അവന്തിക: മായാരൂപത്തിന്റെ മഞ്ഞച്ചരട്

ഭാഗം 3: മൂക്കുത്തിയും ആഭരണങ്ങളും പുതിയ വസ്ത്രങ്ങളും

ശരീരത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ ഒരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അഞ്ജന
മറ്റൊരു വലിയ പദ്ധതിയോടെയാണ് അരവിന്ദിന്റെ മുന്നിലെത്തിയത്. അവളുടെ കയ്യിൽ
പിയേഴ്സിംഗ് കിറ്റുകളും (Piercing kits) ആന്റിസെപ്റ്റിക് ലോഷനുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

"ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയായി ജീവിക്കുമ്പോൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഇരുപതുകളുടെ
തുടക്കത്തിലുള്ള ഒരു നവവധുവായി അഭിനയിക്കുമ്പോൾ ചെറിയൊരു അശ്രദ്ധ പോലും നമ്മളെ
കുടുക്കും," അഞ്ജന കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന അരവിന്ദിന്റെ തോളിൽ
അമർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നിന്റെ കാതുകളിൽ കമ്മലില്ലാതെ, മൂക്കിൽ ഒരു
മൂക്കുത്തിയില്ലാതെ ആരും നിന്നെ ഒരു പെണ്ണായി പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിക്കില്ല."

"അഞ്ജനാ... കാത് കുത്തുന്നത് പോട്ടെ, മൂക്ക് കുത്തുകയോ? എനിക്ക് വയ്യ! അത് വല്ലാതെ
വേദനിക്കും..." അരവിന്ദ് ഭയത്തോടെ പിന്നോട്ട് മാറാൻ ശ്രമിച്ചു.

"വേദന സഹിച്ചേ പറ്റൂ അരവിന്ദ്. രാഹുലിന്റെ കാര്യം മാത്രമല്ല, ഇനി നമ്മൾ പിന്നോട്ട്
പോയാൽ ഈ ചെയ്തതെല്ലാം വെറുതെയാകും," അഞ്ജന കർക്കശമായി പറഞ്ഞു.

അവൾ അരവിന്ദിന്റെ ഇരു കാതുകളിലും മാർക്കർ കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തി. വിരലുകൾ കൊണ്ട്
ചെവിയിലെ പോളകളിൽ മരവിപ്പിക്കുന്ന സ്പ്രേ അടിച്ചെങ്കിലും, ആ പിയേഴ്സിംഗ് ഗൺ
ചെവിയിലേക്ക് അമർത്തി വെച്ച് 'ക്ലിക്ക്' എന്ന ശബ്ദത്തോടെ സൂചി തുളച്ചുകയറിയപ്പോൾ
അരവിന്ദ് വേദന കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. ചെവിയിലൂടെ ഒരു തീപ്പൊരി
പാഞ്ഞുപോയതുപോലെ അവന് തോന്നി. രണ്ട് കാതുകളിലും ചെറിയ സ്വർണ്ണക്കമ്മലുകൾ
തിളങ്ങിനിന്നു. കാതുകളിൽ നിന്ന് വല്ലാത്തൊരു ചൂടും തരിപ്പും അവന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക്
പടർന്നു.

എന്നാൽ അതിലും ഭീകരമായിരുന്നു മൂക്ക് കുത്തൽ.

അഞ്ജന ഒരു നീളമുള്ള സ്റ്റെറിലൈസ് ചെയ്ത സൂചിയെടുത്തു. അരവിന്ദിന്റെ ഇടത് മൂക്കിന്റെ
വിടവിൽ ഐസ് കട്ട വെച്ച് അല്പം മരവിപ്പിച്ച ശേഷം, സൂചി മൂക്കിന്റെ അഗ്രത്തിലൂടെ
തുളച്ചു കയറ്റി.

