రహస్యం (అమ్మమ్మ చెప్పిన ఒక రహస్య కథ)

అంతఃపుర రహస్యం
కుముద్వతి సభమధ్యలో నిలబడింది.
సులోచన చేతులకు చుట్టుకున్న పుష్పమాలికలు ఇంకా పరిమళిస్తున్నాయి. అవి బంధమా, మంత్రసాక్ష్యమా, లేక ఏదో రాబోయే రహస్యానికి పూర్వసూచనా—సభలో ఎవరికీ స్పష్టంగా తెలియలేదు.
విక్రమసేనుడు తన కుమార్తెను గంభీరంగా చూశాడు.
“కుముద్వతీ,” అన్నాడు, “నీవు చెప్పబోయేది నీ గురువును కాపాడటానికా, లేక రాజ్యానికి సత్యం తెలియజేయటానికా?”
కుముద్వతి తల వంచింది.
“తండ్రీ, గురువును కాపాడటం సత్యానికి విరుద్ధమైతే నేను మౌనంగా ఉండేదాన్ని. కాని ఇక్కడ సత్యమే ఆమెను కాపాడుతోంది.”
సభలో ఒక నిశ్శబ్దపు అలికిడి పుట్టింది.
మంత్రి ముందుకు వంగాడు.
“రాజకుమార్తె, సులోచన అంతఃపురంలోకి ఎలా ప్రవేశించింది? అది రాజానుమతితోనా?”
కుముద్వతి క్షణం ఆగింది.

“రాజానుమతితో కాదు మంత్రివర్యా,” అంది. “ముందుగా ప్రాణరక్షణతో. ఆ తరువాత మహారాణి అనుమతితో. ఆ అనుమతి వెనుక గురుదేవుల గోప్య సందేశం ఉంది.”
విక్రమసేనుడి కనుబొమ్మలు కదిలాయి.
“మహారాణికి సందేశమా?”
“అవును తండ్రీ. అది మీకు దాచిన అవిశ్వాసం కాదు. సమయం రాకముందు వెలికి తీయకూడని ఆజ్ఞ.”
సభలో అందరి చూపులూ మరింత పదునయ్యాయి.
కుముద్వతి నెమ్మదిగా తన కథ మొదలుపెట్టింది.

---

కొన్ని మాసాల క్రితం.
పంచనద రాజభవనం వెనుక ఉన్న ఉద్యానవనం ఆ ఉదయం వసంతాన్ని ధరించింది. మందారాలు వెలిగాయి. అశోకాలు కొత్త ఆకు చీరలు కట్టుకున్నాయి. తామరపూలు సూర్యకాంతిని తాకి మెల్లగా తెరుచుకున్నాయి. దూరంగా రాజమందిర గోపురాలపై పక్షుల నీడలు జారుతున్నాయి.

ఆ ఉద్యానవనం చివర రాజగోడను తాకుతూ ఒక చిన్న అరణ్యదారి ఉండేది. అది నిషిద్ధదారి. రాజకుమార్తె ఒంటరిగా వెళ్లరాదు. పరిచారికలు దాటరాదు. కానీ కొన్ని దారులు మనిషిని పిలవవు; మనసును లాగుతాయి.

ఆ రోజు కుముద్వతి ఇద్దరు చెలికత్తెలతో ఉద్యానవనంలో నడుస్తోంది. ఆకుల మధ్య ఒక నీలకంఠ పక్షి మెరిసింది. దాని రెక్కల నీలిమ చుక్కలా కదిలింది. కుముద్వతి దానిని చూస్తూ కొంచెం ముందుకు వెళ్లింది. చెలికత్తెలు వెనుకబడ్డారు.
అడవితట్టు దగ్గర గాలి ఒక్కసారిగా గట్టిపడింది.
పొదల వెనుక నుంచి గర్జన.
ఆ గర్జన వినగానే చెలికత్తెల కేకలు ఎగిరాయి. కుముద్వతి తిరిగి చూడకముందే గుబురు పొదల నుంచి ఒక పులి దూకింది. దాని పసుపు శరీరంపై నల్ల రేఖలు భయంలా మెరిశాయి. కళ్ళలో ఆకలి. నోటిలో మృత్యువు.

కుముద్వతి కాళ్లు నేలతో కలిసిపోయాయి.
అది ఒక క్షణం మాత్రమే. కాని ఆ క్షణం యుగంలా పొడిగింది.
పులి గాల్లోకి లేచినప్పుడు—
వింటి నారి గాలిని చీల్చిన శబ్దం వినిపించింది.
ఒకటి కాదు. రెండు కాదు.

ఒకే శ్వాసలో విడిచినట్టుగా ఐదు బాణాలు పులి నోటివైపు దూసుకుపోయాయి. అవి పులిని చంపలేదు; కానీ దాని దాడిని చెరిపేశాయి. అదే క్షణంలో మరో బాణం దాని పక్కలో దిగింది. రక్తం చిమ్మలేదు. మృత్యువు రాలేదు. కానీ పులి దూకుడు విరిగింది. అది గర్జిస్తూ వెనక్కి దూకి అరణ్యంలోకి పారిపోయింది.
కుముద్వతి ఇంకా కదలలేదు.

“భయపడకండి,” అనే స్వరం వినిపించింది. ఆ సమయంలో గాలిలోకి లేచి పులిపై బాణాలు విడుస్తున్న ఒక యువతి కనబడింది. ఆ యువతి చెట్ల నీడల మధ్య నుంచి వెలుగులోకి అడుగుపెట్టింది.

ఆమె చేతిలో ధనుస్సు. వీపుపై అమ్ముల పొది . నడుముకు సన్నని వస్త్రబంధం. జడలో కొద్దిపాటి అడవి పూలు. ఆమె అడవి నుంచి వస్తోంది; కాని అడవి ధూళి ఆమెపై లేదు. ఆమె కళ్ళలో జాగ్రత్త ఉంది; ముఖంలో మృదుత్వం ఉంది. యోధురాలి చేతులు, నాట్యకారిణి అడుగులు, తపస్వినీ శ్వాస—మూడూ ఒకే రూపంలో నిలిచినట్టుండింది.

ఆమే సులోచన. (ఇంకా ఉంది)