അപരൻ

ഊട്ടിയിലെ മഞ്ഞുമലകളിൽ നിന്നും മടങ്ങി കേരളത്തിലെ ചൂടിലേക്കും ഈർപ്പത്തിലേക്കും എത്തിയപ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ ഭാരപ്പെട്ടിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് ഇപ്പോൾ വളരെയധികം ശാന്തനാണ്. അവന്റെ ഓർമ്മകൾ മിക്കവാറും തിരിച്ചുവന്നു കഴിഞ്ഞു. താൻ മീരയാണെന്ന കാര്യത്തിൽ അവന് ഇപ്പോൾ തരിമ്പും സംശയമില്ല. പക്ഷേ, ഈ വിജയം മാധവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു വലിയ തോൽവിയായിരുന്നു.

മാസങ്ങളായി തുടരുന്ന ഈ വേഷപ്പകർച്ച അവന്റെ ശരീരത്തിൽ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങൾ അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന ആ സുന്ദരി രൂപം തന്റെ തന്നെ പ്രതിബിംബമാണെന്ന് അവന് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. മുടി നിതംബം വരെ വളർന്നു കഴിഞ്ഞു. ഹോർമോൺ ഗുളികകളും ക്രീമുകളും അവന്റെ ചർമ്മത്തെ ഒരു പെണ്ണിന്റേതിനേക്കാൾ മൃദുവാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.

മേനോന്റെ ബംഗ്ലാവിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അന്ന് വൈകുന്നേരം വലിയൊരു വിരുന്ന് ഒരുക്കിയിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പൂർണ്ണമായ തിരിച്ചുവരവ് ആഘോഷിക്കാനായിരുന്നു അത്.

"മീരേ, ഇന്ന് നീ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ പരമ്പരാഗതമായ ആഭരണങ്ങൾ ധരിക്കണം," രാജലക്ഷ്മി (സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അമ്മ) പറഞ്ഞു.

അവർ കൊണ്ടുവന്ന വലിയ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണവും, കനത്ത മാലകളും മാധവന്റെ മേൽ അണിയിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ നിന്നു. ഒരു പുരുഷന്റെ അരക്കെട്ടിൽ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം മുറുകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ മാനസികമായ ആഘാതം വിവരിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു. സാരിയുടെ ഞൊറികൾക്കിടയിലൂടെ ആഭരണങ്ങൾ അവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ അമർന്നു. ഓരോ മിനിറ്റിലും താൻ ഒരു പുരുഷനാണെന്ന ബോധം അവനിൽ നിന്നും അകന്നു പോകുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.

വിരുന്നിനിടയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് മാധവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം മീരയാണ്. അവളില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇന്ന് ഉണ്ടാകില്ലായിരുന്നു."

എല്ലാവരും കൈയടിച്ചു. ആ കൈയടികൾ മാധവന്റെ കാതുകളിൽ പരിഹാസം പോലെ മുഴങ്ങി. സദസ്സിൽ ഒരിടത്ത് സരളയും മകനും നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവർക്ക് ആ വിരുന്നിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നു—പക്ഷേ ദൂരെയുള്ള ബന്ധുക്കളായി മാത്രം. തന്റെ ഭാര്യയുടെയും മകന്റെയും മുന്നിൽ ഒരു പെണ്ണായി നിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന ആ നിമിഷം മാധവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അപമാനമായി അവൻ കരുതി.

രാത്രി മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. മേക്കപ്പ് കണ്ണുനീരിൽ ഒലിച്ചിറങ്ങി അവന്റെ മുഖം വികൃതമായി.

"എനിക്ക് മതിയായി മേരി... എനിക്ക് എന്റെ പഴയ ജീവിതം വേണം. ഞാൻ ഒരു ലോറി ഡ്രൈവർ ആണ്. എനിക്ക് ഈ പട്ടും സ്വർണ്ണവും വേണ്ട," അവൻ മേരിയുടെ കാലിൽ പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.

"ക്ഷമിക്കൂ മാധവാ. ഇനി കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടി മാത്രം. ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോൾ സുസ്ഥിരമാണ്. ഉടനെ തന്നെ നിനക്ക് ഈ വേഷം അഴിച്ചു വെക്കാം. പക്ഷേ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്..." മേരി ഒന്ന് നിർത്തി.

