సేల్స్ గర్ల్

అధ్యాయం 6 – "కుమారి" అనే పేరు మొదటిసారి వినిపించిన రాత్రి

ఆ రాత్రి...

హైదరాబాద్ నగరం నిద్రలోకి జారుకుంది.

రోడ్ల మీద ట్రాఫిక్ తగ్గిపోయింది.

షాపింగ్ మాల్స్ మూసుకుపోయాయి.

"సౌమ్య సిల్క్స్" లైట్లు కూడా చాలాసేపటి క్రితమే ఆరిపోయాయి.

కానీ...

సౌమ్య ఇంట్లో మాత్రం ఇంకా లైట్ వెలుగుతోంది.

డైనింగ్ టేబుల్ మీద ల్యాప్‌టాప్.

పక్కన టీ కప్పు.

స్క్రీన్ మీద కుమార్ రీల్.

వ్యూస్...

2 లక్షలు...

3 లక్షలు...

4 లక్షలు...

ప్రతి నిమిషానికి సంఖ్య పెరుగుతూనే ఉంది.

సౌమ్య మౌనంగా చూస్తోంది.

ఆమె పక్కనే నయన కూర్చుంది.

ఇద్దరి మధ్య ఒకే విషయం తిరుగుతోంది.

కుమార్.

మరియు...

ఆ కామెంట్లు.

---

## "ఇది కేవలం కామెంట్ కాదు"

నయన మౌస్ స్క్రోల్ చేస్తూ అంది.

"ఇదిగో చూడి."

ఒక కామెంట్.

**'ఈయన చాలా బాగా చెప్తున్నారు. కానీ ఒక మహిళగా చీర చూపిస్తే ఇంకా బాగా అర్థమవుతుంది.'**

మరో కామెంట్.

**'అతని ముఖం చాలా సాఫ్ట్‌గా ఉంది. మేకోవర్ చేస్తే హీరోయిన్‌లా కనిపిస్తాడు.'**

మరో కామెంట్.

**'కుమార్ గారిని మోడల్‌గా చూడాలని ఉంది.'**

వేల లైక్స్.

వందల రిప్లైలు.

నయన ల్యాప్‌టాప్ మూసేసింది.

"సౌమ్య..."

"హ్మ్?"

"ఇది సాధారణ కామెంట్ కాదు."

"అంటే?"

"ప్రజలు ఏమి చూడాలనుకుంటున్నారో చెబుతున్నారు."

సౌమ్య ఆలోచనలో పడింది.

"నాకూ అదే అనిపించింది."

"కానీ..."

"ఏమైంది?"

"మనం ఒక మనిషి జీవితంతో ఆడుకోకూడదు."

నయన తల ఊపింది.

"అందుకే నేను బలవంతం చేయమని చెప్పడం లేదు."

కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.

తర్వాత నయన మెల్లగా అంది.

"కానీ ఒక విషయం మాత్రం నిజం."

"ఏమిటది?"

"కుమార్‌లో మనం ఇంకా చూడని చాలా విషయాలు ఉన్నాయి."

---

## అదే సమయంలో...

నగరంలోని మరో మూలలో...

కుమార్ తన చిన్న అద్దె గదిలో కూర్చున్నాడు.

గది చాలా చిన్నది.

ఒక మంచం.

ఒక టేబుల్.

కొన్ని పుస్తకాలు.

ఒక చిన్న అద్దం.

అంతే.

అతని ప్రపంచం అంతే.

అతను మొబైల్‌లో కామెంట్లు చదువుతున్నాడు.

మొదట నవ్వొచ్చింది.

తర్వాత ఆశ్చర్యం.

తర్వాత...

ఏదో విచిత్రమైన భావన.

ఒక కామెంట్ మళ్లీ అతని దృష్టిని ఆకర్షించింది.

**"మీరు అమ్మాయిగా చీర కడితే మేము వెంటనే ఫాలో అవుతాం."**

అతను మళ్లీ చదివాడు.

మళ్లీ.

మళ్లీ.

ఎందుకో ఆ కామెంట్ అతని మనసులో నిలిచిపోయింది.

