెట్టె తీసుకొచ్చింది. అందులో కోమలికి చిన్నప్పుడు వేసిన పట్టు లంగాలు, గాజులు, పాత ఫోటోలు ఉన్నాయి. కోమలి అవి చూసింది. ఆ వస్తువులపై ద్వేషం కలగలేదు. కానీ ముద్దు కూడా రాలేదు. అవి తన బాల్యాన్ని దోచుకున్న సాక్ష్యాలు. అదే సమయంలో తనను మృదువుగా తీర్చిదిద్దిన విచిత్రమైన చిహ్నాలు.
“ఇవి కాల్చేయాలా?” అడిగింది సరోజ.
కోమలి చాలా సేపు చూసింది.
“కాల్చొద్దు. దాచొద్దు కూడా. ఇవి నా మీద మీరు వేసినవి. కానీ ఇకనుంచి నేను ఏది ధరించాలో నేనే ఎంచుకుంటాను. ఇవి పెట్టెలో కాకుండా నా కథలో ఉండాలి.”
సరోజ అర్థం చేసుకుంది.
ఆ రాత్రి కోమలి తన డైరీలో రాసింది—
“నన్ను ఆస్తి నుంచి దూరం పెట్టడానికి కోమలి చేశారు.
కానీ అదే పేరుతో నేను బాధను దాటి నిలబడుతున్నాను.
నన్ను సేవకురాలిగా ఉంచాలనుకున్నారు.
కానీ సేవ చేస్తూ నేనే వాళ్ల మనసును మేల్కొలిపాను.
ఇప్పుడు నాకు నా పేరు మీద కోపం లేదు.
ఎందుకంటే ఈ పేరు ఇక వారి కుట్ర కాదు.
నా సాక్ష్యం.”
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత కోమలి ఒక చిన్న కౌన్సెలింగ్ కేంద్రంలో పనిచేయడం మొదలుపెట్టింది. బలవంతపు లింగపాత్రలు, కుటుంబ ఒత్తిళ్లు, బాల్యంలో దొంగిలించబడిన స్వరూపం—ఇలాంటి సమస్యలతో వచ్చిన వారిని ఆమె నిశ్శబ్దంగా వింటుంది.
ఒకసారి ఒక తల్లి తన బిడ్డ గురించి చెప్పింది—“మా బిడ్డ ఆడపిల్లలా ఉండాలనుకుంటోంది. ఇది తప్పా?”
కోమలి కొద్దిసేపు ఆమెను చూసి అంది—
“ముందుగా ఒకటి గుర్తుంచుకోండి. బిడ్డను మీ కల కోసం మార్చకండి. సమాజ భయం కోసం మార్చకండి. ఆస్తి కోసం, ప్రతీకారం కోసం, ఒంటరితనం కోసం మార్చకండి. అతను లేదా ఆమె ఏమి అనుభవిస్తున్నారో వినండి. ప్రేమతో వినండి. మార్గం తర్వాత కనిపిస్తుంది.”
ఆ తల్లి తలదించుకుంది.
కోమలి కిటికీ బయట చూసింది. తన చిన్ననాటి ఇంటి మూసిన కిటికీలు గుర్తొచ్చాయి. తర్వాత సరోజ చేతులు జోడించిన రోజు గుర్తొచ్చింది. స్వప్న “అక్కా” అని పిలిచిన రాత్రి గుర్తొచ్చింది. చంద్ర మౌనం కరిగిన క్షణం గుర్తొచ్చింది.
ఆమె మెల్లగా తనలో తాను పలికింది—
“ప్రేరణ వల్ల మనిషి మారవచ్చు.
కానీ గౌరవం వల్ల మాత్రమే అతను తనను తాను తిరిగి పొందగలడు.”
అదే కోమలి కథ.
ఆమెను ఎవరో ఆడపిల్లగా మార్చారు.
కానీ తన గౌరవాన్ని ఆమె తానే తిరిగి నిర్మించుకుంది.
అందుకే సమాజానికి ఈ కథ చెప్పేది ఒక్కటే—
పిల్లల మీద మన స్వార్థపు రూపాలను మోపకండి.
వారి శరీరాన్ని వారసత్వ పత్రంగా చూడకండి.
వారి పేరును కుట్రగా పెట్టకండి.
వారి మౌనాన్ని సమ్మతిగా భావించకండి.
మనిషిని మార్చగలిగేది బలప్రయోగం కాదు.
గాయాన్ని మాన్పగలిగేది క్షమాపణ ఒక్కటీ కాదు.
గౌరవంతో తిరిగి ఇచ్చిన స్వేచ్ఛే నిజమైన పరిహారం.
కోమలి చివరికి ఆస్తిలో భాగం పొందింది.
కానీ అంతకంటే ముందుగా—
తన జీవితంలో భాగం తానే తిరిగి పొందింది.
ఇది ముగింపు కాని ముగింపు
Discussion (0)