రహస్యం (అమ్మమ్మ చెప్పిన ఒక రహస్య కథ)

“మాది పొరుగు రాజ్యమైన త్రిగాంగేయము. అది మీకు శత్రు రాజ్యం కాదు. నేను మీ గురుదేవులైన శరభంగ మహర్షులవారి ఆదేశం మీద రాజకుమారి కుముద్వతీ దేవికి నాట్యవిద్య నేర్పడానికి వచ్చాను.”
శరభంగ మహర్షి పేరు వినగానే సభలోని శబ్దం ఒక్కసారిగా తగ్గింది.
ఆ పేరు పంచనదంలో సాధారణం కాదు. అతని మాటను రాజులు వాదించరు. అతని మౌనాన్ని కూడా పెద్దలు అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తారు.
విక్రమసేనుడు నిశితంగా చూశాడు.
“శరభంగ మహర్షి ఆదేశమా?”
“అవును మహారాజా.”
“అయితే పావుర సందేశం?”
“గురుదేవులకే పంపినది. దాని అర్థం, దాని సందర్భం—సమయం వచ్చినప్పుడు గురుదేవులే తెలియజేస్తారు.”
ప్రచండుడు ఒక్కసారిగా మధ్యలోనే అన్నాడు.
“మహారాజా! ఇదంతా మాటల మాయ. పావురం దొరికింది. సందేశం దొరికింది. సమాధానం దొరికింది. అంతఃపురంలో ప్రవేశం దొరికింది. ఇంక రాజద్రోహానికి సాక్ష్యం కావాలా?”
సులోచన అతని వైపు తిరిగింది.
ఆమె చూపు కఠినంగా మారలేదు. కానీ అది ప్రచండుడి ముఖాన్ని తట్టుకోలేని అద్దంలా నిలిచింది.
“సాక్ష్యాలు మీ చేతుల్లో ఉండవచ్చు సేనాధిపతీ. కానీ ఉద్దేశం మీ హృదయంలో దాగి ఉంది.”
ప్రచండుడు కోపంతో ముందుకు అడుగు వేసాడు.
“ఏమన్నావు?”
“గత కొన్ని మాసాలుగా మీ దృష్టి రాజకుమార్తె కుముద్వతీ దేవిపై, నాపై పడుతూనే ఉంది. ఆ చూపు రాజ్యరక్షకునిది కాదు. అంతఃపుర గౌరవాన్ని కాపాడే సైనికునిది కాదు.”
సభలో ఒక కఠిన నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది.
మంత్రి ప్రచండుడిని చూశాడు.
“ఇది నిజమా?”
“అసత్యం!” అన్నాడు ప్రచండుడు. “తన ప్రాణం కాపాడుకోవడానికి ఈమె నాపై మచ్చ వేస్తోంది.”
సులోచన స్వరం మారలేదు.
“ఒకసారి మీరు అనుమతి లేకుండా నాట్యమండపానికి వచ్చారు. రాజకుమారి ఒంటరిగా ఉందనుకున్నారు. నేను అడ్డుగా నిలిచాను. మీ చొరవను నేను ఆపాను. ఆ అవమానం మీకు మిగిలింది. ఈ గొలుసులు ఆ అవమానానికి ప్రతీకారం.”
అంతఃపుర ద్వారం దగ్గర నిలిచిన పరిచారికల్లో కొందరి ముఖాలు ఒక్కసారిగా తెల్లబడ్డాయి. వాళ్ల కళ్లలో భయం కన్నా గుర్తింపు ఎక్కువ.
విక్రమసేనుడు అది గమనించాడు.
ప్రచండుడు గట్టిగా అన్నాడు.
“మహారాజా! ఒక నాట్యగురువు మాటలతో సేనాధిపతిని అవమానిస్తారా? ఆమెను బంధించండి. విచారణ తర్వాత శిక్షించండి.”
సులోచన తన చేతులవైపు చూసింది.
ఇనుప సంకెళ్ళు ఇంకా ఆమె మణికట్ట్ల చుట్టూ ఉన్నాయి.
ఆమె చిరునవ్వింది.
“బంధించండి అంటారు. బంధించబడింది ఏది అనేది ముందుగా తెలుసుకోవాలి కదా సేనాధిపతీ?”