"ആഹ്ഹ്..." അരവിന്ദിന്റെ വായിൽ നിന്ന് ദയനീയമായ ഒരു ഞരക്കം പുറത്തുവന്നു. അവന്റെ
കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ധാരധാരയായി വെള്ളമൊഴുകി. മൂക്കിന്റെ അസ്ഥി തുളഞ്ഞുപോയ ആ
നിമിഷത്തിൽ ശ്വാസം പോലും നിലച്ചുപോകുന്ന വേദന അവന് തോന്നി. മൂക്കിലൂടെ അല്പം ചോര
പൊടിഞ്ഞു. അഞ്ജന ശ്രദ്ധയോടെ ആ രക്തം തുടച്ചുമാറ്റി, അതിലോലമായ ഒരു ചെറിയ കല്ലുവെച്ച
മൂക്കുത്തി (Nose stud) അതിലേക്ക് ഉറപ്പിച്ചു. വേദന കാരണം അരവിന്ദിന്റെ മൂക്കും
കണ്ണുകളും ചുവന്നു തുടുത്തു.

"ഇനി ഒന്നുകൂടിയുണ്ട്," അഞ്ജന അവന്റെ ടീ-ഷർട്ട് അല്പം മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി.

"ഇനി എന്തിനാണ്?" അരവിന്ദ് കിതച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

"നേവൽ പിയേഴ്സിംഗ് (Navel Piercing). സാരിയുടുക്കുമ്പോഴും ജീൻസും ക്രോപ്പ്
ടോപ്പുകളും ഇടുമ്പോഴും വയർ കാണുമല്ലോ. ഒരു ട്രെൻഡി ലുക്ക് കിട്ടാൻ പൊക്കിളിൽ ഒരു
ചെറിയ കല്ല് പതിഞ്ഞ റിംഗ് വേണം. ഇരുപതുകളിലെ പെൺകുട്ടികളുടെ പ്രധാന അടയാളമാണിത്."

അരവിന്ദിന് എതിർക്കാൻ പോലുമാകാത്ത വിധം ശരീരം തളർന്നിരുന്നു. പൊക്കിളിന്റെ മുകളിലെ
തൊലിയിലേക്ക് സൂചി തുളച്ചുകയറുമ്പോൾ അരവിന്ദ് വയർ ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ച് വേദനയോടെ
കിടക്കയിലെ ബെഡ്ഷീറ്റിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. വയറിന്റെ ഭാഗത്ത് അനുഭവപ്പെട്ട
നീറ്റലും അസ്വസ്ഥതയും അവന് അസഹനീയമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആ മൂന്ന് പിയേഴ്സിംഗുകളും
പൂർത്തിയായപ്പോൾ, ശരീരം മുഴുവൻ നീറുന്ന വേദനയോടെ അരവിന്ദ് കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി.

ചെവിയിലെ ചെറിയ കമ്മലുകൾ, തിളങ്ങുന്ന മൂക്കുത്തി, വയറിലെ തിളങ്ങുന്ന ചെറിയ
റിംഗ്—തന്റെ പുരുഷരൂപം പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായി, കണ്ണാടിയിൽ ഒരു അതിസുന്ദരിയായ യുവതി
രൂപം കൊള്ളുന്നത് അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ടു. ഉള്ളിലെ തീവ്രമായ വേദനയ്ക്കിടയിലും, താൻ
സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ആ പെൺരൂപം സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ പൂർണ്ണമായി മാറിയത് അവനിൽ
അജ്ഞാതമായൊരു ലഹരി പടർത്തി.

അടുത്തതായി അഞ്ജന തുറന്നത് വസ്ത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ രണ്ട് വലിയ ട്രോളി ബാഗുകളായിരുന്നു.

"സാരികൾ മാത്രമല്ല നമ്മൾ കൊണ്ടുപോകുന്നത്," വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി
പുറത്തെടുത്തുകൊണ്ട് അഞ്ജന വിശദീകരിച്ചു. "അവിടെയുള്ളത് modern കമ്മ്യൂണിറ്റിയാണ്.
അതുകൊണ്ട് നിന്റെ വാർഡ്രോബിൽ എല്ലാത്തരത്തിലുള്ള വസ്ത്രങ്ങളും വേണം."

