రహస్యం (అమ్మమ్మ చెప్పిన ఒక రహస్య కథ)

ఏడో భాగం — రెండవ రహస్యం

త్రిగర్త సైన్యం ఊహించినది సులభమైన విజయం.

దుర్జయుడు సులోచనను, కుముద్వతిని అపహరించాడు. చతురకుడి మాయల పథకం సగం నెరవేరిందని త్రిగర్త సైన్యాధిపతులు భావించారు. పంచనదం, త్రిగాంగేయం రెండూ తమ తమ దారుల్లో గందరగోళానికి గురవుతాయని, రాజ్యాలు నాయకత్వం కోల్పోతాయని, ఆ సమయంలో త్రిగర్త ధ్వజం రెండు సరిహద్దులమీదా ఎగురుతుందని వారు అనుకున్నారు.

కానీ యుద్ధరంగం వారి ఊహను అగ్నిలో వేసింది.

త్రిగాంగేయ సరిహద్దుల్లో ముందుగా భూమి కంపించింది. నల్లనాగధ్వజాలతో ముందుకు దూసుకొచ్చిన త్రిగర్త రథదళం ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. వారి ముందర పొగమంచు తొలగినట్టుగా ఇరవై మహాకాయులు ప్రత్యక్షమయ్యారు. గుణసాగరుని రసవిద్యతో సిద్ధమైన రససిద్ధ యోధులు.

ఒక్కొక్కరు ఇరవై అడుగుల ఎత్తు. భుజాలు ప్రాకారాల్లా. చేతుల్లో గదలు, మహాపరశులు, లోహదండాలు. కానీ ముఖాల్లో క్రూరత్వం లేదు. నియమబద్ధమైన యుద్ధశాంతి మాత్రమే.

వారి మొదటి అడుగు పడగానే త్రిగర్త గుర్రాలు వెనక్కి జారాయి. రెండవ అడుగుతో రథచక్రాలు ఒరిగాయి. మూడవ క్షణంలోనే త్రిగర్త సైన్యం మధ్యలో భయం పరిగెత్తింది.

అదే సమయంలో పంచనద సరిహద్దుల వద్ద కూడా మిగిలిన ఇరవై రససిద్ధ యోధులు శిలలల్లా నిలబడ్డారు. పంచనద సైన్యం వారిని చూసి మొదట ఆశ్చర్యపోయింది. తరువాత శరభంగుని గోప్యసూచన గుర్తుకు తెచ్చుకుంది. ఆ మహాకాయులు శత్రుసైన్యంపై పడలేదు; ముందుగా రక్షణగోడగా నిలిచారు. ఆపై ఒక్కొక్క దళాన్ని విడదీసి, ఆయుధాలు పడవేసి, యుద్ధాన్ని రక్తపాతం కాకుండా జయంగా మార్చారు.

గుణసాగరుని విద్య కోపానికి బలం ఇవ్వలేదు. ధర్మానికి బలం ఇచ్చింది.

సూర్యుడు అస్తమించేలోపే త్రిగర్త సైన్యం రెండు వైపులా చిత్తుగా ఓడిపోయింది.

కాని యుద్ధానికి గుండె ఇంకా త్రిగర్త రాజధానిలో ఉంది.

---

త్రిగర్త కళ్యాణమండపం నాగచిహ్నాలతో అలంకరించబడింది.

రక్తవర్ణ వస్త్రాలు. నల్లపుష్పాలు. బలవంతపు శుభానికి వెలిగించిన దీపాలు. మండపం మధ్యలో అగ్నికుండం. చుట్టూ ఆయుధధారులు. అటు వైపున కుముద్వతి బంధింపబడి నిలబడి ఉంది. మరో వైపున సులోచన స్పృహలోకి వస్తూ, తిరిగి జారిపోతూ, మంత్రఘాటుతో పోరాడుతోంది.

దుర్జయుడు వరవస్త్రాల్లో నిలబడ్డాడు. అతని ముఖంలో యుద్ధరంగం వార్తల ఆందోళన ఇంకా చేరలేదు. లేదా చేరినా అతని అహంకారం వాటిని లోపలికి రానివ్వలేదు.

“రెండు రాజ్యాల గౌరవం ఈ అగ్ని ముందు వంగబోతోంది,” అన్నాడు అతను.

కుముద్వతి అతని వైపు చూశింది.

“గౌరవం వంగదు దుర్జయా. బలహీనుల చేతుల్లో పడితే కూడా అది లోపల నిలబడి ఉంటుంది.”

దుర్జయుడు నవ్వాడు.

“అది నీకు పెళ్లి తర్వాత తెలుస్తుంది.”

పురోహితులు మంత్రాలు మొదలుపెట్టబోతుండగా—

సులోచన కళ్ళు పూర్తిగా తెరుచుకున్నాయి.