అని చెప్పి రాజువైపు తిరిగింది.
“మహారాజా, నా అంతట నేను మిమ్మల్ని చూడాలని ఇక్కడికి బందీగా వచ్చాను. కానీ ఈ గొలుసులు నన్ను బంధించలేవు.”
సభలోని ప్రతి చూపు ఆమె చేతులపై నిలిచింది.
సులోచన కళ్ళు మూసుకుంది.
ఆమె పెదవులు నెమ్మదిగా కదిలాయి.
మొదట ఆ మంత్రధ్వని గాలికీ వినిపించలేదేమో అనిపించింది. తర్వాత అది దీపాల మధ్యనుంచి, స్తంభాల మధ్యనుంచి, సభాసదుల ఊపిరుల మధ్యనుంచి విస్తరించింది. నాదం మృదువు. కానీ దాని లోతు అంచనా రాని సముద్రంలా ఉంది.
దీపశిఖలు ఒక్కసారిగా పొడవయ్యాయి. సింహాసనం వెనుక బంగారు తోరణాలపై కాంతి రెట్టింపు అయింది. నేలమీద చల్లిన పుష్పాలు గాలిలేకుండానే వణికాయి.
స్త్రీభటులు కుంతాలను గట్టిగా పట్టుకున్నారు.
ప్రచండుడు ఖడ్గపు పట్టును బిగించాడు.
మంత్రాక్షరాలు మరింత స్పష్టమయ్యాయి.
సులోచన చేతులకు ఉన్న ఇనుప సంకెళ్ళు ముందుగా నల్లటి మెరుపుతో కదిలాయి. ఆపై అవి వేడెక్కినట్టు ఎర్రని కాంతి పులుముకున్నాయి. ఒక కడియం మీద చిన్న తెల్లని మొగ్గ పుట్టింది. మరొక కడియం మీద పసుపు రేఖ. ఇంకొకదానిపై ఎర్రని పుష్పకిరణం.
సభ కళ్లముందే ఇనుము తన కఠినత్వాన్ని మరిచింది.
సంకెళ్లు పూలుగా మారసాగాయి.
మల్లె పరిమళం ముందుగా వచ్చింది. దాని వెంట సంపంగి. తర్వాత కనకాంబరం. మందారం. పారిజాతం. ఒక్కొక్క ఇనుప కడియం పుష్పరేకుల్లా విప్పుకుని, క్షణాల్లోనే సులోచన మణికట్ట్ల చుట్టూ పుష్పమాలికా బంధాలుగా మారిపోయింది.
ఇనుప గొలుసులు ఇక లేవు.
కాని బంధం మాత్రం ఉంది.
ఆ బంధం ఇప్పుడు శిక్షలా కనిపించలేదు. దేవాలయంలో విగ్రహానికి వేసిన మాలల్లా కనిపించింది. అవమానంగా ప్రారంభమైనది, మంత్రసాక్ష్యంగా నిలిచింది.
సభాసదులందరూ నిశ్చేష్టులయ్యారు.
స్త్రీభటుల చేతుల్లోని ఆయుధాలు కొద్దిగా కంపించాయి. మంత్రి నోరు తెరిచి మాట్లాడలేక ఆగిపోయాడు. ప్రచండుడి ముఖంలోని కఠినత్వం క్షణం చిట్లిపోయింది. విక్రమసేనుడు సింహాసనంపై నిటారుగా కూర్చున్నాడు; కానీ అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు రాజకోపం కాదు—రాజ్యరహస్యాన్ని గుర్తించిన జాగ్రత్త.
సులోచన కళ్ళు తెరిచింది.
ఆమె చేతులు ఇంకా ముందే ఉన్నాయి. పుష్పమాలికలు వాటిని చుట్టుకున్నాయి. ఆమె బందీలా నిలిచింది. కానీ ఆ క్షణంలో బందీ ఎవరు, బంధించినవారు ఎవరు అన్న ప్రశ్నే సభ మధ్యలో నిలబడింది.
ఆమె నెమ్మదిగా పలికింది.
“ఇప్పుడు ఈ సభ నన్ను రాజద్రోహిగా వినాలా? లేక గురుదేవుల ఆజ్ఞతో వచ్చిన నాట్యగురువుగా వినాలా?”
