അപരൻ

ഊട്ടിയുടെ തണുപ്പിലേക്ക് ആഡംബര കാർ കയറുമ്പോൾ മാധവൻ ഒരു കമ്പിളി പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുങ്ങിക്കൂടി ഇരുന്നു. വെളിയിൽ കോടമഞ്ഞ് പെയ്തിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവൻ ധരിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീവേഷം ആ തണുപ്പിൽ അവന് കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥത നൽകി. ഒരു പുരുഷന്റെ ശരീരം തണുപ്പിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ഒരു സ്ത്രീയുടെ ചലനങ്ങളും വേഷവും അവനെ തളച്ചിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

"മീരേ, നീ എന്താ ഇത്ര ആലോചിക്കുന്നത്? നിനക്ക് ഈ സ്ഥലം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ?" സിദ്ധാർത്ഥ് അവന്റെ കൈ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ വിരലുകൾ കോർത്തു പിടിച്ചു.

"ഇല്ല സിദ്ധു... തണുപ്പ് അല്പം കൂടുതലാണോ എന്ന് ഒരു സംശയം," മാധവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഇപ്പോൾ സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ സ്വാഭാവികത കടന്നുകൂടിയിട്ടുണ്ട്. ആഴ്ചകൾ നീണ്ട പരിശീലനം അവനെ തന്റെ പഴയ ശബ്ദം പോലും മറക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.

എസ്റ്റേറ്റിലെ വലിയ ബംഗ്ലാവിൽ അവർ എത്തിച്ചേർന്നു. പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് കാലഘട്ടത്തിലെ കെട്ടിടം. അവിടെ അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ രണ്ട് വേലക്കാരും മേനോൻ പ്രത്യേകം അയച്ച 'മേരി' എന്ന സ്ത്രീയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മാധവന്റെ രഹസ്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും അവനെ ഒരുക്കി നിർത്താനും മേരി അവിടെയും കൂടെ വന്നു.

"മാധവാ... ശ്രദ്ധിക്കണം. ഇവിടെ സിദ്ധാർത്ഥ് കൂടുതൽ സ്വതന്ത്രനായിരിക്കും. അവന്റെ അടുപ്പം കൂടും. നീ ഒരു നിമിഷം പോലും നിന്റെ വേഷം അയച്ചു വിടരുത്," മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ മേരി താക്കീത് നൽകി.

അവൾ അവനെ ഒരു നീല നിറത്തിലുള്ള സിൽക്ക് ചുരിദാറാണ് അണിയിച്ചത്. അതിനു മുകളിൽ ഒരു കശ്മീരി ഷോൾ. മുടി പിന്നിയിട്ടു അതിൽ ചെറിയൊരു പൂവ് ചൂടി. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ താൻ ഒരു ലോറി ഡ്രൈവർ ആയിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ മാധവന് പോലും കഴിയുന്നില്ല. അവന്റെ കൈകൾ മൃദുവാക്കാൻ മേരി പുതിയ തരം ക്രീമുകൾ പുരട്ടി. ആ ക്രീമുകളുടെ ഗന്ധം അവന് വല്ലാത്തൊരു മനംപുരട്ടൽ ഉണ്ടാക്കി.

വൈകുന്നേരം സിദ്ധാർത്ഥ് അവനെ പുറത്തെ പുൽത്തകിടിയിലേക്ക് കൂട്ടിപ്പോയി. അവിടെ ചെറിയൊരു തീ കായാനുള്ള സൗകര്യം ഒരുക്കിയിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് മദ്യം ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകർന്നു.

"നമുക്ക് പഴയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാം മീരേ. നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ, നമ്മൾ ആദ്യം കണ്ട ദിവസം? നീ അന്ന് ഇട്ട അതേ നിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രമാണ് ഇന്നും," സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയം തുളുമ്പി.

മാധവൻ ആ കഥകൾ നേരത്തെ തന്നെ മേനോനിൽ നിന്നും പഠിച്ചുവെച്ചിരുന്നു. "അതൊക്കെ എനിക്ക് എങ്ങനെ മറക്കാൻ കഴിയും സിദ്ധു? പക്ഷേ ആ അപകടം... അത് എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു കറുത്ത പാടായി കിടക്കുന്നു."

സിദ്ധാർത്ഥ് അടുത്തു വന്നു മാധവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. "ഇനി നീ ഒന്നും പേടിക്കണ്ട. നീ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടല്ലോ."

