അപരൻ

കൊച്ചിയിലെ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ അറബിക്കടലിന്റെ വിദൂര ദൃശ്യം കാണാം. പുലർകാലത്തെ മഞ്ഞുരുകി സൂര്യപ്രകാശം വെള്ളത്തിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നു. മാധവൻ അവിടെ നിന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു കപ്പ് കടുപ്പമുള്ള ചായയുണ്ടായിരുന്നു. മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കൈകളിൽ കിലുങ്ങിയിരുന്ന കുപ്പിവളകളുടെ സ്ഥാനത്ത് ഇന്ന് ഒരു വാച്ച് മാത്രം. എങ്കിലും, ചായക്കപ്പ് ചുണ്ടോടടുപ്പിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ വിരലുകളുടെ ചലനങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും ഒരുതരം അനായാസമായ ലാളിത്യമുണ്ട്—മീരയിൽ നിന്നും അവന് പകർന്നു കിട്ടിയ ലാളിത്യം.

കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങൾ മാധവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു പുനർജന്മമായിരുന്നു. തന്റെ പഴയ പൗരുഷം വീണ്ടെടുക്കാൻ അവൻ കഠിനമായി ശ്രമിച്ചു. ജിമ്മിൽ പോയി പേശികൾ ബലപ്പെടുത്തി, കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിക്കാൻ ശീലിച്ചു. എങ്കിലും, കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന ആ മുഖത്ത് പഴയ ആ പരുക്കൻ ഭാവം തിരിച്ചുവന്നില്ല. അവന്റെ ചർമ്മം ഇപ്പോഴും മിനുസമുള്ളതാണ്, കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരം ആർദ്രതയുണ്ട്. താൻ ഒരു പുരുഷനാണെന്ന സത്യവും, ഒരു പെണ്ണായി ജീവിച്ച അനുഭവവും തമ്മിലുള്ള സമാധാന ഉടമ്പടിയായിരുന്നു അവന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതം.

സരള അവിടേക്ക് വന്നു. അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. "എന്താ ഏട്ടാ ആലോചിക്കുന്നത്?"

"ഒന്നുമില്ല സരളേ... പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തുപോയി. നമ്മൾ എവിടെയായിരുന്നു, ഇപ്പോൾ എവിടെയെത്തി നിൽക്കുന്നു."

"നിങ്ങൾ അന്ന് ആ തീരുമാനമെടുത്തത് കൊണ്ടല്ലേ ഇന്ന് കണ്ണന് നല്ലൊരു ഭാവി ഉണ്ടായത്? അവനെ നോക്കൂ..."

താഴെ മുറ്റത്ത് സ്കൂൾ ബസ് കാത്തുനിൽക്കുന്ന കണ്ണനെ അവർ നോക്കി നിന്നു. അവൻ സന്തോഷവാനാണ്. അവന്റെ ചിരിയാണ് മാധവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം. മേനോൻ നൽകിയ പണം കൊണ്ട് മാധവൻ ഒരു വലിയ ട്രാൻസ്‌പോർട്ട് കമ്പനി തുടങ്ങിയിരുന്നു. 'എം.എസ്. ലോജിസ്റ്റിക്സ്' (Madhavan-Sarala). പഴയൊരു ലോറി ഡ്രൈവർ ഇന്ന് പത്തോളം ലോറികളുടെ ഉടമയാണ്. അവൻ തന്റെ തൊഴിലാളികളോട് വളരെ മാന്യമായി പെരുമാറി. ഒരു സ്ത്രീയുടെ മനസ്സോടെ കാര്യങ്ങൾ കാണാൻ അവന് കഴിയുന്നത് കൊണ്ട്, മറ്റാരേക്കാളും നന്നായി തന്റെ ജീവനക്കാരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ അവൻ മനസ്സിലാക്കി.

ഒരു ദിവസം ഓഫീസിലിരിക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു അജ്ഞാത സന്ദേശം വന്നു. അതൊരു ഫോട്ടോയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഒരു വിദേശ രാജ്യത്ത് നിൽക്കുന്ന ചിത്രം. അവൻ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനാണ്, മുഖത്ത് സമാധാനമുണ്ട്. ആ ഫോട്ടോ അയച്ചത് മേനോന്റെ സഹായിയായ മേരിയായിരുന്നു. അതിനോടൊപ്പം ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു: "അവൻ ഇപ്പോൾ സുരക്ഷിതനാണ്. മീരയെ ഒരു മനോഹരമായ ഓർമ്മയായി അവൻ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു. മാധവാ, നീ ചെയ്തത് ഒരു പുണ്യമാണ്. നിന്റെ ജീവിതം സന്തോഷകരമാകട്ടെ."