ఆ ప్రశ్నకు ఎవరూ వెంటనే సమాధానం చెప్పలేకపోయారు.
అప్పుడే సభద్వారం బయట కలకలం వినిపించింది.
ద్వారపాలకుడు తొందరగా లోపలికి వచ్చి నమస్కరించాడు.
“మహారాజా!”
విక్రమసేనుడు కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
“ఏమిటి?”
“రాజకుమార్తె కుముద్వతీ దేవి సభలో ప్రవేశించదలచారు.”
సభలో మళ్లీ అలికిడి పుట్టింది.
రాజకుమారి స్వయంగా సభకు రావడం అరుదు. అంతఃపుర పరిమితి దాటి ఆమె ఇలాగే వచ్చేది కాదు.
విక్రమసేనుడు క్షణం ఆలోచించాడు.
“ఆమెను లోపలికి రానివ్వండి,” అన్నాడు.
సులోచన ముఖంలో మొదటిసారి ఒక సూక్ష్మమైన మార్పు కనిపించింది. ఇప్పటివరకు సభను, రాజును, సేనాధిపతిని ఒకే నిశ్చలతతో ఎదుర్కొన్న ఆమె కళ్ళలో ఒక్క క్షణం ఆందోళన మెరిసింది. వెంటనే అది మళ్లీ ప్రశాంతతలో కలిసిపోయింది.
సభద్వారం తెరుచుకుంది.
కుముద్వతి లోపలికి అడుగు పెట్టింది.
ఆమె ముఖంలో రాజకుమార్తె గౌరవం ఉంది. కానీ కళ్లలో శిష్యురాలి ఆవేదన ఉంది. ఆమె చూపు మొదట తండ్రిపై పడింది. తర్వాత మంత్రిపై. ఆపై ప్రచండుడిపై. చివరికి సులోచన చేతులపై చుట్టుకున్న పుష్పమాలికలపై నిలిచింది.
ఆమె ఒక్క క్షణం శ్వాస ఆపుకుంది.
“గురుదేవి…” అని ఆమె పెదవుల దగ్గర మాట పుట్టి ఆగిపోయింది.
సభలో ఎవరికీ ఆ ఒక్క మాటలో ఎంత ప్రేమ, ఎంత భయం, ఎంత రహస్యం దాగి ఉందో అర్థం కాలేదు.
కుముద్వతి ముందుకు వచ్చింది.
“తండ్రీ,” అంది ఆమె, “సులోచనపై తీర్పు చెప్పే ముందు, ఆమె అంతఃపురంలోకి ఎలా వచ్చింది, నాకు ఏమి నేర్పింది, ఆమెను ఎవరు ఎందుకు ద్వేషిస్తున్నారు—అన్నీ మీరు వినాలి.”
విక్రమసేనుడి ముఖం మరింత గంభీరమైంది.
“చెప్పు కుముద్వతీ.”
కుముద్వతి సులోచన వైపు చూసింది.
సులోచన మెల్లగా తల ఊపింది.
ఆ ఒక్క తల ఊపులో గురువు అనుమతి ఉంది. సఖి ఆదరణ ఉంది. ఏదో చెప్పరాని రహస్యాన్ని ఇంకా దాచిపెట్టాలనే హెచ్చరిక కూడా ఉంది.
కుముద్వతి సభ మధ్యలో నిలబడింది.
ఆమె మాట మొదలయ్యే ముందే అమ్మమ్మ సూదిని వస్త్రం నుంచి తీసింది.
**********************
“ఇక్కడి నుంచి కథ వెనక్కి తిరుగుతుంది పిల్లలూ,” అంది.
మేమంతా ఒకేసారి ఆమెను చూశాం.
“వెనక్కా?”
“అవును,” అమ్మమ్మ నవ్వింది. “పువ్వు ఎలా పూసిందో చూడాలంటే, ముందుగా విత్తనం ఎక్కడ పడిందో తెలుసుకోవాలి కదా?”
ఆమె ఎర్రదారపు పువ్వు పక్కన బంగారు దారంతో సన్నని తీగ అల్లడం మొదలుపెట్టింది.
“కొన్ని మాసాల క్రితం,” అంది అమ్మమ్మ, “పంచనద అంతఃపుర ద్వారం దగ్గర ఒక రథం ఆగింది…”
(ఇంకా ఉంది)