ఆమె మొదట తన చేతులపై ఉన్న బంధాన్ని చూశింది. తరువాత మండపాన్ని. అగ్నిని. దుర్జయుడిని. కుముద్వతిని.

ఆమె ముఖంలో క్షణం అలసట. వెంటనే జ్వాల.

ఆమె పక్కన నిలబడి ఉన్న భటుడి చేతిలోని ఖడ్గం ఆమె కళ్లకు పడింది. భటుడు ఆమెను బలహీనురాలిగా భావించాడు. అదే అతని తప్పు.

ఒక వేళ్ల కదలిక.
ఒక మణికట్టు తిరుగు.
ఒక అడుగు.

భటుడి చేతిలోని ఖడ్గం సులోచన చేతిలోకి వచ్చింది.

దుర్జయుడు అర్థం చేసుకునేలోపు ఆమె మెరుపులా అతని మీదకు దూకింది.

మొదటి ప్రహారం అతని కిరీటానికి అంచునుంచి జారింది. రెండవ ప్రహారం అతని భుజరక్షను చీల్చింది. మూడవది అతని వెనక్కి అడుగు వేయించింది.

“సులోచనా!” అని కుముద్వతి అరచింది. ఆ అరుపులో భయం లేదు—ఆనందం ఉంది. మేల్కొన్న శక్తిని చూసిన ఆనందం.

దుర్జయుడు ఒక్క క్షణం నివ్వెరపోయాడు. వెంటనే తన చెంతనున్న ఖడ్గాన్ని తీసుకున్నాడు.

“నీవు ఇంకా బలహీనురాలివని అనుకున్నాను,” అన్నాడు.

సులోచన ఖడ్గం ఝళిపించింది.

“బలహీనత శరీరంలో ఉంటుంది. అవమానం ఎదురైతే సంకల్పం శరీరాన్ని మరిచిపోతుంది.”

యుద్ధం మొదలైంది.

దుర్జయుడు అప్రమత్తుడు. అతను శిక్షణలేని రాజకుమారుడు కాదు. అతని ప్రహారాలు వేగంగా వచ్చాయి. అతని కవచం బలంగా ఉంది. అతని అడుగులు యుద్ధరంగంలో పెరిగినవాని అడుగులు. కానీ సులోచన ఖడ్గకళ వేరొకటి. అది యోధ విద్య మాత్రమే కాదు. నాట్యలయ. శ్వాస నియంత్రణ. ఖడ్గం చేతిలో ఉన్నా శరీరం సంగీతంలా కదిలింది.

దుర్జయుడి ప్రహారం బలం మీద వస్తే, సులోచన అడుగు లయ మీద తప్పేది.
అతని కోపం ముందుకు వస్తే, ఆమె మణికట్టు కోపాన్ని ఖాళీకి పంపేది.
అతని ఖడ్గం చీల్చాలని వస్తే, ఆమె చూపు ముందుగానే దాని దారిని చదివేది.

కుముద్వతి ఆ యుద్ధాన్ని చూస్తూ క్షణం పరవశించింది.

అదే యుద్ధకళను తనకు నేర్పినది సులోచన.
అదే శ్వాసలయ తన చెవికట్టున తాకింది.
అదే చేతులు తన చేతులను పట్టుకుని బాణం వదిలించాయి.

ఇప్పుడు ఆ విద్య తన ముందే జ్వాలగా కనిపిస్తోంది.

కానీ వెంటనే ఆమెకు తనవైపు దూసుకొస్తున్న త్రిగర్త సైనికులు కనిపించారు.

ఆమె బంధాన్ని ప్రక్కనున్న లోహస్తంభానికి రుద్ది విడిపించుకుంది. దగ్గరలోని సైనికుడి ఒరలోంచి ఖడ్గం లాగింది.

ఆమె కదలికను చూసినవారు మొదట నవ్వబోయారు. “రాజకుమార్తె ఖడ్గమా?” అనుకున్నారు. కానీ మొదటి సైనికుడు నేలపై పడగానే నవ్వు మాయమైంది. రెండవవాడి ఖడ్గం గాల్లోకి ఎగిరింది. మూడవవాడు వెనక్కి జారాడు.

కుముద్వతి యుద్ధం సులోచనలాగా అగ్ని కాదు. అది చంద్రకాంతి తల్వార్. మృదువుగా కనిపించి, క్షణంలో ధార చూపేది. ఆమె వ్రతదుస్తులు, పెళ్లికూతురు అలంకారం, జడలో పూలు—all యుద్ధంతో విరుద్ధంగా కనిపించాయి. కానీ అదే విరుద్ధత ఆమెను మరింత అపూర్వంగా చూపించింది.

కళ్యాణమండపంలో ఉన్నవారు నిశ్చేష్టులయ్యారు.

