അവന്തിക: മായാരൂപത്തിന്റെ മഞ്ഞച്ചരട്

ഭാഗം 24: രാത്രിയിലെ ആശുപത്രി യാത്രയും മാതൃത്വത്തിന്റെ മായാജാലവും

ഒമ്പതാം മാസത്തിന്റെ അവസാന ആഴ്ചയിലെ ഒരു തിങ്കളാഴ്ച പുലർച്ചെ രണ്ട്
മണിയോടെയായിരുന്നു ആ നിർണ്ണായക നിമിഷം എത്തിയത്.

അഞ്ജനയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് കടുത്ത പ്രസവവേദന (Labour pain) തുടങ്ങി. അവളുടെ ഉദരത്തിൽ
വലിയൊരു പിടുത്തം അനുഭവപ്പെടുകയും ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുകയും ചെയ്തു.

"അരവിന്ദ്... രാഹുൽ... എനിക്ക് വയ്യ... സമയം ആയി എന്ന് തോന്നുന്നു!" അഞ്ജന വയറിൽ
കൈവെച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് വീണു.

ഫ്ലാറ്റിനുള്ളിൽ പെട്ടെന്ന് വലിയൊരു ജാഗ്രത പടർന്നു. മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ പ്ലാൻ
നടപ്പിലാക്കാനുള്ള സമയമായിരുന്നു അത്.

അരവിന്ദ് ഒട്ടും സമയം കളയാതെ ഒമ്പതാം മാസത്തിന്റെ പൂർണ്ണ വലിപ്പമുള്ള വലിയ സിലിക്കൺ
വയർ തന്റെ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിച്ചുചേർത്തു. വലിയൊരു അയഞ്ഞ പ്രസവ നൈറ്റി അവൻ
തലയിലൂടെയിട്ടു. മുടി അല്പം അലങ്കോലമാക്കി, നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പും പരിഭ്രാന്തിയും
വരുത്തി, അവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രസവവേദന അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെപ്പോലെ അഭിനയിക്കാൻ
തുടങ്ങി.

രാഹുൽ അരവിന്ദിനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് വാതിൽ തുറന്നു. വരാന്തയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ
അരവിന്ദ് വയറിൽ കൈവെച്ച് ഉച്ചത്തിൽ വേദനയോടെ ഞരങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ശബ്ദം കേട്ട്
അടുത്ത ഫ്ലാറ്റിലെ സെക്യൂരിറ്റിക്കാരനും രണ്ട് അയൽക്കാരും പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

"രാഹുൽ സാർ... മാഡത്തിന് വേദന തുടങ്ങിയോ?" സെക്യൂരിറ്റി ഓടിവന്നു.

"അതെ... ഞങ്ങൾ വേഗം എറണാകുളത്തെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോവുകയാണ്!" രാഹുൽ പരിഭ്രാന്തി
നടിച്ച് പറഞ്ഞു.

അഞ്ജന ബാഗുകളുമായി നിശ്ശബ്ദയായി ഒപ്പം നടന്നു. അയൽവാസികളുടെ കണ്ണിൽ വേദനകൊണ്ട്
പുളയുന്ന ഗർഭിണിയായ 'അവന്തിക'യെ കാറിലേക്ക് കയറ്റുന്ന കാഴ്ച മാത്രമേ പതിഞ്ഞുള്ളൂ.
കാർ അതിവേഗം ടൗൺഷിപ്പിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് ഹൈവേയിലേക്ക് കുതിച്ചു.

ടൗൺഷിപ്പിൽ നിന്ന് ഒന്നര മണിക്കൂർ ദൂരെയുള്ള, കൊച്ചിയിലെ ഒരു പ്രമുഖ സ്വകാര്യ
മൾട്ടി-സ്പെഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കാണ് അവർ പോയത്. അവിടെയുള്ളവർക്ക് ഈ
ടൗൺഷിപ്പുമായോ ഇവരുടെ വ്യക്തിവിവരങ്ങളുമായോ യാതൊരു മുൻപരിചയവുമില്ലായിരുന്നു.

ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയയുടൻ കാര്യങ്ങൾ വളരെ വേഗത്തിൽ തിരിച്ചുമാറ്റി.

അഡ്മിഷൻ കൗണ്ടറിൽ രാഹുൽ നൽകിയ രേഖകളിൽ രോഗിയുടെ പേര് 'അവന്തിക രാഹുൽ'
എന്നായിരുന്നു.

കാറിൽ നിന്ന് യഥാർത്ഥത്തിൽ വേദനകൊണ്ടു പുളയുന്ന അഞ്ജനയെ വീൽചെയറിലിരുത്തി ലേബർ
റൂമിലേക്ക് മാറ്റി. അഞ്ജനയെ അവിടെ 'അവന്തിക' എന്ന പേരിലാണ് അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തത്.

അതേസമയം, അരവിന്ദ് ഹോസ്പിറ്റലിലെ പ്രൈവറ്റ് വാഷ്‌റൂമിലേക്ക് കയറി. അവൻ വയറ്റിലെ ആ
കനത്ത ഒമ്പതാം മാസത്തിന്റെ സിലിക്കൺ പ്രോസ്തെറ്റിക്സ് വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ഇളക്കിമാറ്റി
ബാഗിലാക്കി. എന്നാൽ നെഞ്ചിലെ ബ്രെസ്റ്റ് ഫോമുകളോ, മൂക്കുത്തിയോ, കാതിലെ കമ്മലുകളോ,
നീളൻ മുടിയോ അവൻ മാറ്റിയില്ല. അവൻ അയഞ്ഞ ഒരു കോട്ടൺ ചുരിദാർ ധരിച്ച്, ദുപ്പട്ട
ഒതുക്കി, 'രാഹുലിന്റെ കുടുംബത്തിലെ മറ്റൊരു സ്ത്രീ' എന്ന നിലയിൽ ലേബർ റൂമിന്
മുന്നിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു.

ലേബർ റൂമിന് മുന്നിലെ ആ കാത്തിരിപ്പ് അരവിന്ദിന് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ
പരീക്ഷണമായിരുന്നു.

തന്റെ സ്വന്തം ചോര, തന്റെ കുഞ്ഞ് പിറക്കാൻ പോകുന്നു! അവൻ ആ ഇടനാഴിയിലൂടെ
അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു. കാലുകളിലെ പാദസരങ്ങൾ നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ കിലുങ്ങി.
വിരലുകളിലെ കുപ്പിവളകൾ അവൻ അറിയാതെ പരസ്പരം മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ഒരു പുരുഷനായി
ജനിച്ച താൻ, സ്വന്തം പെൺവേഷത്തിൽ നിന്ന് പ്രാർത്ഥനയോടെ സ്വന്തം കുഞ്ഞിന്റെ
കരച്ചിലിനായി കാതോർത്തുനിന്നു.

പുലർച്ചെ നാലരയോടെ ലേബർ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു.

ഒരു നേഴ്സ് പച്ച തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ ജീവനുമായി പുറത്തേക്ക് വന്നു. ആ
കുഞ്ഞിന്റെ ഉറക്കെയുള്ള കരച്ചിൽ ആ ഇടനാഴിയിലാകെ മുഴങ്ങി.

"മിസ്റ്റർ രാഹുൽ... കൺഗ്രാറ്റ്സ്! ഒരു സുന്ദരിയായ പെൺകുഞ്ഞാണ്! അമ്മയും കുഞ്ഞും
സുഖമായിരിക്കുന്നു."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അരവിന്ദിന്റെ കാലുകൾ തളർന്നുപോയി. അവൻ സന്തോഷം കൊണ്ട്
കരഞ്ഞുപോയി. വിരലുകൾ കൊണ്ട് വായ പൊത്തി അവൻ ആ കണ്ണീരൊഴുക്കി. രാഹുൽ ആ കുഞ്ഞിനെ
കൈകളിൽ വാങ്ങി, തുടർന്ന് അരവിന്ദിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീട്ടി.