"എന്ത് പ്രശ്നം?"

"സിദ്ധാർത്ഥ് നിന്നോട് വല്ലാതെ അടുത്തു കഴിഞ്ഞു. നീ പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായാൽ അവൻ വീണ്ടും തകരും. അതുകൊണ്ട് 'മീര' മരിച്ചു പോയി എന്ന് അവനെ വിശ്വസിപ്പിക്കാനാവില്ല. പകരം, മീരയ്ക്ക് വിദേശത്ത് വലിയൊരു ജോലി കിട്ടിയെന്നും, അവൾക്ക് പോകേണ്ടി വരുമെന്നും അവനെ ധരിപ്പിക്കണം. അങ്ങനെ പതുക്കെ പതുക്കെ നിന്നെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്നും മാറ്റാം."

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ മാധവൻ ആ മടക്കയാത്രയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അവന്റെ ശരീരം ഇപ്പോൾ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ലാവണ്യത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരുന്നു. ശബ്ദത്തിൽ വരുത്തിയ മാറ്റം സ്വാഭാവികമായി മാറി. ഒരു പുരുഷന്റെ നടത്തം അവൻ ഏതാണ്ട് മറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം സിദ്ധാർത്ഥ് അവനെ സർപ്രൈസ് ആയി ഒരു ബ്യൂട്ടി പാർലറിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. "നിനക്ക് ഒരു മേക്കോവർ വേണം മീരേ. നിന്റെ മുടി ഒന്ന് സ്റ്റൈൽ ചെയ്യാം."

അവിടെ വെച്ച് പാർലറിലെ സ്ത്രീകൾ മാധവന്റെ ശരീരത്തിൽ വിവിധതരം സൗന്ദര്യ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തി. ഒരു പുരുഷന്റെ ശരീരം സ്ത്രീകളുടെ കൈകളാൽ തലോടപ്പെടുകയും പരിപാലിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മാധവന്റെ പൗരുഷം വല്ലാതെ വിങ്ങി. അവർ അവന്റെ പുരികം ക്രമീകരിച്ചു, മുഖത്ത് പുതിയ തരം ചായങ്ങൾ പൂശി. ഓരോ നിമിഷവും അവൻ ഒരു സ്ത്രീയായി ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടു. താൻ ഒരു പുരുഷനാണെന്ന് അലറിക്കൂവാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്നേഹനിർഭരമായ നോട്ടം അവനെ തടഞ്ഞു.

തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മേനോൻ അവനെ രഹസ്യമായി വിളിച്ചു. "മാധവാ, അടുത്ത ആഴ്ച നിനക്ക് പോകാം. സരളയുമായി ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. നിങ്ങളുടെ പഴയ ഗ്രാമത്തിന് പകരം കൊച്ചിയിൽ ഒരു വലിയ ഫ്ലാറ്റ് ഞങ്ങൾ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അവിടെ നിങ്ങൾ സുഖമായി കഴിയാം. പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധന..."

"എന്താണത്?"

"നീ ഒരിക്കലും ഈ സത്യം ആരോടും പറയരുത്. മാധവൻ എന്ന മനുഷ്യൻ മൂന്നു മാസം മുമ്പ് ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചു പോയി എന്നാണ് നാട്ടുകാർ കരുതുന്നത്. ഇനി പുതിയൊരു പേരിൽ, പുതിയൊരു ജീവിതം നീ തുടങ്ങണം."

തന്റെ പഴയ പേരും അടയാളങ്ങളും എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടാൻ പോകുന്നു എന്ന് മാധവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുന്നത് ഒരു പുരുഷനായിട്ടായിരിക്കും, പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ മീര എന്ന പെണ്ണ് എന്നെന്നേക്കുമായി ഒരു നിഴലായി അവശേഷിക്കും.

അന്ന് രാത്രി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ മാധവൻ വല്ലാതെ വികാരാധീനനായി. "സിദ്ധു... എനിക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും പോകേണ്ടി വന്നാൽ നീ എന്നെ ഓർക്കുമോ?"

