బ్రతుకు తెరువు ( ప్రేరితులు INDUCED — కథ 8)

ప్రతి మార్పు వెనుక ఒక కోరిక ఉండదు.
కొన్ని మార్పుల వెనుక ఒక ఆకలి ఉంటుంది.
కొన్ని రూపాల వెనుక ఒక సిద్ధాంతం ఉండదు.
ఒక పొట్ట, ఇద్దరు వృద్ధ తల్లిదండ్రులు, మూసుకుపోయిన ఉద్యోగ తలుపులు మాత్రమే ఉంటాయి.

ఆంజనేయులు కథ అలాంటిది.

ఆంజనేయులు చిన్నప్పటి నుంచే జీవితంతో పోరాడినవాడు. పుట్టుకతోనే బలహీన ఆరోగ్యం. జ్వరం, దగ్గు, మందులు, హాస్పిటల్ చీట్లు—ఇవి అతని బాల్యపు ఆటబొమ్మలు. ఇతర పిల్లలు మైదానంలో పరిగెడుతుంటే, అతను కిటికీ పక్కన కూర్చుని వాళ్లను చూస్తుండేవాడు.

“పిల్లవాడికి బలం తక్కువ,” అని డాక్టర్లు చెప్పేవారు.

అతని తల్లి మాత్రం ప్రతి సారి దేవుడి దగ్గర ఒకే మాట అడిగేది—

“పరీక్షల్లో ఫస్ట్ రాకపోయినా పర్వాలేదు స్వామీ. బతికుండాలి.”

ఆంజనేయులు బతికాడు.
కాని బతుకులో బలం మాత్రం సులభంగా రాలేదు.

చదువుకునే రోజుల్లో మరో పోరాటం మొదలైంది. డబ్బు. ఫీజులు చెల్లించడానికి ఇంట్లో స్థోమత లేదు. పుస్తకాలు కొనడానికి కూడా ముందు పాత పుస్తకాల దుకాణం వెతకాలి. కాలేజీకి వెళ్లడానికి బస్‌పాస్ తీసుకునే రోజున కూడా తండ్రి ముఖం మీద లెక్కల నీడ కనిపించేది.

అతని తండ్రి చిన్న ఉద్యోగం చేసి రిటైర్ అయ్యాడు. తల్లి ఇంట్లో కుట్టుపని చేసి కొంత సహాయం చేసేది. ఇద్దరూ కొడుకు చదివితే ఇంటి పరిస్థితి మారుతుందని నమ్మారు.

ఆ నమ్మకం ఆంజనేయులు భుజాల మీద బరువుగా కూర్చుంది.

ఎలాగో అలా డిగ్రీ పూర్తి చేశాడు. ఫస్ట్ క్లాస్ కాదు. గొప్ప మార్కులు కాదు. కానీ పాస్ అయ్యాడు. ఆ సర్టిఫికెట్ అతనికి కాగితం కాదు—ఇంటి ఆశ.

తండ్రి కళ్లలో వెలుగు.

“ఇక ఏదో ఒక ఉద్యోగం వస్తుంది రా,” అన్నాడు.

ఆ మాటలో తండ్రి తన వృద్ధాప్యానికి ఆధారం వెతికాడు. తల్లి తన మందుల ఖర్చుకు ఊరట వెతికింది. ఆంజనేయులు తన మగాడితనానికి సాక్ష్యం వెతికాడు.

కాని ఉద్యోగాలు అతన్ని వెతకలేదు.

ఒక పరీక్ష.
మరో ఇంటర్వ్యూ.
మరో అప్లికేషన్.
మరో రిజెక్షన్.

“మేము తర్వాత తెలియజేస్తాం.”
“మీ ప్రొఫైల్ సరిపోలలేదు.”
“ఎక్స్‌పీరియన్స్ ఉందా?”
“రిఫరెన్స్ ఎవరు?”
“కంప్యూటర్ కోర్సు చేశారా?”
“ఇంగ్లీష్ ఫ్లూయెంట్‌గా మాట్లాడగలరా?”

ప్రతి ప్రశ్న అతని లోపాన్ని మరోసారి బయటపెట్టింది.
ప్రతి విఫలం అతని తండ్రి ముఖాన్ని మరింత వృద్ధం చేసింది.

ఆరు నెలలు గడిచాయి. ఏడాది గడిచింది. ఇంట్లో గిన్నెల శబ్దం తగ్గింది. మందుల కవర్లు పెరిగాయి. తల్లి దగ్గు ఎక్కువైంది. తండ్రి కళ్ళజోడు పగిలినా కొత్తది కొనడానికి వాయిదా వేశాడు.

