రహస్యం (అమ్మమ్మ చెప్పిన ఒక రహస్య కథ)

ఆ రోజే పంచనదానికి సౌమ్యసేనుడు, అతని మహారాణి చేరుకున్నారు. త్రిగాంగేయ సైన్యవిజయ వార్తలతో పాటు, కుమారుడి రక్షణ వార్త కూడా వారికి అందింది. రాజమందిరంలో ఒక రహస్యసభ ఏర్పడింది.

విక్రమసేనుడు, ధారిణీదేవి, సౌమ్యసేనుడు, అతని రాణి, శరభంగుడు, మంత్రి, సులోచనుడు, కుముద్వతి—ఇవ్వరే.

శరభంగుడు ముందుగా మందక్రోధుడి తాజా శాపానుగ్రహం వివరించాడు.

సౌమ్యసేనుడు క్షణం కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అతని ముఖంలో పాత జ్ఞాపకపు బాధ మెరిసింది. విక్రమసేనుడు అతన్ని చూశాడు. వారి మధ్య దశాబ్దాలుగా మాటలేకుండా నిలిచిన ఇంకో నీడ కదిలింది.

శరభంగుడు అన్నాడు—

“మహారాజులారా, ఇది మొదటి రహస్యానికి పరిష్కారంగా పుట్టిన రెండవ రహస్యం మాత్రమే కాదు. దీని మూలం మీ యౌవనంలో ఉంది.”

విక్రమసేనుడు తలెత్తాడు.

సౌమ్యసేనుడు మౌనంగా ఉన్నాడు.

ధారిణీదేవి ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.

“గురుదేవా?”

శరభంగుడు నెమ్మదిగా చెప్పసాగాడు.

“మీరిద్దరూ నా ఆశ్రమంలో విద్యాభ్యాసం చేసిన కాలం గుర్తుందా? సౌమ్యసేనుడు అప్పటికే కామరూపవిద్యలో ప్రవేశించాడు. విక్రమసేనుడిని ఆటపట్టించాలనే బాల్యదుడుకుతో ఒకసారి అతను అందమైన యువతిగా మారి, విక్రముని అడవిలోకి తీసుకెళ్లాడు. దాగుడుమూతల ఆట. నవ్వులు. యౌవనపు అవివేకం.”

విక్రమసేనుడి ముఖం తెల్లబడింది.

సౌమ్యసేనుడు తల వంచాడు.

“అప్పుడు మీరు తెలియక మందక్రోధ మహర్షి తపస్సుకు భంగం కలిగించారు. ఆయన కోపించి సౌమ్యసేనునికి—‘నీలాగే నీ కుమారుడు కూడా స్త్రీరూపం పొందును’ అని శాపమిచ్చాడు. విక్రమసేనునికి—‘నీ కుమార్తె యుక్తవయస్సులో పురుషరూపం పొందును’ అని శాపమిచ్చాడు.”

ధారిణీదేవి పెదవులు వణికాయి.

“అందుకే…” అని ఆమె నెమ్మదిగా పలికింది.

శరభంగుడు తల ఊపాడు.

“అందుకే మీరు ఎన్నో సంవత్సరాలుగా భయంతో జీవించారు. కుముద్వతి యుక్తవయస్సులో పురుషుడిగా మారుతుందేమో అన్న ఆందోళన మీరిరువురినీ లోపల నలిపింది. సౌమ్యసేనుడు తన కుమారుని భవిష్యత్తుపై మౌనంగా బాధపడ్డాడు. “ అన్నాడు శరభంగుడు.

ఇక్కడ శరభంగుడు విక్రమసేనుని చూశాడు.

“నీ చిన్నచూపు సౌమ్యసేనుని బలహీనత మీద కాదు. నీవు చూసిన ఆ స్త్రీరూపంపై. నీ యౌవనంలోని అసౌకర్యాన్ని నీవు గర్వముగా మార్చుకున్నావు. అదే రెండు రాజ్యాల మధ్య గోడగా పెరిగింది.”

విక్రమసేనుడు తల వంచాడు.

సభలో నిశ్శబ్దం.

సౌమ్యసేనుడు మృదువుగా అన్నాడు.

“విక్రమా, ఆ రోజు నా దుడుకే మొదటి తప్పు. నిన్ను ఆటపట్టించాలని మారాను. కానీ ఒక రూపం ధరించడం ఆట కాదని చాలా ఆలస్యంగా తెలిసింది.”

విక్రమసేనుడి కళ్ళు తడిశాయి.

“నిన్ను నేను స్నేహితుడిగా కాక, ఆ సంఘటన జ్ఞాపకంగా చూశాను. అది నా అహంకారం.”

శరభంగుడు అన్నాడు—

“నేను ఈ రెండు శాపాలను విడిగా నివారించలేకపోయాను. అందుకే వాటిని ఒక అల్లికలో పరిష్కరించాలనుకున్నాను. సౌమ్యసేనుని కుమారుడు సులోచనుడి కామరూపవిద్య, విక్రమసేనుని కుమార్తె కుముద్వతి విధి—ఇవి రెండూ పరస్పరంగా కలిస్తే, శాపం వినాశనం కాకుండా పరివర్తనమవుతుంది. అందుకే సులోచనుడిని సులోచనగా ప్రవేశింపజేశాను. అందుకే కుముద్వతి ఆమెను కలవాలి. ప్రేమ, వ్రతం, స్వీకారం—ఇవి లేకుండా శాపం శాపంగానే మిగిలేది.”

విక్రమసేనుడు సులోచనుడి వైపు చూశాడు. తరువాత కుముద్వతిని చూశాడు.

“అంటే నా కుమార్తె…”

శరభంగుడు మాటను మృదువుగా పూర్తిచేశాడు.

