അവന്തിക: മായാരൂപത്തിന്റെ മഞ്ഞച്ചരട്

ഭാഗം 22: ഗർഭത്തിന്റെ വ്യാജ ഭാരവും പുതിയ വേഷപ്പകർച്ചയും

ആ തീരുമാനം നടപ്പിലാക്കുക എന്നത് അത്യന്തം ദുഷ്കരവും സങ്കീർണ്ണവുമായിരുന്നു. അടുത്ത
ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഈ നാടകം കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മതയോടെ മുന്നോട്ട്
കൊണ്ടുപോകേണ്ടതുണ്ട്.

അഞ്ജന ഉടൻതന്നെ ഇന്റർനെറ്റിലൂടെ മെഡിക്കൽ-ഗ്രേഡ് സിലിക്കൺ പ്രെഗ്നൻസി ബെല്ലി
കിറ്റുകൾ (Silicone Pregnancy Bellies) ഓർഡർ ചെയ്തു. മൂന്നാം മാസം മുതൽ ഒമ്പതാം
മാസം വരെയുള്ള വിവിധ വലിപ്പത്തിലുള്ള വയറുകൾ അടങ്ങിയ പാക്കേജായിരുന്നു അത്.
സ്വാഭാവികമായ ത്വക്കിന്റെ നിറവും മൃദുലതയുമുള്ള ആ സിലിക്കൺ വയറുകൾ ശരീരത്തോട്
ഒട്ടിച്ചുചേർക്കാൻ പ്രത്യേക പശയും സപ്പോർട്ടിംഗ് ബെൽറ്റുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

തുടക്കമെന്ന നിലയിൽ, മൂന്നാം മാസത്തെ ചെറിയൊരു വീർപ്പ് നൽകുന്ന ആദ്യത്തെ സിലിക്കൺ
പാഡ് അരവിന്ദിന്റെ വയറ്റിൽ ഉറപ്പിച്ചു. നേർത്ത പ്രോസ്തെറ്റിക്സ് വയറിലേക്ക്
അമർന്നപ്പോൾ, അവന്റെ 28 ഇഞ്ച് അരക്കെട്ടിന് മുന്നിൽ ഒരു ചെറിയ ഗർഭവയർ രൂപപ്പെട്ടു.

"ഇനി പൊതുസ്ഥലത്ത് ഇതിന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രഖ്യാപനം നടത്തണം," അഞ്ജന നിർദ്ദേശം നൽകി.
"പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം വയറുമായി ഇറങ്ങിയാൽ ആളുകൾ സംശയിക്കും. സ്വാഭാവികമായിത്തന്നെ
ആളുകൾ ഇത് കണ്ടുപിടിക്കണം."

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ടൗൺഷിപ്പിലെ സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിൽ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ അവന്തികയായി
അരവിന്ദ് ഇറങ്ങി. ഇളം മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ഒരു അയഞ്ഞ കോട്ടൺ ചുരിദാറായിരുന്നു വേഷം.
ദുപ്പട്ട നെഞ്ചും വയറും മറച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പതുക്കെ നടന്നു.

പച്ചക്കറികൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനിടയിൽ, ശോഭന മാഡവും മേനോൻ ആന്റിയും തൊട്ടടുത്ത്
നിൽക്കുന്നത് അരവിന്ദ് കണ്ടു.

അഞ്ജന പഠിപ്പിച്ചുവിട്ടതുപോലെ, അരവിന്ദ് പെട്ടെന്ന് തലയിൽ കൈവെച്ച് അല്പം
ആടിയുലഞ്ഞു. അവൻ പെട്ടെന്ന് ഒരു കൈ വായിലേക്ക് വെച്ച് ഓക്കാനം വരുന്നതുപോലെ
കാണിച്ചു. കയ്യിലെ പച്ചക്കറി ബാസ്കറ്റ് താഴേക്ക് വീണു.

"അയ്യോ... അവന്തികാ!" ശോഭന മാഡം ഓടിവന്ന് അവനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു.

"എന്തുപറ്റി മോളേ... തല കറങ്ങുന്നുണ്ടോ?" മേനോൻ ആന്റി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

അരവിന്ദ് കണ്ണുകൾ പകുതി തുറന്ന്, കിതച്ചുകൊണ്ട്, നേർത്ത സ്ത്രീശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
"രാവിലെ മുതൽ... വല്ലാത്തൊരു ക്ഷീണവും മനംപിരട്ടലും... ആ മണം അടിച്ചപ്പോൾ
പെട്ടെന്ന്..."