രാത്രിയിൽ കിടപ്പുമുറിയിൽ മാധവൻ നേരിട്ടത് വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശാരീരികമായ അടുപ്പം വർദ്ധിച്ചു വന്നു. പക്ഷേ മാധവൻ വളരെ തന്ത്രപരമായി അതിനെ പ്രതിരോധിച്ചു.

"സിദ്ധു... എനിക്ക് കുറച്ചു കൂടി സമയം വേണം. ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞത് എന്റെ ശാരീരികവും മാനസികവുമായ മാറ്റങ്ങൾ പൂർണ്ണമാകാൻ അല്പം കൂടി വിശ്രമം വേണമെന്നാണ്. നിനക്ക് എന്നെ സ്നേഹമാണെങ്കിൽ എന്നെ നിർബന്ധിക്കില്ലല്ലോ?" മാധവൻ കണ്ണുകൾ നിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഇത് മേനോന്റെ ഡോക്ടർമാർ അവനെ പഠിപ്പിച്ച മറ്റൊരു തന്ത്രമായിരുന്നു.

സിദ്ധാർത്ഥ് ഉടൻ തന്നെ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "അയ്യോ, മീരേ... എനിക്ക് നിന്റെ സന്തോഷമാണ് വലുത്. നീ പേടിക്കണ്ട, നിനക്ക് എപ്പോൾ തയ്യാറാകാൻ തോന്നുന്നുവോ അപ്പോൾ മതി. എനിക്ക് നിന്റെ സാമീപ്യം മാത്രം മതി."

ആ രാത്രി മാധവൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് കിടന്നു. ഒരു പുരുഷനായിരുന്നിട്ടും, മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ സംരക്ഷണം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരിക എന്നത് മാധവന്റെ പൗരുഷത്തിന് വലിയൊരു ആഘാതമായിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യം മാറാൻ ഈ 'അപമാനത്തിന്റെ' കയ്പുനീർ കുടിച്ചേ മതിയാകൂ എന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം ഊട്ടിയിലെ ഒരു പ്രമുഖ ക്ലബ്ബിൽ അവർക്ക് ക്ഷണം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമായി. സ്ത്രീകളുടെ ഗ്രൂപ്പിലേക്ക് അവൻ നയിക്കപ്പെട്ടു. അവിടെയുള്ള സ്ത്രീകൾ ഫാഷനെക്കുറിച്ചും ആഭരണങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"മീരയുടെ സാരി വളരെ മനോഹരമാണ്. ഇത് എവിടെ നിന്ന് വാങ്ങിയതാണ്?" ഒരു സ്ത്രീ ചോദിച്ചു.

മാധവൻ തന്റെ അറിവില്ലായ്മ മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "ഇത് സിദ്ധുവിന്റെ അമ്മ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചതാണ്. എനിക്ക് ബ്രാൻഡുകളെക്കുറിച്ച് വലിയ അറിവില്ല."

സ്ത്രീകൾ ചിരിച്ചു. "മീര വല്ലാതെ ലജ്ജിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. ആധുനികമായ ഈ കാലത്തും ഇത്രയും നാണമുള്ള പെൺകുട്ടികളുണ്ടോ?"

ആ ചോദ്യം മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തരം അപമാനം നിറച്ചു. താൻ ഒരു പുരുഷനാണെന്ന് അലറി വിളിക്കാനും, ഇവരുടെയൊക്കെ പൊള്ളത്തരങ്ങൾ തുറന്നു കാണിക്കാനും അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ അവൻ തല താഴ്ത്തി ഒരു നാണം കുണുങ്ങിയായി നിന്നു.

ക്ലബ്ബിലെ സംഗീതത്തിനനുസരിച്ച് എല്ലാവരും നൃത്തം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവനെ ക്ഷണിച്ചു. ഹീലുള്ള ചെരുപ്പുകൾ ഇട്ട് ഒരു പെണ്ണിനെപ്പോലെ ചുവടുകൾ വെക്കാൻ മാധവൻ ശരിക്കും കഷ്ടപ്പെട്ടു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകൾ തന്റെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുകുമ്പോൾ മാധവൻ തന്റെ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. ഓരോ തിരിയലിലും തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിലെ രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുമോ എന്ന് അവൻ ഭയന്നു.