അരവിന്ദ് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെ സ്വന്തം നെഞ്ചിലേക്ക് വാങ്ങി
ചേർത്തുപിടിച്ചു.

അവന്റെ നെഞ്ചിലെ സിലിക്കൺ മാറിടങ്ങൾക്ക് നടുവിലേക്ക് ആ കുഞ്ഞിന്റെ മൃദുവായ മുഖം
അമർന്നു. ആ കുഞ്ഞിന്റെ ചൂട് നെഞ്ചിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അരവിന്ദിന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ വ്യാജ
വേഷങ്ങളും അലിഞ്ഞുപോയി. അവിടെ ഒരു അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും അതിരുകളില്ലാത്ത യഥാർത്ഥ
സ്നേഹം ഒരു പ്രവാഹമായി ഒഴുകി.

എന്നാൽ, ആ സന്തോഷത്തിനിടയിലും അടുത്ത വലിയ വെല്ലുവിളി അവരെ നോക്കി
ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അഞ്ജനയെയും കുഞ്ഞിനെയും കൂട്ടി ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത് തിരികെ ആ കമ്മ്യൂണിറ്റി
ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട്
'അമ്മ'യായി നടന്നു കയറേണ്ടത് അരവിന്ദാണ്—അഥവാ സാക്ഷാൽ 'അവന്തിക'!
ഭാഗം 25 (അവസാന ഭാഗം): തിരിച്ചുവരവും പുതിയൊരു പുലരിയും

ആശുപത്രിയിൽ നിന്നുള്ള ഡിസ്ചാർജിന് ശേഷം, കൈക്കുഞ്ഞുമായി ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക്
മടങ്ങിയെത്തിയ ആ രംഗം അതീവ നാടകീയമായിരുന്നു.

തലയിൽ തട്ടമിട്ട്, അയഞ്ഞ പ്രസവ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച്, നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ച
കുഞ്ഞുമോളുമായി 'അവന്തിക' കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ ശോഭന മാഡവും അയൽവാസികളും ചേർന്ന്
ആരതിയുഴിഞ്ഞാണ് അവരെ സ്വീകരിച്ചത്. അടുത്ത രണ്ട് മാസങ്ങൾ ക്വാർട്ടേഴ്സിലെ ആ
മുറിക്കുള്ളിൽ അതിസാഹസികമായ ഒരു മാതൃത്വമായിരുന്നു അവർ പങ്കിട്ടത്. ആളുകൾ വരുമ്പോൾ
കുഞ്ഞിനെ മാറോടു ചേർത്തുപിടിച്ച് അവന്തിക ഇരിക്കും; ആളുകൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ യഥാർത്ഥ
അമ്മയായ അഞ്ജന കുഞ്ഞിനെ പാലൂട്ടി മടിയിൽ കിടത്തും.

എന്നാൽ, ആ ത്യാഗത്തിന് അധികം വൈകാതെ വലിയൊരു പ്രതിഫലം ലഭിച്ചു.

രാഹുലിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ആ കൺസ്ട്രക്ഷൻ പ്രോജക്ട് കമ്പനിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ
ഏറ്റവും വലിയ വിജയമായി മാറി. മാനേജ്‌മെന്റ് രാഹുലിന്റെ കഴിവിനെ പ്രശംസിക്കുകയും,
അവന് അസിസ്റ്റന്റ് ജനറൽ മാനേജരായി (AGM) സ്ഥാനക്കയറ്റം നൽകുകയും ചെയ്തു. അതോടൊപ്പം,
ബെംഗളൂരുവിലെ കമ്പനിയുടെ കോർപ്പറേറ്റ് ഹെഡ് ഓഫീസിലേക്ക് അവന് ട്രാൻസ്ഫർ ലഭിച്ചു!
അവിടെ കുടുംബ ക്വാർട്ടേഴ്സ് പോളിസികളോ ഇത്തരം നിയന്ത്രണങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ടൗൺഷിപ്പിൽ നിന്ന് യാത്രപറഞ്ഞ് ഇറങ്ങുന്ന ദിവസം, ശോഭന മാഡവും കമ്പനിയിലെ
കുടുംബങ്ങളും കണ്ണീരോടെയാണ് അവന്തികയെ യാത്രയാക്കിയത്.