వధూవస్త్రాల్లో ఉన్న ఇద్దరు రాజకుమార్తెలు—ఒకరు సులోచన, మరొకరు కుముద్వతి—ఖడ్గాలు మెరిపిస్తూ మండపాన్ని యుద్ధరంగంగా మార్చారు. వారి కదలికల్లో కోపం ఉంది. కానీ అసహ్య హింస లేదు. శరీరంలో వయ్యారం ఉంది. కానీ బలహీనత లేదు. దుస్తుల్లో మంగళం ఉంది. చేతుల్లో తీర్పు ఉంది.

దుర్జయుడే క్షణం మోహపరవశుడయ్యాడు.
ఆ క్షణమే అతని ప్రమాదం.

సులోచన అతని చూపు తడబాటును చదివింది.

“నివార.”

అతని ఖడ్గధారం పక్కకు వెళ్లింది.

“పార్శ్వ ప్రసారం.”

ఆమె అడుగు అతని రక్షణ వెనుకకు చేరింది.

“నియంత్ర.”

ఆమె మణికట్టు అతని ఖడ్గచేతిని బంధించింది.

“ప్రహారాది.”

దుర్జయుడి ఖడ్గం గాల్లోకి ఎగిరి అగ్నికుండం దాటి నేలపై పడింది.

తర్వాతి క్షణంలో సులోచన ఖడ్గం దుర్జయుడి గొంతుకు తాకింది.

“రాజ్యాలను బలవంతంగా పెళ్లి చేసుకోవడం నేర్చుకున్నావు,” అంది ఆమె. “ఇప్పుడు ఓటమిని నేర్చుకో.”

అప్పటికే కళ్యాణమండప ద్వారాలు గర్జించాయి.

రససిద్ధ యోధులు లోపలికి ప్రవేశించారు.

వారి వెనుక త్రిగాంగేయ సైనికులు, పంచనద భటులు. త్రిగర్త సైనికులు ఒక్కొక్కరుగా ఆయుధాలు వదిలారు. మండపం తలుపుల దగ్గర వారి ధైర్యం ముగిసింది.

సులోచన దుర్జయుడిని బంధించి రససిద్ధ యోధుల ముందుకు నెట్టింది.

“ఇతడు ఖైదీ,” అంది. “రక్తంతో కాదు. అవమానంతో ఓడిపోయినవాడు.”

రససిద్ధ యోధుల్లో పెద్దవాడు తలవంచాడు.

“ఆజ్ఞ.”

దుర్జయుడి చేతులకు బంధాలు వేసారు.

మిగిలిన త్రిగర్త సైన్యం అంతా దాసోహమంది.

---

కళ్యాణమండపం యుద్ధం ముగిసినా కాలం మాత్రం ఆగలేదు.

శరభంగుని వాక్యం కుముద్వతి మనసులో మెరుపులా మోగింది:
నలభై రోజుల వ్రతం సమాప్తమైన తరువాత, నలభై ఒకటో రోజు సూర్యోదయానికి ముందు శిథిల శివాలయ కొలనులో స్నానం చేయాలి. అప్పుడు సులోచన తన పూర్వరూపం పొందుతుంది. ఆ ఘడియ దాటితే బంధం స్థిరమవుతుంది.

కుముద్వతి ఆకాశం వైపు చూసింది.

రాత్రి గాఢమవుతోంది.
సూర్యోదయానికి సమయం తక్కువ.

“సులోచనా,” అంది ఆమె, “మనకు వెళ్లాలి.”

సులోచన తన శరీరాన్ని కాసేపు వినింది. యుద్ధం ఆమెను నిలబెట్టింది. కానీ విరుగుడు, వ్రతం, ఓషధి, మంత్రబంధం—all కలిసి శరీరంలో గాలి తక్కువ చేశాయి.

“అవును,” అంది. “ఇప్పుడే.”

రససిద్ధ యోధులు వారిని రథంలో పంపాలనుకున్నారు. కానీ రథం ఆలస్యం. దారులు చుట్టాలి. శత్రు మిగతాదళాలు ఉండొచ్చు.

ఒక వేగవంతమైన అశ్వం సిద్ధంగా ఉంది.

సులోచన దాని మీద ఎక్కింది. కుముద్వతి ఆమె వెనుక కూర్చుంది. ఆ రాత్రి వారిద్దరూ ఇంకా వధూవస్త్రాల్లాగే ఉన్నారు. యుద్ధపు ధూళి, పూల గంధం, చెమట, రక్తం కాని గాయాల లేత చిహ్నాలు—అన్నీ కలిసిన వింత రూపం.

కుముద్వతి సులోచనను తీగలా అల్లుకుంది. రెండు చేతులతో ఆమె నడుము చుట్టుకుంది. తల ఆమె వెన్నపై ఆనించింది.

“నేను బిగిగా పట్టుకున్నానా?” అడిగింది.

సులోచన చిరునవ్వింది.

“ఇప్పుడు విడిచిపెట్టకూడదు.”

అశ్వం పరిగెత్తింది. (ఇంకా ఉంది)