അതിനിടയിൽ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓർമ്മകൾ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു വരാൻ തുടങ്ങി. അവൻ അപകടത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സംസാരിച്ചു.

"മീരേ, അന്ന് ആ ലോറി ഡ്രൈവർ... അയാളുടെ മുഖം എനിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നു. ഒരു പരുക്കൻ മനുഷ്യൻ. അയാളാണ് നമ്മളെ കൊലയ്ക്കു കൊടുത്തത്."

തന്റെ പഴയ രൂപത്തെക്കുറിച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് ദേഷ്യത്തോടെ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ മാധവൻ ഉള്ളിൽ വിറച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ആ ഡ്രൈവർ ആണെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?

ഊട്ടിയിലെ ആ ദിവസങ്ങൾ മാധവനെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ മനശ്ശാസ്ത്രം പഠിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അവൻ കൂടുതൽ മിതമായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലും അവൻ മീരയെ ആവാഹിച്ചു. സാരിയുടെ അറ്റങ്ങൾ പിടിക്കുന്നതിലും, മുടി ഒതുക്കുന്നതിലും, എന്തിന് ചിരിക്കുമ്പോൾ വായ പൊത്തുന്നതിലും അവൻ ഒരു പരിപൂർണ്ണ 'സ്ത്രീ'യായി മാറി.

ഒരു ദിവസം സരള അവനെ വിളിച്ചു. "മാധവേട്ടാ... നാട്ടിൽ എല്ലാവരും അന്വേഷിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ എവിടെയാണെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. പണം കൊണ്ട് നമ്മൾ വലിയൊരു വീട് വാങ്ങി. മകൻ ഇപ്പോൾ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളിൽ പോകുന്നു."

"സരളേ... നീ സന്തോഷവതിയാണോ?" മാധവൻ ചോദിച്ചു.

"ഞാൻ സന്തോഷവതിയാണ് ഏട്ടാ... പക്ഷേ നിങ്ങളെ ആ വേഷത്തിൽ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം തോന്നും. നിങ്ങൾ തിരിച്ചുവരുന്ന ദിവസത്തിന് വേണ്ടി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്."

സരളയുടെ സംസാരം മാധവന് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം നൽകി. തന്റെ ത്യാഗം വെറുതെയാകുന്നില്ല.

പക്ഷേ, ഊട്ടിയിലെ ശാന്തത പെട്ടെന്ന് മാറിമറിഞ്ഞു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഒരു പഴയ സുഹൃത്ത് അപ്രതീക്ഷിതമായി അവിടെയെത്തി. അവൻ ഒരു ഡോക്ടർ ആയിരുന്നു. മീരയുടെ അപകടത്തിന് ശേഷം അവളുടെ ചികിത്സയിൽ സഹായിച്ച ഒരാൾ. അയാൾ മാധവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ നോട്ടത്തിൽ മാധവന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുമെന്ന ഭയം അവനെ ചൂഴ്ന്നു നിന്നു.

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിന് ഈ യാത്ര വലിയ ഗുണം ചെയ്തു എന്ന് എല്ലാവരും കരുതി. പക്ഷേ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ 'മാധവൻ' എന്ന പുരുഷൻ മരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പകരം 'മീര' എന്ന സങ്കല്പം അവനെ വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഈ വേഷപ്പകർച്ചയുടെ അവസാനം എന്തായിരിക്കും? താൻ എന്ന് തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വത്തിലേക്ക് മടങ്ങും? ആ ചോദ്യങ്ങൾ ഊട്ടിയിലെ മഞ്ഞുമലകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

ഊട്ടിയിലെ മഞ്ഞു പുതച്ച പ്രഭാതങ്ങൾ മാധവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കഠിനമായ പരീക്ഷണങ്ങളുടേതായിരുന്നു. ഉറക്കമുണരുന്ന നിമിഷം മുതൽ അവൻ 'മീര'യായി മാറണം. പുരുഷന്റെ പരുക്കൻ ഭാവങ്ങൾ പുറത്തു വരാതിരിക്കാൻ മേരി ഓരോ ദിവസവും അവനെ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ഒരുക്കി.

"ഇന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സുഹൃത്ത് ഡോക്ടർ അർജുൻ വരുന്നുണ്ട്. അയാൾ മീരയെ ചികിത്സിച്ചിട്ടുള്ള ആളാണ്. അതുകൊണ്ട് വസ്ത്രധാരണത്തിലും പെരുമാറ്റത്തിലും ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും പാടില്ല," മേരി കർശനമായി പറഞ്ഞു.