అతను మెల్లగా లేచి అద్దం ముందు నిలబడ్డాడు.

కొన్ని క్షణాలు తన ప్రతిబింబాన్ని చూస్తూ ఉన్నాడు.

అప్పుడే...

అతని మనసులో చాలా పాత జ్ఞాపకం మెరిసింది.

---

## చిన్ననాటి జ్ఞాపకం

అతను అనాథాశ్రమంలో ఉన్న రోజులు.

అప్పుడు అతనికి పది సంవత్సరాలు.

ఒకసారి అక్కడ జరిగిన సాంస్కృతిక కార్యక్రమంలో పిల్లలు నాటకం వేయాల్సి వచ్చింది.

అమ్మాయిల పాత్ర చేసే పిల్ల దొరకలేదు.

చివరికి వార్డెన్ కుమార్ వైపు చూపించాడు.

"నువ్వు చేస్తావు."

మొదట అతను భయపడ్డాడు.

కానీ తర్వాత అందరూ కలిసి అతనికి చీర కట్టారు.

చిన్న జడ వేశారు.

బొట్టు పెట్టారు.

నాటకం పూర్తయ్యాక అందరూ చప్పట్లు కొట్టారు.

"చాలా బాగుంది."

"అద్భుతంగా చేశావు."

అప్పుడు అతను సిగ్గుపడ్డాడు.

కానీ...

ఎందుకో ఆ రోజు అతనికి గుర్తుండిపోయింది.

ఎందుకో అద్దంలో తనను చూసుకోవడం ఆ రోజు నచ్చింది.

అది తర్వాత ఎప్పుడూ ఎవరికీ చెప్పలేదు.

తనకే కూడా మర్చిపోయిన జ్ఞాపకం.

కానీ ఈ రాత్రి...

మళ్లీ గుర్తొచ్చింది.

---

## మరుసటి రోజు

ఉదయం.

షాప్‌లో అందరూ మామూలుగా పనిలో ఉన్నారు.

కానీ సౌమ్య మాత్రం ఏదో ఆలోచనలో ఉంది.

దాన్ని గమనించిన ప్రియ అడిగింది.

"మేడం, అంత సీరియస్‌గా ఏమనుకుంటున్నారు?"

"ఏమీ కాదు."

"అబద్ధం."

"నిజంగానే."

"అయితే ఎందుకు ఇలా ఉన్నారు?"

సౌమ్య నవ్వింది.

"కొన్ని పెద్ద నిర్ణయాలు తీసుకునే ముందు ఇలాగే ఉంటాం."

అంతలో కుమార్ వచ్చాడు.

"గుడ్ మార్నింగ్."

"గుడ్ మార్నింగ్."

అతను మామూలుగానే కనిపిస్తున్నాడు.

కానీ సౌమ్యకు తెలియదు...

అతను కూడా రాత్రంతా ఆలోచించాడని.

---

## ఒక ముఖ్యమైన సంభాషణ

ఆ రోజు సాయంత్రం.

షాప్ మూసే సమయం.

అందరూ వెళ్లిపోయారు.

కానీ సౌమ్య మాత్రం కుమార్‌ను ఆపింది.

"కుమార్."

"చెప్పండి మేడం."

"కొంచెం మాట్లాడాలి."

"ఏమైంది?"

ఆమె కౌంటర్ దగ్గర కూర్చుంది.

"నువ్వు నన్ను నమ్ముతావా?"

కుమార్ వెంటనే అన్నాడు.

"ఈ ప్రపంచంలో ఎక్కువగా నమ్మేది మిమ్మల్నే."

ఆ సమాధానం విన్న సౌమ్య కళ్లలో ఒక క్షణం తేమ కనిపించింది.

"అయితే నేను ఒక ప్రశ్న అడుగుతాను."

"అడగండి."

"నిజాయితీగా సమాధానం చెప్పాలి."

"సరే."

ఆమె కొద్దిసేపు ఆగింది.

"నువ్వు ఎప్పుడైనా..."

మళ్లీ ఆగింది.

"ఏమిటి మేడం?"

"ఎప్పుడైనా నిన్ను నువ్వు వేరేలా ఊహించుకున్నావా?"