"എവിടെപ്പോയാലും ഈ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരിയുടെ നന്മയും ഐശ്വര്യവും കൈവിടരുത് മോളേ..."
എന്ന് പറഞ്ഞ് ശോഭന മാഡം അരവിന്ദിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ, 'അവന്തിക' എന്ന ആ
സ്ത്രീരൂപം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു തീരാവിസ്മയമായി എന്നെന്നേക്കുമായി യാത്രപറഞ്ഞു.

കൊച്ചിയിലെ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയ ആ രാത്രി അരവിന്ദിന്റെ
ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവായിരുന്നു.

മുറിയിലെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് അരവിന്ദ് അഡീസീവ് സിലിക്കൺ പ്രോസ്തെറ്റിക്സുകൾ
ഓരോന്നായി ഇളക്കിമാറ്റി. വർഷങ്ങളായി ചുമന്ന സ്ത്രീവേഷത്തിന്റെ അവസാന കണികകളും
അഴിച്ചുമാറ്റി അവൻ വീണ്ടും ഒരു സാധാരണ പുരുഷന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു. എന്നാൽ അവന്റെ
പുരികത്തിലെ ആ വളവും, മൂക്കിലെ ചെറിയ മൂക്കുത്തിപ്പാടും, സോയാ ഡയറ്റ് കൊണ്ട്
വടിവൊത്ത അവന്റെ ശരീരവും അവനിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു പെൺസൗന്ദര്യം ബാക്കിവെച്ചിരുന്നു.

അഞ്ജന കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിൽ കിടത്തി അവനടുത്തേക്ക് വന്നു.

അരവിന്ദ് അഞ്ജനയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി സ്വന്തം
ഭാര്യയോട് ഒന്നും ഒളിച്ചുവെക്കാൻ അവന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

"അഞ്ജനാ... എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു വലിയ സത്യം പറയാനുണ്ട്," അരവിന്ദ് വിറയ്ക്കുന്ന
സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഈ വേഷം രാഹുലിന് വേണ്ടി മാത്രം ഞാൻ എടുത്തതല്ല. എന്റെ
കുട്ടിക്കാലം മുതൽ... ആരും കാണാതെ ഞാൻ മനസ്സിൽ താലോലിച്ച ഒരു വലിയ രഹസ്യമായിരുന്നു
ഇത്. സാരികൾ ഉടുക്കാനും, കണ്ണെഴുതാനും, ഒരു സ്ത്രീയായി അണിയാനും ഞാൻ അതിയായി
കൊതിച്ചിരുന്നു. ഒരു 'സിസ്സി' (Sissy crossdresser) ആയിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളിലെ
മനസ്സ്. നിന്നോട് ഇത് തുറന്നുപറയാൻ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു..."

അഞ്ജന ഒരു നിമിഷം അവനെ മിഴിച്ചുനോക്കി. എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യമോ വെറുപ്പോ
ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത സ്നേഹവും നന്ദിയുമായിരുന്നു.

അവൾ അരവിന്ദിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. "അരവിന്ദ്... എന്റെ അനുജന്റെ ജീവിതവും,
എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മാനവും, നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവിയും രക്ഷിക്കാൻ സ്വന്തം
പുരുഷത്വം പോലും മറന്ന് ഒരു സ്ത്രീയായി ജീവിച്ച മനുഷ്യനാണ് നിങ്ങൾ. അങ്ങനെയുള്ള
നിങ്ങളുടെ ഈ ചെറിയൊരു മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലേ? നിങ്ങളുടെ ഈ ആഗ്രഹം
ഒരിക്കലും ഒരു തെറ്റല്ല. മറ്റാരുടെയും മുന്നിലല്ലെങ്കിലും... നമ്മുടെ ഈ കൊച്ചു
മുറിക്കുള്ളിൽ, എന്റെ മുന്നിൽ നിങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴും നിങ്ങൾ കൊതിക്കുന്ന ആ സുന്ദരിയായ
അവന്തികയായി മാറാം."