അവൾ മാധവന്റെ അരക്കെട്ട് ഒരു 'കോർസെറ്റ്' (waist cincher) ഉപയോഗിച്ച് മുറുക്കി കെട്ടി. ശ്വാസം വിടാൻ പോലും പ്രയാസപ്പെട്ട ആ നിമിഷം മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഒരു പുരുഷന്റെ വിസ്താരമുള്ള നെഞ്ചും വയറും ഒരു സ്ത്രീയുടെ നേർത്ത അരക്കെട്ടായി മാറ്റാനുള്ള ആ ശ്രമം അവനെ ശാരീരികമായി വേദനിപ്പിച്ചു. അതിനു മുകളിൽ ഇളം ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു സിൽക്ക് ചുരിദാർ അവനെ അണിയിച്ചു. മുഖത്തെ താടിയുടെയും മീശയുടെയും നേർത്ത അടയാളങ്ങൾ പോലും മറയ്ക്കാൻ കട്ടിയുള്ള മേക്കപ്പ് പാളികൾ ഉപയോഗിച്ചു.

ഉച്ചയോടെ ഡോക്ടർ അർജുൻ എത്തി. സിദ്ധാർത്ഥ് ആവേശത്തോടെ അവനെ സ്വീകരിച്ചു.

"ഇതാണ് എന്റെ മീര. നിനക്ക് ഇവളെ ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ അർജുൻ?" സിദ്ധാർത്ഥ് അഭിമാനത്തോടെ ചോദിച്ചു.

അർജുൻ മാധവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ആ നോട്ടം ഒരു ഡോക്ടറുടേതായിരുന്നു—വിശകലനം ചെയ്യുന്ന, തുളച്ചു കയറുന്ന നോട്ടം. മാധവൻ തല താഴ്ത്തി, ഒരു നാണം കുണുങ്ങിയ വധുവിനെപ്പോലെ നിന്നു.

"നമസ്കാരം ഡോക്ടർ," മാധവൻ തന്റെ ശബ്ദം ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ശ്രുതിയിൽ, ലാവണ്യത്തോടെ പുറപ്പെടുവിച്ചു.

"നമസ്കാരം മീരേ. അത്ഭുതം തന്നെ! ആ വലിയ അപകടത്തിന് ശേഷം നിനക്ക് ഇത്രയും വേഗം സുഖപ്പെടുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. പക്ഷേ..." അർജുൻ ഒന്ന് നിർത്തി. "നിന്റെ നടത്തത്തിൽ ഒരു മാറ്റം പോലെ. പഴയ ആ വേഗതയില്ലല്ലോ?"

മാധവൻ ഒന്ന് പകച്ചു. "അത്... കാലിന് ചെറിയ വേദന ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഡോക്ടർ," അവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് മറുപടി നൽകി.

ഭക്ഷണസമയത്ത് അർജുൻ കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി. "മീരേ, നിന്റെ തോളിലെ ആ തഴമ്പ് ഇപ്പോഴുമുണ്ടോ? പ്ലാസ്റ്റിക് സർജറി ചെയ്തോ?"

മാധവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് നിലച്ചുപോയി. മീരയുടെ തോളിൽ ഒരു തഴമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്ന കാര്യം മേനോൻ അവനോട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവൻ പതറി.

പെട്ടെന്ന് മേരി അവിടേക്ക് വന്നു. "മീര മോളേ, നിന്റെ മരുന്നിന്റെ സമയമായി. ഡോക്ടർ ക്ഷമിക്കണം, അവൾക്ക് വിശ്രമം ആവശ്യമാണ്." മേരി തന്ത്രപരമായി അവനെ അവിടെ നിന്നും മാറ്റി.

മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ തളർന്നു വീണു. "എനിക്ക് ഇത് പറ്റില്ല മേരി. അയാൾ എന്നെ പിടിക്കും. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു."