“ఆమె పూర్తిగా తనను కోల్పోదు. సులోచనుడూ కాదు. ఇప్పుడు మందక్రోధుని శాపానుగ్రహంతో ఇద్దరూ సంవత్సర చక్రంలో పరస్పరం రూపాన్ని అనుభవిస్తారు. ఒక సంవత్సరం ఒకరు పురుషస్వరూపం, మరొకరు స్త్రీస్వరూపం. తరువాత మార్పు. ఇది దాచాల్సిన రహస్యం. ఎందుకంటే ప్రపంచం దాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి సిద్ధంగా లేదు. కానీ మీరు దానిని అవమానంగా చూడకూడదు.”

ధారిణీదేవి కుముద్వతిని ఒడిలోకి తీసుకున్నారు.

సౌమ్యసేనుడి రాణి సులోచనుడి తలపై చేయి ఉంచింది.

సులోచనుడు తల వంచాడు.

కుముద్వతి ముందుకు వచ్చింది. ఆమె సులోచనుడి చేతిని పట్టుకుంది.

“మొదట నేను సులోచనను గురువుగా చూశాను. తరువాత సులోచనుడిని రహస్యంగా చూశాను. ఇప్పుడు ఈ ఇద్దరినీ దాటి ఒకే ఆత్మను చూస్తున్నాను. నాన్నగారూ, మా బంధం ఏ రూపంలో ఉన్నా ధర్మబంధమే.”

సులోచనుడు ఆమెవైపు చూసాడు.

“కుముద్వతీ, ఈ చక్రం నీకు భారమైతే—”

“భారం ఒక్కరికే మోపినప్పుడు భారమవుతుంది,” అంది ఆమె. “మనం ఇద్దరం మోస్తే అది జీవితం అవుతుంది.”

విక్రమసేనుడు కళ్ళు మూసుకున్నాడు. ఎన్నేళ్ల భయం, గర్వం, చిన్నచూపు, రహస్యబాధ—అంతా కరిగి ఒక దీర్ఘనిశ్వాసంగా బయటకు వచ్చింది.

“ఈ రహస్యం రక్షించబడుతుంది,” అన్నాడు.

సౌమ్యసేనుడు ముందుకు వచ్చాడు.

“రెండు రాజ్యాల మధ్య ఇక గోడ ఉండదు.”

విక్రమసేనుడు అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.

“గోడ నాలో ఉండేది. అది ఈ రోజు పడిపోయింది.”

---

శరభంగుడు సులోచనుడు, కుముద్వతిని ఆశీర్వదించాడు.

“సభలో చూసిన సులోచన శరీరసౌందర్యం మాయ కాదు.
అది కామరూపవిద్య సంపూర్ణత.
చతురకుడు దానిని బంధంగా మార్చాలనుకున్నాడు.
మందక్రోధుడు దానిని శాపానుగ్రహంగా మలిచాడు.
కాని ఇప్పుడు నిలిచిన సులోచనుడు—మరియు మళ్లీ మళ్లీ సులోచనగా ప్రవహించబోయే జీవితం—మంత్రవిద్యకు మించిన ఆత్మస్వరూపం.”

కుముద్వతి తలవంచింది.

సులోచనుడు ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.

ఆ రోజు పంచనదం, త్రిగాంగేయం మధ్య మైత్రి మాత్రమే కాదు; రెండు కుటుంబాల మధ్య దాచిన భయం కూడా పరిష్కారం పొందింది.

కాని రహస్యం మాత్రం రహస్యంగానే నిలిచింది.

ప్రపంచానికి వారు వీరదంపతులు.
రాజ్యాలకు రక్షకులు.
వంశానికి వారసులు.
తమంతట తాము—ఒకరికొకరు భర్తలు, భార్యలు, సాక్షులు, స్వరూపాలు.

---

అమ్మమ్మ ఇక్కడ కథను కొద్దిసేపు ఆపింది.

మేమంతా ఆమె చేతిలోని వస్త్రాన్ని చూస్తూ ఉన్నాం. ఆ వస్త్రంలో ఇప్పుడు రెండు నదులు కలిసినట్టుగా అల్లిక ఉంది. ఒక వైపు విల్లు, మరో వైపు ఖడ్గం. మధ్యలో రెండు పుష్పాలు. ఆ పుష్పాల చుట్టూ సంవత్సర చక్రంలా ఒక గుండ్రని బంగారు తీగ తిరుగుతోంది.

పెద్దక్క మెల్లగా అడిగింది.

“అమ్మమ్మా, ఇది శాపమా? వరమా?”

అమ్మమ్మ చిరునవ్వింది.

“మనిషి ఒంటరిగా మోయలేనిది శాపం. ఇద్దరూ ప్రేమతో మోస్తే అది వరం అవుతుంది.”

చిన్న అక్క అడిగింది.

“అంటే సులోచన ఒక్కసారి సులోచనుడూ, ఒక్కసారి సులోచనా?”

“అవును,” అంది అమ్మమ్మ. “కాని పేరు మారినా హృదయం మారలేదు.”

నేను అడిగాను.

“అందుకే కథ పేరు రహస్యమా?”

అమ్మమ్మ నా తలపై చేయి వేసింది.

“అవును పిల్లా. రహస్యం అంటే దాచిన అబద్ధం కాదు. కాలం రాకముందు బయటపెట్టని సత్యం. దాన్ని గౌరవంగా కాపాడినవారే దాని అర్థం తెలుసుకుంటారు.”

ఆమె చివరి ముడి వేసింది.

వస్త్రంపై అల్లిక పూర్తైంది.

ఏడో భాగం ముగింపు (ఇంకా ఉంది)