రేవతి నవ్వింది (ప్రేరితులు THE INDUCED— కథ 3)

రేవతి నవ్వు
ప్రేరితులు — కథ 3
ఆ ఆఫీసులో రేవతి చేరిన మొదటి రోజే చాలామందికి ఆమె కనిపించింది.
కొంతమందికి ఆమె రూపం కనిపించింది.
కొంతమందికి ఆమె మేకప్ కనిపించింది.
కొంతమందికి ఆమె నడక కనిపించింది.
కానీ చాలా కొద్దిమందికే ఆమె ముఖంలో ఉన్న ప్రశాంత ధైర్యం కనిపించింది.
ఆమె ఆఫీసులో కొత్త.
చీర కట్టుకుని, తగిన అలంకారంతో, మితంగా మాట్లాడే ట్రాన్స్‌జెండర్ మహిళ.
అతిశయోక్తి లేదు. ఆడంబరం లేదు.
తన పని చూసుకుని ఉండే నిగ్రహం మాత్రమే ఉంది.
మొదటి వారంలోనే ఇద్దరు ముగ్గురు మహిళా ఉద్యోగినులు ఆమెతో స్నేహంగా మెలిగారు. వాళ్లలో అంబిక, లత, శైలజ ఎక్కువగా ఆమెతో మాట్లాడేవారు. కాఫీ టైమ్‌లో పక్కన కూర్చోనేవారు. కొత్త వాతావరణం అలవాటు పడేందుకు తోడుండేవారు.
కానీ పురుషుల్లో అందరూ అంత సహజంగా లేరు.
రేవతి కారిడార్‌లో నడిస్తే ఇద్దరు నవ్వుకుంటారు.
ఆమె “గుడ్ మార్నింగ్” అంటే వేరే వాళ్ల ముఖం చూసుకుని చిరునవ్వు చిందిస్తారు.
ఆమె కుర్చీ దగ్గరికి వచ్చి ఫైల్ పెడితే, వెనక్కి తిరిగి కళ్లతో హేళన చేసుకుంటారు.
ఈ దృశ్యాలు ఆఫీసుల్లో కొత్తవి కావు.
కొత్తది ఏమిటంటే—రేవతి వాళ్లని చూసి ఉండబట్టలేక గట్టిగా నవ్వేది.
అదీ భయంతో కాదు.
బాధ దాచే నవ్వు కాదు.
“మీకు తెలియదు” అనే రహస్య వ్యంగ్యం కలిసిన నవ్వు.
ఒకరోజు లంచ్ బ్రేక్ తర్వాత అంబిక తట్టుకోలేక అడిగింది.
“రేవతి! వాళ్లు నిన్ను చూసి హేళనగా నవ్వుతుంటే నువ్వు అలా ఎలా నవ్వగలుగుతున్నావు? నాకు అయితే వాళ్ల మీద కోపం వస్తోంది.”
రేవతి వాటర్ బాటిల్ మూత పెట్టి అంబిక ముఖంలోకి చూసింది. కాసేపు మౌనంగా ఉంది. తర్వాత నెమ్మదిగా నవ్వింది.
“అంబికా,” అంది, “నువ్వు వాళ్లు నన్ను చూసి నవ్వుతున్నారు అని చూస్తున్నావు. నేను చూస్తున్నది—ఇంకా వాళ్లకు జరగబోయేది.”
అంబికకు అర్థం కాలేదు.
“అంటే?”
రేవతి కుర్చీలో వెనక్కి వాలి, ఒక నిట్టూర్పు విడిచింది.
“నేను ఒకప్పుడు వాళ్లలాగే పురుషుణ్ణే,” అంది.
అంబిక, లత, శైలజ ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు. వారెవరూ ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి తగ్గలేదు. కానీ ఆ మాటకు లోపల చోటిచ్చారు.
“ఇది చాలా పొడవైన కథ,” అంది రేవతి. “కానీ మీకు చెప్పాలని అనిపిస్తోంది.”
ఆమె కళ్లలో ఒక్కసారిగా పాత ఆఫీసు గోడలు, పాత ఫైల్లు, పాత బాస్ ముఖం తిరిగొచ్చినట్టుంది.
---
“నేను మొదట పనిచేసిన ఆఫీసులో నా బాస్ ఒక వింత మనిషి.
అతనికి తప్పు చూపడానికి కారణం అవసరం ఉండేది కాదు.
నేను కొంచెం ముందే ఆఫీసుకు వెడితే—
‘ఇంత ముందే వచ్చావా? నిబంధనలు తెలియవా?’ అని ఫైన్.
టైంకి వెడితే—
‘ముందుగా వచ్చి పనిలో మునిగిపోవాలి అన్న తెలివి లేదా?’ అని ఫైన్.
అలస్యంగా వెడితే—
‘డిసిప్లిన్ లేదు’ అని ఫైన్.
ఒక నోట్ ముందే టైప్ చేస్తే తప్పు.
చెయ్యకపోతే తప్పు.
నా ఎదురుగా తను ఎవరితోనైనా మాట్లాడుతుంటే వింటే తప్పు.
వినకపోతే ‘ఎందుకు అటెన్షన్ లేదు?’ అని తప్పు.
లీవు అడిగితే తప్పు.
లీవు అడగకుండా వస్తే ‘ఎందుకు ఇలా నీరసంగా వచ్చావు?’ అని తప్పు.
నీట్‌గా డ్రెస్ చేసుకుంటే—‘నా కంటే గొప్పా నువ్వు ?’
సాధారణంగా వస్తే—‘మర్యాద తెలియదా?’
ఇలా ఒక నెలలో నా జీతంలో సగం కంటే ఎక్కువ ఇంటికి తీసుకెళ్లలేని రోజులు ఉండేవి.”
అంబిక కళ్లలో బాధ కనిపించింది. “ఇంతా నిజంగానే జరిగేదా?”
రేవతి నవ్వింది. “ఇంకా చాలా ఉంది. తిట్టే తిట్లు మగతనం ఉన్న వాళ్లు కూడా తట్టుకోలేనివి. ఒకసారి నా ముందు మా ఆఫీసులో ఉన్న మహిళా స్టాఫ్ వైపు చూపించి—‘వాళ్లను చూసి నేర్చుకో. వాళ్లు ఏమీ మాట్లాడరు. ఏమీ అడగరు. చెప్పినట్టు ఉంటారు’ అన్నాడు.”
“అప్పుడు?” అంది శైలజ.
“అప్పుడు మొదటిసారి నా మనసులో ఒక మాట బలంగా వచ్చింది,” అంది రేవతి. “నేను ఆడదాన్ని అయితే బాగుణ్ణు.” (ఇంకా ఉంది)