ശോഭന മാഡവും മേനോൻ ആന്റിയും പരസ്പരം നോക്കി അർത്ഥഗർഭമായി ചിരിച്ചു. അവരുടെ മുഖത്ത്
വലിയൊരു സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു.

"ഞാൻ അന്നേ പറഞ്ഞില്ലേ!" മേനോൻ ആന്റി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഇത് സാധാരണ
തലകറക്കമല്ല. നമ്മുടെ ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് പുതിയൊരു അതിഥി വരാൻ പോകുന്നു! ശോഭനേ...
ആ കുട്ടിയെ വേഗം ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി ഇരുത്ത്."

അവർ അരവിന്ദിനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ഫ്ലാറ്റ് 204-ലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. രാഹുലും
അഞ്ജനയും പരിഭ്രാന്തി നടിച്ച് മുന്നിലേക്ക് വന്നു.

"രാഹുൽ... നീ ഉടൻതന്നെ മിഠായി വിതരണം ചെയ്യ്!" ശോഭന മാഡം ഹാളിലിരുന്ന്
പ്രഖ്യാപിച്ചു. "അവന്തിക ഗർഭിണിയാണ്! ഇനി അവളെക്കൊണ്ട് കൂടുതൽ ജോലികളൊന്നും
ചെയ്യിക്കരുത്. പൂർണ്ണ വിശ്രമം വേണം."

ആ വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ ആ ടൗൺഷിപ്പിലാകെ പടർന്നു. കമ്പനിയിലെ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥർ മുതൽ
അയൽക്കാർ വരെ രാഹുലിനെ വിളിച്ച് അഭിനന്ദനങ്ങൾ അറിയിച്ചു.

എന്നാൽ ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിലുകൾ അടഞ്ഞപ്പോൾ, ആ വീട്ടിൽ മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു
നിലനിന്നിരുന്നത്.

യഥാർത്ഥത്തിൽ ഗർഭിണിയായ അഞ്ജന മുറിക്കുള്ളിൽ വിശ്രമിച്ചു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ
സംഭവിക്കുന്ന ഓരോ മാറ്റങ്ങളും—നടുവേദനയും, ക്ഷീണവും, വയറ്റിലെ നേർത്ത
അനക്കങ്ങളും—അവൾ അരവിന്ദിന് പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. ഒരു ഗർഭിണി എങ്ങനെ നടക്കണം, എങ്ങനെ
ഇരിക്കണം, എങ്ങനെ ശ്വാസമെടുക്കണം എന്നെല്ലാം അവൾ അവനെ പരിശീലിപ്പിച്ചു.

അരവിന്ദ് ഇപ്പോൾ അയഞ്ഞ മറ്റേണിറ്റി മാക്സികളും (Maternity Maxis), അയഞ്ഞ കോട്ടൺ
സാരികളുമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അവൻ നടക്കുമ്പോൾ ഒരു കൈ സ്വാഭാവികമായിത്തന്നെ ആ
സിലിക്കൺ വയറിന്റെ താഴെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു. നടുവ് അല്പം പിന്നിലേക്ക് വളച്ച്, കാലുകൾ
അല്പം അകറ്റി വെച്ചുള്ള ആ ഗർഭിണിയുടെ നടത്തം (Maternity waddle) അവൻ പൂർണ്ണമായും
സ്വായത്തമാക്കി.

ബാൽക്കണിയിൽ തുണി വിരിക്കാൻ നിൽക്കുമ്പോഴും, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ വരാന്തയിൽ
നിൽക്കുമ്പോഴും അയൽവാസികൾ കാണുന്നതിനായി അവൻ ആ വ്യാജ വയറ്റിൽ സ്നേഹത്തോടെ
തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

തന്റെ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തം ഭാര്യ ഉള്ളിൽ ചുമക്കുമ്പോൾ, ഈ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ആ
കുഞ്ഞിന്റെ ഗർഭിണിയായ അമ്മയായി ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന ആ വിചിത്രമായ മാനസികാവസ്ഥ
അരവിന്ദിന്റെ സിരകളിൽ ഒരു കൊടും കൊടുങ്കാറ്റായി ആഞ്ഞടിച്ചു. ഒരു പുരുഷന്റെയും
സ്ത്രീയുടെയും അതിരുകൾ മാഞ്ഞുപോയ ആ ജീവിതം, വരാനിരിക്കുന്ന പ്രസവത്തിന്റെ മഹാ
പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ നീങ്ങുകയായിരുന്നു.