അവൾ വസ്ത്രങ്ങൾ കട്ടിലിലേക്ക് നിരത്തി:

1. ചുരിദാറുകളും സൽവാറുകളും: ഇളം നിറങ്ങളിലുള്ള കോട്ടൺ ചുരിദാറുകൾ, കഴുത്തുഭാഗം
ഇറങ്ങിയ ഡിസൈനുകൾ, ദുപ്പട്ടകൾ.
2. ടോപ്പുകളും ജീൻസുകളും: ടൈറ്റ് ആയി കിടക്കുന്ന സ്കിന്നി ജീൻസുകൾ (Skinny jeans),
ജെഗ്ഗിംഗ്സ്, കളർഫുൾ ക്രോപ്പ് ടോപ്പുകൾ, കുർത്തീസ്.
3. പട്യാലകളും ലെഗ്ഗിങ്സുകളും: നടക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ വശ്യത തോന്നിക്കുന്ന അയഞ്ഞ
പട്യാല പാന്റുകൾ, ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിൽക്കുന്ന കട്ടി കുറഞ്ഞ ലെഗ്ഗിങ്സുകൾ.
4. സാരികൾ: പ്രത്യേക ചടങ്ങുകൾക്കും വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ ഔദ്യോഗിക
ഒത്തുചേരലുകൾക്കുമായി സോഫ്റ്റ് സിൽക്ക്, ഷിഫോൺ സാരികൾ.

"ഇത് ധരിച്ചു നോക്ക്," അഞ്ജന ഒരു കറുത്ത ലെഗ്ഗിങ്സും ഇളം പിങ്ക് നിറത്തിലുള്ള ഒരു
നീളൻ കുർത്തയും അരവിന്ദിന് നേരെ നീട്ടി.

അരവിന്ദ് ആ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അഡീസീവ് പ്രോസ്തെറ്റിക്സ് ശരീരത്തോട്
ചേർന്നിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ടൈറ്റ് ലെഗ്ഗിങ്സ് കാലുകളിലേക്ക് കയറ്റുന്നത് വളരെ
ശ്രമകരമായിരുന്നു. തുടകളോടും ഇടുപ്പിനോടും ലെഗ്ഗിങ്സ് ഒട്ടിനിന്നപ്പോൾ അവന്റെ
ശരീരവടിവുകൾ പൂർണ്ണമായും ഒരു പെൺകുട്ടിയുടേതുപോലെ പുറത്തേക്ക് തെളിഞ്ഞു. പിങ്ക്
കുർത്ത തലയിലൂടെയിട്ട് താഴേക്ക് താഴ്ത്തിയപ്പോൾ, നെഞ്ചിലെ സിലിക്കൺ ബ്രെസ്റ്റുകൾ
അതിന് കൃത്യമായ രൂപഭംഗി നൽകി.

"ഇനി നടന്നു നോക്ക്," അഞ്ജന പറഞ്ഞു.

അരവിന്ദ് എഴുന്നേറ്റു നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ താഴത്തെ കൃത്രിമ പെൽവിക്
ഷീറ്റിന്റെ ഇറുക്കവും, നെഞ്ചിലെ ഭാരവും, മൂക്കിലെയും ചെവിയിലെയും കഠിനമായ വേദനയും
കാരണം അവന്റെ ചുവടുകൾ പതറി. ഒരു പുരുഷനെപ്പോലെ വലിയ ചുവടുകൾ വെക്കാൻ അവന്
സാധിച്ചില്ല. സ്വാഭാവികമായിത്തന്നെ കാൽമുട്ടുകൾ ചേർത്തുവെച്ച്, ചെറിയ ചുവടുകളോടെ,
അരക്കെട്ട് അല്പം വെട്ടിച്ച് നടക്കാൻ അവൻ നിർബന്ധിതനായി.

"വളരെ നല്ലത്!" അഞ്ജന അത്ഭുതത്തോടെ കൈയടിച്ചു. "ആരും കണ്ടാൽ സംശയിക്കില്ല. നിന്റെ ഈ
നടത്തവും ഭാവവും തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി തോന്നുന്നുണ്ട്."

അഞ്ജനയ്ക്ക് അതൊരു അഭിനയമായിരുന്നെങ്കിലും, അരവിന്ദിന് അത് അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ
കോശങ്ങളെയും മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതാവസ്ഥയായി മാറുകയായിരുന്നു. ഇനി പുതിയൊരു
പേരും പുതിയൊരു വ്യക്തിത്വവും സ്വീകരിച്ച് ആ കമ്മ്യൂണിറ്റി ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക്
യാത്ര തിരിക്കാനുള്ള സമയമായിരുന്നു അത്.