ആ സന്ദേശം വായിച്ചപ്പോൾ മാധവന്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയി. താൻ ഒരു വഞ്ചകനാണെന്ന കുറ്റബോധം അവനെ ഇത്രയും കാലം വേട്ടയാടിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു, തന്റെ ആ വേഷപ്പകർച്ച ഒരു മനുഷ്യനെ മരണത്തിന്റെ വക്കിൽ നിന്നും തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. തന്റെ പൗരുഷം പണയം വെച്ച് അവൻ നൽകിയത് ഒരു ജീവനായിരുന്നു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം മാധവൻ സരളയെയും കൂട്ടി കടൽതീരത്ത് പോയി. തിരമാലകൾ അവന്റെ കാലുകളിൽ വന്ന് തഴുകി. പഴയ മാധവനായിരുന്നെങ്കിൽ അവൻ ആ പരുക്കൻ മണലിലൂടെ ആഞ്ഞു നടക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് അവൻ പതുക്കെ, ആസ്വാദനത്തോടെ നടന്നു.

"സരളേ, എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്," അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.

"എന്താ ഏട്ടാ?"

"ഞാൻ പഴയ മാധവനായി മാറാൻ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, ഞാൻ ഒരിക്കലും പഴയ മാധവനാകില്ല. എന്റെയുള്ളിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ അംശം എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും. അതെന്നെ തളർത്തുകയല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ കരുത്തനാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനകൾ അറിയാൻ, അവരെ സ്നേഹിക്കാൻ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് കൂടുതൽ കഴിയുന്നുണ്ട്."

സരള പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതാണ് എനിക്ക് നിങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട മാറ്റം. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ പൂർണ്ണനാണ് ഏട്ടാ. പൗരുഷവും സ്ത്രീത്വവും ഒരേപോലെ ഒത്തിണങ്ങിയ ഒരു മനുഷ്യൻ. അങ്ങനെയുള്ള ഒരാളെ കിട്ടാൻ ഏത് പെണ്ണാണ് ആഗ്രഹിക്കാത്തത്?"

മാധവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. സൂര്യൻ അസ്തമയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. ആകാശത്ത് ചുവപ്പും മഞ്ഞയും കലർന്ന നിറങ്ങൾ പടർന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുണ്ട അധ്യായങ്ങൾ അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. 'മീര' എന്ന പെണ്ണ് അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നു—ഒരു നിഴലായല്ല, മറിച്ച് അവന് ലോകത്തെ കാണിച്ചു കൊടുത്ത ഒരു പുതിയ കാഴ്ചപ്പാടായി.

രാത്രിയിൽ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ തന്റെ അലമാരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ഒരു ചെറിയ പെട്ടി തുറന്നു. അതിൽ മീരയായിരുന്നപ്പോൾ താൻ അണിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ജോഡി പാദസരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ കിലുക്കം അവൻ ഒരു നിമിഷം കേട്ടു. ആ ശബ്ദം അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചത് തന്റെ അപമാനത്തെയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ അതിജീവനത്തെയായിരുന്നു. അവൻ ആ പെട്ടി അടച്ചു വീണ്ടും ഭദ്രമായി വെച്ചു.

അവൻ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. മീശയും താടിയും നന്നായി വളർന്നു കഴിഞ്ഞു. കണ്ണുകളിൽ ആണുറപ്പുണ്ട്. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കടൽ പോലെ ശാന്തമായ ഒരു പെൺമനസ്സുണ്ടെന്ന് അവന് മാത്രം അറിയാം. അവൻ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ അഴിച്ചു പതുക്കെ കട്ടിലിലേക്ക് കിടന്നു. സരള അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു.

"നമ്മുടെ പുതിയ വീടിന്റെ പാലുകാച്ചൽ അടുത്ത മാസം നടത്തണം മാധവേട്ടാ. എല്ലാവരെയും വിളിക്കണം," സരള പറഞ്ഞു.

"ഉം... നടത്താം. നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിലുള്ള പാവപ്പെട്ടവർക്ക് അന്ന് വസ്ത്രങ്ങളും ഭക്ഷണവും നൽകണം. ആരെയും മറക്കരുത്."

മാധവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഇനി ആശങ്കകളില്ല. താൻ ആരാണെന്ന ചോദ്യത്തിന് അവന് കൃത്യമായ ഉത്തരമുണ്ട്. താൻ മാധവനാണ്—സരളയുടെ ഭർത്താവ്, കണ്ണന്റെ അച്ഛൻ, ലോറികളുടെ ഉടമ. പിന്നെ, ഒരു കാലത്ത് മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി തന്റെ ആത്മാവിനെ പെണ്ണുടലിൽ തളച്ചിട്ട ഒരു പോരാളി.

പുറത്ത് കൊച്ചി നഗരം ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാധവന്റെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു പ്രഭാതം ഉദിക്കുകയാണ്. വെറുപ്പിന്റെയോ അപമാനത്തിന്റെയോ അല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെയും അംഗീകാരത്തിന്റെയും പ്രഭാതം. വേഷപ്പകർച്ചകൾ അവസാനിച്ചു, ഇനി യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിന്റെ ആനന്ദം മാത്രം.

ശുഭം