కుమార్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

"అంటే?"

"నువ్వు ఇప్పుడు ఉన్నట్టుగా కాకుండా."

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.

"ఈ ప్రశ్న ఎందుకు?"

"ముందు సమాధానం చెప్పు."

కుమార్ ఆలోచించాడు.

అతని మనసులో ఆ చిన్ననాటి జ్ఞాపకం మెరిసింది.

ఆ లావెండర్ చీర గుర్తొచ్చింది.

ఆ కామెంట్లు గుర్తొచ్చాయి.

"కొన్నిసార్లు..."

అన్నాడు మెల్లగా.

సౌమ్య ఆశ్చర్యపోయింది.

"నిజంగానా?"

"అవును."

"ఎలా?"

"తెలియదు."

"కానీ కొన్ని రంగులు..."

"కొన్ని స్టైల్స్..."

"కొన్ని విషయాలు..."

అతను మాట ఆపేశాడు.

సౌమ్య శ్రద్ధగా వింటోంది.

---

## మొదటిసారి వినిపించిన పేరు

ఆమె నెమ్మదిగా అంది.

"నయన ఒక ఐడియా చెప్పింది."

"ఏమిటది?"

"ముందు కోపం తెచ్చుకోకు."

"అంత ప్రమాదకరమా?"

"కొంచెం."

కుమార్ నవ్వాడు.

"చెప్పండి."

సౌమ్య లోతుగా శ్వాస తీసుకుంది.

తర్వాత నేరుగా అతని కళ్లలోకి చూసింది.

"కొన్ని వీడియోల కోసం..."

"హ్మ్?"

"నువ్వు..."

ఆమె మాటలు వెతుక్కుంటోంది.

"నువ్వు ఒక మహిళా మోడల్‌గా కనిపిస్తే ఎలా ఉంటుంది?"

ఒక్కసారిగా షాప్ అంతా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయినట్టు అనిపించింది.

కుమార్ కదలలేదు.

మాట్లాడలేదు.

అతని ముఖంలో ఆశ్చర్యం.

అవిశ్వాసం.

భయం.

గందరగోళం.

అన్నీ ఒకేసారి కనిపించాయి.

"ఏమన్నారు?"

సౌమ్య మళ్లీ చెప్పింది.

"కొన్ని వీడియోల కోసం మాత్రమే."

కుమార్ నెమ్మదిగా కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

"మేడం..."

"హ్మ్?"

"మీరు సరదాగా మాట్లాడుతున్నారా?"

"లేదు."

"నేను?"

"అవును."

కొన్ని క్షణాలు అతను తల వంచుకుని కూర్చున్నాడు.

---

## "కుమారి"

ఆ సమయంలో సౌమ్య మెల్లగా అంది.

"పేరు కూడా ఆలోచించాం."

కుమార్ నెమ్మదిగా తల ఎత్తాడు.

"పేరా?"

"అవును."

"ఏమిటి?"

సౌమ్య చిరునవ్వు నవ్వింది.

"కుమారి."

ఆ పేరు మొదటిసారి గాలిలో వినిపించింది.

కుమార్...

కుమారి.

రెండు పేర్ల మధ్య ఒక్క అక్షరం తేడా.

కానీ...

ఆ ఒక్క అక్షరం వెనుక ఒక కొత్త ప్రపంచం దాగి ఉంది.

కుమార్ కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

భయం.

ఆసక్తి.

మరియు...

ఎందుకో పూర్తిగా తిరస్కరించలేని ఒక విచిత్రమైన ఆకర్షణ.

ఆ రాత్రి అతను ఇంటికి వెళ్తూ ఎన్నోసార్లు ఆ పేరును మనసులో పలికాడు.

"కుమారి..."

"కుమారి..."

"కుమారి..."

అతనికి ఇంకా సమాధానం తెలియదు.

అతను ఒప్పుకుంటాడా?

వద్దంటాడా?

లేదా...

ఆ పేరులో తనకు తెలియని ఒక భాగాన్ని కనుగొంటాడా?

అది మాత్రం రాబోయే రోజులు చెప్పబోతున్నాయి.

**కొనసాగుతుంది...**