"പേടിക്കണ്ട മാധവാ. ആ തഴമ്പ് ഞങ്ങൾ രാത്രിയിൽ കൃത്രിമമായി ഉണ്ടാക്കി വെക്കും. നീ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുക," മേരി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

അന്ന് രാത്രി, സിദ്ധാർത്ഥും അർജുനും ഹാളിലിരുന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോൾ മാധവന് അവർക്ക് ചായയും പലഹാരങ്ങളും എത്തിക്കേണ്ടി വന്നു. സാരിയുടെ തലപ്പ് കൃത്യമായി തോളിൽ ഒതുക്കി വെച്ച്, കുപ്പിവളകൾ കിലുങ്ങുന്ന കൈകളോടെ അവൻ ട്രേയുമായി അവിടേക്ക് നടന്നു.

"മീര ശരിക്കും ഒരു കേരളീയ മരുമകളായി മാറിയല്ലോ സിദ്ധു," അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "പണ്ട് ജീൻസും ടോപ്പും മാത്രം ഇട്ടിരുന്ന മീര ഇന്ന് പട്ടുസാരിയിൽ അതിസുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു."

സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു അരികിലിരുത്തി. "അതെ അർജുൻ, അവൾ വല്ലാതെ മാറിപ്പോയി. കൂടുതൽ ശാന്തയായിരിക്കുന്നു."

രണ്ടു പുരുഷന്മാർ തന്റെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചും സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും പുകഴ്ത്തുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ മാധവന് ഉള്ളിൽ വലിയൊരു അപമാനം തോന്നി. താൻ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ, തന്റെ മുഖത്തെ ചായങ്ങൾ, തന്റെ ഉടയാടകൾക്കുള്ളിലെ കൃത്രിമ പാഡുകൾ—ഇതെല്ലാം കൂടി തന്നെ ഒരു മനുഷ്യനിൽ നിന്നും ഒരു ജീവനുള്ള പാവയായി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.

അർജുൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "മീരേ, അർജുൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. നീ ഇപ്പോൾ ഒരു പൂർണ്ണ സ്ത്രീയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ഓരോ ചലനവും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു."

സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ മുടിയിൽ വിരലോടിച്ചു. ആ സ്പർശനം മാധവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. എങ്കിലും രഹസ്യം പുറത്താകരുത് എന്ന നിർബന്ധം അവനെ നിശബ്ദനാക്കി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്നേഹം ഒരു പുരുഷന്റെ സ്നേഹമാണ്, അത് മീര എന്ന പെണ്ണിന് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. ആ വേഷത്തിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി മാധവൻ തന്റെ പുരുഷത്വത്തെ ഒരു ഇരുണ്ട അറയിൽ തളച്ചിട്ടു.

അടുത്ത ദിവസം, മേനോൻ അയച്ച ഒരു പുതിയ സമ്മാനം മാധവന് ലഭിച്ചു. അതൊരു സ്വർണ്ണ പാദസരമായിരുന്നു. മേരി അത് അവന്റെ കാലുകളിൽ അണിയിച്ചു.

"ഇനി മുതൽ നീ വീടിനുള്ളിൽ നടക്കുമ്പോൾ ഈ ശബ്ദം സിദ്ധാർത്ഥിന് കേൾക്കണം. അത് അവനിൽ ഒരു സുരക്ഷിതബോധം ഉണ്ടാക്കും," മേരി പറഞ്ഞു.

പാദസരത്തിന്റെ കിലുക്കം കേട്ട് നടക്കുമ്പോൾ മാധവൻ ചിന്തിച്ചു—തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഓരോ വാതിലുകളും അടയുകയാണ്. അവൻ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു വേഷക്കാരനല്ല, മറിച്ച് മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി തന്റെ ശരീരം വിട്ടുകൊടുത്ത ഒരു ഇരയാണ്. സൊസൈറ്റിയിൽ മീരയായി അറിയപ്പെടുന്നത് അവന് ഒരുതരം ശീലം പോലെയായിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവന് 'മാധവൻ' എന്ന ലോറി ഡ്രൈവറെ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല.

ഈ അഭിനയം എപ്പോൾ അവസാനിക്കുമെന്നോ, തന്റെ കുടുംബത്തിലേക്ക് എപ്പോൾ മടങ്ങാൻ കഴിയുമെന്നോ അവന് നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓർമ്മകൾ തിരിച്ചുവരുന്നതിനനുസരിച്ച് മാധവന്റെ 'സ്ത്രീത്വം' കൂടുതൽ പരിപൂർണ്ണമാകാൻ കുടുംബം സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു പുരുഷന്റെ ഉടലിൽ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആത്മാവിനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കാനുള്ള ആ നിഗൂഢമായ ശ്രമം അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു.