బ్రతుకు తెరువు ( ప్రేరితులు INDUCED — కథ 8)

మొదటి వారం చేతులు నొప్పించాయి.
రెండో వారం మల్లె వాసన చేతుల్లో నిలిచింది.
మూడో వారం కస్టమర్ల ముఖాలు గుర్తుండసాగాయి.
నాలుగో వారం అంజలి తానే మాలలు కట్టి అమ్మడం మొదలుపెట్టింది.

“అక్కా, అమ్మవారికి రెండు మాలలు.”
“నాన్నగారి శ్రాద్ధం కోసం తెల్ల పూలు.”
“కార్తీక సోమవారం. బిల్వపత్రం ఉందా?”
“వ్రతం ఉంది, పసుపు కుంకుమ కూడా ఇవ్వు.”

ప్రతి మాటతో అంజలి వ్యాపారం మాత్రమే కాకుండా జీవితం నేర్చుకుంది. జనాలు తనను ఎలా చూస్తున్నారో మొదట అతనికి అసౌకర్యం. కొందరు జాలితో. కొందరు విచిత్రంగా. కొందరు భక్తితో. కొందరు నవ్వుతూ.

కాని సాయంత్రం డబ్బు లెక్కపెట్టినప్పుడు, తల్లి మందుల డబ్బు పక్కన పెట్టినప్పుడు, తండ్రికి పాలు కొనిపెట్టినప్పుడు—అతని లోపల ఒక కొత్త శాంతి పుట్టింది.

“నేను పనికిరానివాడిని కాదు,” అనుకున్నాడు.

ఒక రోజు తండ్రి దుకాణం దగ్గరకు వచ్చాడు. అంజలి కంగారుపడింది. చీరలో, మాలలు కడుతూ, కస్టమర్లతో మాట్లాడుతుండగా తండ్రి చూస్తే ఏమనుకుంటాడు?

తండ్రి కొద్దిసేపు దూరంగా నిలబడ్డాడు. తర్వాత దగ్గరకు వచ్చాడు.

“మల్లెలు ఎంత?” అని అడిగాడు.

అంజలి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“నాన్నా…”

తండ్రి చేతిలో ఉన్న చిల్లర పెట్టాడు.

“కస్టమర్‌తో ఇలా మాట్లాడకూడదు,” అన్నాడు మెల్లగా. “మొదట రేటు చెప్పాలి.”

ఆ వాక్యంతో అంజలి భయం సగం కరిగిపోయింది.

ఆ రోజు రాత్రి తండ్రి అన్నాడు—

“నువ్వు ఏ దుస్తులు వేసుకున్నావో అనే దాని కంటే, ఇంట్లో అన్నం ఎలా వస్తుందో నాకు ముఖ్యం. కానీ ఒక మాట—నీ మనసు మీద ఎవరి బలం పడకూడదు.”

అంజలి తల ఊపింది.

“నాకు తెలుసు నాన్నా. ఇది మొదట బ్రతుకు కోసం. కానీ ఇప్పుడు ఈ పని మీద గౌరవం కలుగుతోంది.”

పావని దూరం నుంచి వీళ్లను చూస్తూ నవ్వింది.

కావేరి అంజలి దగ్గరికి మరింత దగ్గరైంది. మొదట పని నేర్పిన గురువు. తర్వాత స్నేహితురాలు. తర్వాత అతని మౌనాన్ని చదివే మనిషి.

అంజలి చేతులు పూల వాసనతో నిండిపోయే రోజుల్లో, కావేరి అతనికి భోజనం పెట్టేది.
అతను మాల తప్పుగా కడితే తిట్టేది.
కస్టమర్ ఎగతాళి చేస్తే ఎదురుగా నిలబడేది.
అంజలి అలసిపోయి నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంటే, “ఒక మల్లె మాల కట్టినంత ఓపిక నీకు ఉంది. జీవితానికి లేదూ?” అని అడిగేది.

ఒక రోజు గుడి వెనుక పాత చెట్టు దగ్గర అంజలి కూర్చుని ఉంది. సాయంత్రం. భక్తులు తగ్గిపోయారు. పూల వాసన గాలిలో ఉంది.

కావేరి పక్కన కూర్చుంది.

“నువ్వు రాత్రి మళ్లీ ఆంజనేయులవుతావు కదా?” అని అడిగింది.

“అవును,” అన్నాడు.

“పగలు అంజలి. రాత్రి ఆంజనేయులు. ఇబ్బంది కాదు?”

అతను కొద్దిసేపు ఆలోచించాడు.

“మొదట ఇబ్బంది. ఇప్పుడు రెండింటికీ ఒక పని కనిపిస్తోంది. ఆంజనేయులు నా తల్లిదండ్రుల కొడుకు. అంజలి వాళ్లకి మందులు కొనే చేతులు.”

కావేరి అతన్ని నిశ్శబ్దంగా చూసింది.

“నిన్ను నేను ఏ పేరుతో పిలవాలి?”

అతను నవ్వాడు.

“నీకు ఏది నిజంగా అనిపిస్తుందో.”

కావేరి మెల్లగా అంది—

“నాకు అంజలి అనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే నువ్వు చేతులు జోడించి బ్రతుకు అడిగిన చోటే, ఇప్పుడు చేతులతో పూలు కట్టి బ్రతుకు ఇస్తున్నావు.”

ఆ మాట అంజలి గుండెలో నిలిచిపోయింది.

కొన్ని నెలలు గడిచాయి. అంజలి దుకాణం బాగా నడిచింది. తల్లిదండ్రులు ఇప్పుడు అతని దగ్గరే ఉండటం మొదలుపెట్టారు. ఉదయం తల్లి గుడి గంట శబ్దానికి మేల్కొంటుంది. తండ్రి దుకాణం ముందు కుర్చీ వేసుకుని కూర్చుంటాడు. అంజలి పూలు కడుతుంది. కావేరి ఖాతాలు చూసుకుంటుంది. పావని పెద్ద దుకాణం పర్యవేక్షిస్తుంది. (ఇంకా ఉంది)