ఒక రోజు తల్లి మందుల కోసం డబ్బు అడిగింది. ఆంజనేయులు జేబులో చేయి పెట్టాడు. ఐదు రూపాయల నాణెం మాత్రమే తగిలింది.

ఆ ఐదు రూపాయల చల్లదనం అతని అరచేతిలో కాదు—ఆత్మలో పడింది.

“నేను ఏం పని చేస్తున్నాను?” అని తనను తాను అడిగాడు.

సమాధానం లేదు.

“డిగ్రీ చదివాను. ఉద్యోగం లేదు. తల్లిదండ్రుల్ని పోషించలేను. ఇంట్లో అన్నం పెట్టలేను. నేను మగాడినని చెప్పుకోవడానికి నా దగ్గర ఏముంది?”

ఆ మాట అతన్ని నెమ్మదిగా లోపల నుంచి తినటం మొదలుపెట్టింది.

మగాడిగా బలం చూపలేకపోయాడు.
కొడుకుగా బాధ్యత మోయలేకపోయాడు.
విద్యార్థిగా మెరవలేకపోయాడు.
ఉద్యోగార్థిగా గెలవలేకపోయాడు.

ఒక సాయంత్రం అతను ఇంటి నుంచి బయటకు నడిచాడు. ఎవరికి చెప్పలేదు. తల్లి నిద్రలో దగ్గుతోంది. తండ్రి పాత రేడియో పక్కన కూర్చుని పేపర్ చూస్తున్నట్టు నటిస్తున్నాడు. ఆంజనేయులు గుమ్మం దాటేప్పుడు ఒక్కసారి వెనక్కి చూశాడు.

“ఇంక నేను ఉంటే వీళ్లకు భారమే,” అనుకున్నాడు.

ఆ ఆలోచన అతన్ని రైల్వే ట్రాక్ వైపు తీసుకెళ్లింది.

అది సంధ్యా సమయం. ఆకాశం మబ్బులతో మసకబారింది. దూరంలో రైలు హారన్ వినిపించింది. అతను ట్రాక్ దగ్గర నిలబడ్డాడు. గుండెలో భయం ఉంది. కానీ భయం కంటే ఎక్కువగా అలసట ఉంది.

“ఇక చాలు,” అనుకున్నాడు.

అప్పుడు వెనుక నుంచి ఒక చేయి అతని భుజం పట్టుకుంది.

“ఏయ్! పిచ్చివాడివా?”

ఆంజనేయులు వెనక్కి తిరగకముందే ఆ చేయి అతన్ని బలంగా పక్కకు లాగింది. రైలు గాలి చెంప మీద కొట్టుకుంటూ దూసుకుపోయింది. అతను నేల మీద పడిపోయాడు. గుండె బలంగా కొట్టుకుంటోంది. కానీ ఆ శబ్దం బతుకు శబ్దమో, ఓటమి శబ్దమో అతనికి అర్థం కాలేదు.

“చావాలని అనిపించడం ఒక క్షణం,” అంది ఆ గొంతు. “కానీ ఆ క్షణం దాటితే బ్రతకడానికి మరో దారి కనిపించొచ్చు.”

ఆంజనేయులు తలెత్తి చూశాడు.

ముందు ఒక యువతి నిలబడి ఉంది. చీర కట్టుకుంది. జడలో పూలు. చేతుల్లో గాజులు. ముఖంలో కొంచెం మేకప్. కానీ కళ్ళలో విచిత్రమైన పరిచయం.

ఆమెను నిశితంగా చూసాడు.

“నువ్వు…” అతని మాట ఆగిపోయింది.

ఆమె స్వల్పంగా నవ్వింది.

“గుర్తుపట్టావా? డిగ్రీలో నీ క్లాస్‌మేట్. పవన్.”

ఆంజనేయులు మళ్ళీ చూసాడు. అవును. ఆ కళ్ళు. ఆ నవ్వు. ఆ స్వరం. కానీ ఇప్పుడు ఎదుట నిలబడి ఉన్నది పవన్ కాదు. పావని.

“పవన్?” అన్నాడు తడబడుతూ.

“ఇప్పుడు పావని,” అంది ఆమె. “కానీ నీకు అర్థమయ్యేంతవరకు పవన్ అనుకో.”

ఆంజనేయులు మాట రాలేదు.

పావని అతన్ని ట్రాక్ దగ్గర నుంచి దూరంగా తీసుకెళ్లింది. రైల్వే స్టేషన్ బయట ఉన్న టీ దుకాణం దగ్గర కూర్చోబెట్టింది. రెండు టీలు తెప్పించింది. ఆంజనేయులు కప్పు పట్టుకున్నాడు. చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. (ఇంకా ఉంది)