അഞ്ജനയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അരവിന്ദ് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി.
ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം...

ഗുരുവായൂർ അമ്പലനടയിൽ നാദസ്വരത്തിന്റെ മംഗളധ്വനികൾ മുഴങ്ങിനിന്നു.

ബെംഗളൂരുവിൽ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥനായ രാഹുലിന്റെ യഥാർത്ഥ വിവാഹമായിരുന്നു അന്ന്.
മാതാപിതാക്കളുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും പൂർണ്ണ അനുഗ്രഹത്തോടെ, മീര എന്ന സുന്ദരിയായ
അധ്യാപികയെ രാഹുൽ തന്റെ ജീവിതസഖിയായി സ്വീകരിച്ചു.

കല്യാണമണ്ഡപത്തിന് മുന്നിൽ കസവുമുണ്ടും സിൽക്ക് കുർത്തയും ധരിച്ച്, മീശ വെച്ച്
അതിസുന്ദരനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനായി അരവിന്ദ് നിന്നിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ അവരുടെ
ഒരു വയസ്സുകാരി മകൾ കൺമണി കളിച്ചുചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത്
പട്ടുസാരിയുടുത്ത് അഞ്ജനയും.

താലികെട്ടിന് ശേഷം രാഹുൽ മീരയുടെ കൈപിടിച്ച് അരവിന്ദിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

"മീരേ... ഇതാണ് എന്റെ അരവിന്ദേട്ടൻ. എന്റെ ചേട്ടൻ മാത്രമല്ല, എന്റെ ജീവിതം ഇന്ന് ഈ
നിലയിൽ എത്തിച്ച ദൈവത്തെപ്പോലെയുള്ള മനുഷ്യൻ," രാഹുൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ
അരവിന്ദിന്റെ കാലുകളിൽ തൊട്ടു വന്ദിച്ചു.

അരവിന്ദ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രാഹുലിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകളിൽ പഴയ
ആ രഹസ്യത്തിന്റെ നന്ദിയും വാത്സല്യവും ഒരു പുഞ്ചിരിയായി തിളങ്ങിനിന്നു.

ഇന്ന് അരവിന്ദിന്റെ ജീവിതം പൂർണ്ണമാണ്.

പകൽ സമയങ്ങളിൽ അവൻ ഐ.ടി കമ്പനിയിലെ സമർത്ഥനായ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ആർക്കിടെക്റ്റും,
മകൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛനും, അഞ്ജനയ്ക്ക് വിശ്വസ്തനായ ഭർത്താവുമാണ്. എന്നാൽ, ചില
പ്രത്യേക അവധി ദിനങ്ങളിൽ, അവരുടെ അടച്ചിട്ട കിടപ്പുമുറിയിൽ അഞ്ജന സ്വന്തം കൈകൾ
കൊണ്ട് അരവിന്ദിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാജലെഴുതിക്കൊടുക്കും; മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടിക്കും;
സാരിയുടുപ്പിച്ച് അവനിലെ 'അവന്തിക'യെ വാത്സല്യത്തോടെ ചേർത്തുപിടിക്കും.

ഭയമോ കുറ്റബോധമോ ഇല്ലാതെ, തന്റെ ഭാര്യയുടെ സ്നേഹനിർഭരമായ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ
മാത്രം അവൻ ചിലപ്പോൾ ആ സുന്ദരിയായ പെണ്ണായി പുനർജനിക്കും.

ത്യാഗത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും അവിശ്വസനീയമായ ഒരു വേഷപ്പകർച്ചയുടെ ഓർമ്മകൾ ആ
വീട്ടിൽ എന്നും ഒരു കുളിർമഴയായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.