സിദ്ധാർത്ഥ് അവനെ അദ്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "നീ എങ്ങോട്ട് പോകാനാണ് മീരേ? നീ എന്റെ ജീവനല്ലേ?"

മാധവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു. ആ കിടപ്പിൽ അവൻ ഒരു പുരുഷനെപ്പോലെയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ പങ്കാളിയെ പിരിയാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരു സ്ത്രീയെപ്പോലെയാണ് തോന്നിച്ചത്. തന്റെ അഭിനയം പാരമ്യത്തിലെത്തിയോ, അതോ താൻ ശരിക്കും മീരയായി മാറിയോ എന്ന് മാധവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു.

യാത്രയ്ക്കുള്ള പെട്ടികൾ മേരി ഒരുക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിൽ മാധവന്റെ സ്ത്രീവേഷങ്ങൾ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ മേക്കപ്പ് സാധനങ്ങളും ക്രീമുകളും മാറ്റുമ്പോൾ മാധവന് വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത തോന്നി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അപമാനത്തിന്റെ മൂടുപടം അഴിച്ചു വെക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തേക്കാൾ, ഏതോ ഒരു അപരിചിതമായ ഭയം അവനെ വേട്ടയാടി.

താൻ മാധവനായി മാറുമ്പോൾ, തന്റെ മകൻ തന്നെ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കും? സരള തന്നെ പഴയതുപോലെ സ്നേഹിക്കുമോ? അതോ ഈ 'സ്ത്രീത്വം' തന്റെ ശരീരത്തിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി തങ്ങിനിൽക്കുമോ?

മേനോന്റെ ബംഗ്ലാവിൽ നിന്നും തന്റെ മോചനം അടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആ മോചനം ഒരു വലിയ രഹസ്യത്തിന്റെ തടവറയിലേക്കുള്ള യാത്രയായിരുന്നു.

മേനോൻ കുടുംബത്തിന്റെ ആഡംബര കാർ വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് കുതിക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സ് ഒരു വലിയ യുദ്ധക്കളമായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് അവന്റെ അരികിലിരുന്നു വിതുമ്പുകയായിരുന്നു. മേനോനും ഡോക്ടർമാരും ചേർന്ന് തയ്യാറാക്കിയ പുതിയ തിരക്കഥയനുസരിച്ച്, മീരയ്ക്ക് ലണ്ടനിലെ ഒരു പ്രമുഖ സർവ്വകലാശാലയിൽ ഉപരിപഠനത്തിന് സ്കോളർഷിപ്പ് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ആരോഗ്യസ്ഥിതി മെച്ചപ്പെട്ട സാഹചര്യത്തിൽ, അവളുടെ കരിയറിന് വേണ്ടി അവൾ പോകണമെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിനെക്കൊണ്ട് അവർ സമ്മതിപ്പിച്ചു.

"നീ എന്നെ മറക്കില്ലല്ലോ മീരേ? ദിവസവും നമുക്ക് വീഡിയോ കോൾ ചെയ്യാം," സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ കൈകൾ മുറുക്കെ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു.

മാധവൻ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ യഥാർത്ഥമായ കണ്ണുനീർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് മീരയോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് താൻ വഞ്ചിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യനോടുള്ള സഹതാപം കൊണ്ടായിരുന്നു. "ഞാൻ എവിടെ പോയാലും നിന്റെ ഓർമ്മകൾ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാകും സിദ്ധു. നീ നിന്റെ ആരോഗ്യം ശ്രദ്ധിക്കണം."

എയർപോർട്ടിന്റെ വിഐപി ലോഞ്ചിൽ വെച്ച് അവർ പരസ്പരം വിടപറഞ്ഞു. സിദ്ധാർത്ഥിനെ കാറിലേക്ക് തിരികെ അയച്ച ശേഷം, മേനോന്റെ സഹായികൾ മാധവനെ മറ്റൊരു രഹസ്യ കവാടത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നയിച്ചു. അവിടെ കാത്തുനിന്നത് മേനോൻ തന്നെയായിരുന്നു.

"മാധവാ... നീ നിന്റെ ജോലി ഭംഗിയായി പൂർത്തിയാക്കി. സിദ്ധാർത്ഥ് ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനാണ്. ഇനി നീ നിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിക്കൊള്ളൂ," മേനോൻ ഒരു പെട്ടി അവന് കൈമാറി. അതിൽ വലിയൊരു തുക ഉണ്ടായിരുന്നു.

മാധവനെ അവർ നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു സ്വകാര്യ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വെച്ചാണ് 'മീര' എന്ന പെണ്ണിനെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള പ്രക്രിയ തുടങ്ങിയത്. മാസങ്ങളായി വളർത്തിയെടുത്ത നീളൻ മുടി അവർ വെട്ടിമാറ്റി. തലയിൽ ഉറപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ഹെയർ എക്സ്റ്റൻഷനുകൾ ഓരോന്നായി നീക്കം ചെയ്തപ്പോൾ മാധവന്റെ തലയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരം കുറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.

നഖങ്ങളിലെ ചായം അഴിച്ചുമാറ്റി. മുഖത്തെ മേക്കപ്പിന്റെ കട്ടിയുള്ള പാളികൾ രാസവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ച് കഴുകിക്കളഞ്ഞു. ചർമ്മത്തെ മൃദുവാക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ലേപനങ്ങൾ മാറ്റി പരുക്കൻ സോപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് അവൻ കുളിച്ചു. മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടലിലേക്ക് നോക്കി. സാരിയും ബ്ലൗസും മാറ്റി അവൻ ഒരു ലുങ്കിയും ഷർട്ടും ധരിച്ചു.

പക്ഷേ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയ മാധവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവിടെ നിൽക്കുന്നത് പഴയ ലോറി ഡ്രൈവർ മാധവനല്ല. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പെണ്ണിന്റെ ലാളിത്യം ഇപ്പോഴും അവശേഷിക്കുന്നു. പുരികങ്ങൾ മനോഹരമായി ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചർമ്മം വല്ലാതെ വെളുത്തു മിനുസമുള്ളതായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അവന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലും മീരയുടെ ലാഘവം അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ കടന്നുകൂടിയിട്ടുണ്ട്. ലുങ്കി ഉടുക്കുമ്പോൾ പോലും സാരി ഉടുക്കുന്നതുപോലെ ഒരു ഭംഗി അവന്റെ കൈകൾക്ക് വരുന്നു.

"മാധവാ, ഇനി നീ കൊച്ചിയിലെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് പോകുക. നിന്റെ കുടുംബം അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നു," മേരി അവനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലും ഒരു ചെറിയ വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു.

കൊച്ചിയിലെ ഹൈറേഞ്ച് ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാധവൻ എത്തുമ്പോൾ രാത്രിയായിരുന്നു. കാത്തുനിന്ന സരള ഓടിവന്നു വാതിൽ തുറന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിനെ ആൺവേഷത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പക്ഷേ ആ സ്പർശനത്തിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു മാറ്റം തോന്നി.

"മാധവേട്ടാ... നിങ്ങൾ തിരിച്ചുവന്നല്ലോ!" സരള അവനെ അകത്തേക്ക് ആനയിച്ചു.

മകൻ കണ്ണൻ ഓടിവന്നു മാധവന്റെ കാലിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "അച്ഛാ... അച്ഛൻ എവിടെയായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം?"

മാധവൻ അവനെ എടുക്കാൻ ആഞ്ഞു. പക്ഷേ അവന്റെ കൈകളുടെ മൃദുത്വം അവനെ തന്നെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഭാരമുള്ള ലോറിയുടെ സ്റ്റിയറിംഗ് തിരിച്ചിരുന്ന ആ കരുത്തുള്ള കൈകൾക്ക് പകരം ഇപ്പോൾ വിരലുകൾ വല്ലാതെ ലോലമായിരിക്കുന്നു.

രാത്രിയിൽ സരളയ്ക്കൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ മാധവൻ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനായി. സരള അവനെ ഒരു പുരുഷനായി കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും 'മീര'യുടെ നിഴലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ നടക്കുമ്പോഴും ഇരിക്കുമ്പോഴും അറിയാതെ ഒരു പെണ്ണിന്റെ മര്യാദകൾ കാണിച്ചു.

"എന്തുപറ്റി ഏട്ടാ? നിങ്ങൾ പഴയതുപോലെയല്ല," സരള ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.

"സരളേ... എനിക്ക് എന്റെ ശരീരം തിരിച്ചു കിട്ടി. പക്ഷേ മനസ്സ്... അത് ഇപ്പോഴും ആ പട്ടുസാരികൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്പർശനം, ആ വീട്, ആ ആഭരണങ്ങൾ... എല്ലാം എനിക്ക് മറക്കണം. പക്ഷേ എന്റെ ഓരോ കോശത്തിലും മീര ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ട്," മാധവൻ വിതുമ്പി.

സരള അവന്റെ തല തന്റെ മടിയിൽ വെച്ചു. "സാരമില്ല ഏട്ടാ. നമുക്ക് ഈ പണം കൊണ്ട് പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാം. ആരും അറിയാത്ത ഒരിടത്ത് നമ്മൾ സമാധാനമായി ജീവിക്കും. നിങ്ങൾ ചെയ്തത് ഒരു വലിയ ത്യാഗമാണ്. അത് ഒരിക്കലും വെറുതെയാകില്ല."

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ മാധവൻ തന്റെ പഴയ പൗരുഷം വീണ്ടെടുക്കാൻ കഠിനമായി ശ്രമിച്ചു. അവൻ മുടി ട്രിം ചെയ്തു, പരുക്കൻ ജോലികൾ ചെയ്യാൻ നോക്കി. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ കണ്മഷിയുടെ പാടുകൾ പോലെ, ആ അനുഭവങ്ങൾ അവന്റെ ആത്മാവിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു. പണം അവരെ സമ്പന്നരാക്കി. അവർക്ക് കാറും വീടും എല്ലാം ഉണ്ടായി. പക്ഷേ മാധവൻ ആൾക്കൂട്ടങ്ങളിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറി. ആരെങ്കിലും തന്നെ 'മീര' എന്ന് വിളിക്കുമോ എന്ന ഭയം അവനെ വേട്ടയാടി.

അതിനിടയിൽ ഒരു ദിവസം പത്രത്തിൽ ഒരു വാർത്ത കണ്ടു—സിദ്ധാർത്ഥിന്റെയും മീരയുടെയും ഒരു പഴയ ചിത്രം അതിലുണ്ടായിരുന്നു. മീര ലണ്ടനിൽ വെച്ച് ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചുവെന്ന വ്യാജ വാർത്തയായിരുന്നു അത്. മേനോൻ കുടുംബം ആ രഹസ്യം എന്നെന്നേക്കുമായി കുഴിച്ചുമൂടിയിരിക്കുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തകർന്നു പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് മാധവൻ അറിഞ്ഞു. താൻ കാരണം ഒരു മനുഷ്യന് വീണ്ടും പ്രിയപ്പെട്ടവളെ നഷ്ടപ്പെട്ടു.

"ഏട്ടാ, ഇനിയെങ്കിലും ആ ചിന്തകൾ കളയൂ," സരള അവനെ നിർബന്ധിച്ച് പുറത്തേക്ക് കൂട്ടിപ്പോയി.

കൊച്ചിയിലെ ഒരു ആഡംബര മാളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മാധവൻ ഒരു കടയുടെ കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ രൂപം കണ്ടു. താൻ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് പാന്റും ഷർട്ടുമാണ്. എങ്കിലും അവന്റെ നടത്തത്തിലെ താളം ഒരു പെണ്ണിന്റേതുപോലെ മനോഹരമാണെന്ന് അവന് തോന്നി. തന്റെയുള്ളിലെ മാധവനും മീരയും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മാധവൻ എന്ന പുരുഷൻ മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അവൻ പഴയ മാധവനല്ല. ലോകം കാണാത്ത, ആരും അറിയാത്ത ഒരു രഹസ്യത്തിന്റെ ഭാരം പേറുന്ന, രണ്ട് വ്യക്തിത്വങ്ങൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിയ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യൻ. പണവും പദവിയും അവന് ലഭിച്ചു, പക്ഷേ തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വം എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.