അവന്തിക: മായാരൂപത്തിന്റെ മഞ്ഞച്ചരട്

ഭാഗം 4: രാഹുലിന്റെ മുന്നിൽ പുതിയ രൂപത്തിൽ

അരവിന്ദിന്റെ തലയിൽ സ്വാഭാവികമായ മുടിയെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന നീളമുള്ള, അല്പം
ചുരുണ്ട ഒരു എച്ച്.ഡി ലെയ്സ് വിഗ്ഗ് (HD Lace Wig) അഞ്ജന വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ
ഉറപ്പിച്ചു. അത് തലയോട്ടിയിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് കാറ്റടിച്ചാലും
ഇളകിപ്പോകില്ല. മുഖത്ത് ലൈറ്റ് മേക്കപ്പും, കണ്ണുകളിൽ കാജലും, ചുണ്ടുകളിൽ ഇളം
പിങ്ക് നിറത്തിലുള്ള ലിപ്സ്റ്റിക്കും അവൾ പുരട്ടിക്കൊടുത്തു.

ഇപ്പോൾ ആ കണ്ണാടിയിൽ നിന്നിരുന്നത് മുപ്പതു വയസ്സുകാരനായ ഒരു പുരുഷനായിരുന്നില്ല.
ഇരുപത്തിരണ്ടോ ഇരുപത്തിമൂന്നോ വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന, ഐശ്വര്യമുള്ള, അതിസുന്ദരിയായ
ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. മൂക്കുത്തിയിലെ ചെറിയ കല്ലും, കാതുകളിലെ കമ്മലുകളും ആ
മുഖത്തിന് വല്ലാത്തൊരു നൈർമ്മല്യം നൽകിയിരുന്നു.

"രാഹുൽ... ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ!" അഞ്ജന വാതിൽ തുറന്ന് ഹാളിലേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു.

മറ്റൊരു മുറിയിലിരുന്ന് കമ്പനി രേഖകൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന രാഹുൽ വേഗത്തിൽ
ബെഡ്റൂമിലേക്ക് വന്നു.

"എന്താ ചേച്ചീ..." എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് കടന്ന രാഹുൽ, കട്ടിലിനടുത്ത്
നിൽക്കുന്ന അരവിന്ദിനെ കണ്ടതും ഒരടി പിന്നോട്ട് വെച്ച് സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി.
അവന്റെ വായ അത്ഭുതം കൊണ്ട് തുറന്നുപോയി. കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് തന്റെ അളിയൻ അരവിന്ദാണെന്ന് രാഹുലിന് വിശ്വസിക്കാൻ
കഴിഞ്ഞില്ല. ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിൽക്കുന്ന കറുത്ത ലെഗ്ഗിങ്സും ഇളം പിങ്ക് കുർത്തയും,
അതിനുള്ളിൽ തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി തോന്നിക്കുന്ന മാറിടങ്ങളും, ഒതുങ്ങിയ
അരക്കെട്ടും, തോളിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്ന നീണ്ട മുടിയുമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി.

രാഹുലിന്റെ നോട്ടം അരവിന്ദിന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് തുടങ്ങി, കഴുത്തിലെ നേർത്ത
സ്വർണ്ണമാലയിലേക്കും, മൂക്കുത്തിയിലേക്കും, താഴേക്ക് അവന്റെ ശരീരവടിവുകളിലേക്കും
നീണ്ടു. രാഹുലിന്റെ ആ തുളച്ചുകയറുന്ന നോട്ടം അരവിന്ദിന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ചൂടും
ലജ്ജയും പടർത്തി. അവൻ അറിയാതെ തലതാഴ്ത്തി, വിരലുകൾ പരസ്പരം കോർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ
ഈ പെൺസഹജമായ ചലനം ആ രൂപത്തിന് കൂടുതൽ ഭംഗി നൽകി.

"ദൈവമേ... ചേച്ചീ... ഇ... ഇത് അരവിന്ദേട്ടൻ തന്നെയാണോ?!" രാഹുലിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
അവന്റെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു ചെറിയ ചുവപ്പ് പടർന്നു. "എനിക്ക്... എനിക്ക്
വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. വഴിയിൽ വെച്ച് കണ്ടാൽ ഞാൻ പോയി സംസാരിക്കാൻ നോക്കും,
അത്രക്ക് പെർഫെക്റ്റാണ്!"

"ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ നിന്നോട്," അഞ്ജന അഭിമാനത്തോടെ ചിരിച്ചു. "ഇനി ഇവളാണ് നിന്റെ
ഭാര്യ. കമ്പനിയിലെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ."

രാഹുൽ അരവിന്ദിന് ചുറ്റും ഒന്നു വലംവെച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ അത്ഭുതത്തിന് ശേഷം,
രാഹുലിന്റെ മനസ്സ് പ്രായോഗികമായി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ വേഷത്തിൽ ചെറിയൊരു പിഴവ്
വന്നാൽ പോലും തന്റെ കരിയർ തകരും എന്ന ബോധം അവനിൽ ജാഗ്രതയുണർത്തി. അവൻ അരവിന്ദിനെ
തലമുടി മുതൽ കാൽവിരൽ വരെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു.

"ചേച്ചീ... ലുക്ക് അടിപൊളിയാണ്. പക്ഷേ ചില ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ കൂടി
ശ്രദ്ധിക്കാനുണ്ട്," രാഹുൽ വളരെ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"എന്തൊക്കെയാണ്?" അഞ്ജന ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.

രാഹുൽ അരവിന്ദിന്റെ കൈകളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "നോക്കൂ, കൈവിരലുകളിൽ നഖങ്ങൾ വളരെ
ചെറുതാണ്. ഒരു പെൺകുട്ടിയുടേതുപോലെ ആക്കാൻ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ നെയിൽ എക്സ്റ്റൻഷൻസ് (Nail
extensions) വെക്കണം. അതിൽ നല്ല പാസ്റ്റൽ കളർ നെയിൽ പോളിഷും ഇടണം. കൂടാതെ
കൈത്തണ്ടയിലെ പുരുഷന്മാരുടെ ഞരമ്പുകൾ അധികം കാണാതിരിക്കാൻ രണ്ടോ മൂന്നോ നേർത്ത
വളകളോ ഒരു ലേഡീസ് വാച്ചോ എപ്പോഴും ധരിക്കണം."

തുടർന്ന് രാഹുൽ അരവിന്ദിന്റെ പാദങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി. "കാലുകൾ വാക്സ് ചെയ്ത്
ക്ലിയറാണ്, പക്ഷേ കാൽവിരലുകളിലും നെയിൽ പോളിഷ് വേണം. പിന്നെ ഏറ്റവും പ്രധാനം, ഒരു
നേർത്ത മണിപ്പാദസരം (Anklet) ഇടണം. നടക്കുമ്പോൾ ചെറിയൊരു കിലുക്കം ഉണ്ടാകുന്നത്
പെൺകുട്ടികളുടെ ഒരു സ്വാഭാവിക ലക്ഷണമാണ്. അത് ആളുകളുടെ ശ്രദ്ധ മറ്റൊന്നിലേക്കും
പോകാതിരിക്കാൻ സഹായിക്കും. ചെരുപ്പുകൾ ഫ്ലാറ്റ് ആകാതെ, ഒരിഞ്ച് എങ്കിലും ഹീലുള്ള
ലേഡീസ് ചെരുപ്പുകൾ വേണം ഉപയോഗിക്കാൻ. അതാകുമ്പോൾ നടക്കുമ്പോൾ ശരീരം കൂടുതൽ
പെൺകുട്ടികളെപ്പോലെ വളയും."

അരവിന്ദ് രാഹുലിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ കേട്ട് ഉള്ളിൽ വിറച്ചു. രാഹുൽ ഒരു പുരുഷന്റെ
കണ്ണുകളോടെ തന്നെ പൂർണ്ണമായി സ്കാൻ ചെയ്യുന്നത് അവനിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ലജ്ജയും
ഒപ്പം തന്നെ ഒരു നിഗൂഢമായ അനുഭൂതിയും നിറച്ചു.

"പിന്നെ ചേച്ചീ, പെർഫ്യൂം," രാഹുൽ തുടർന്നു. "അരവിന്ദേട്ടൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ആ മെൻസ്
ഡിയോഡ്രന്റിന്റെ മണം പാടില്ല. മല്ലികപ്പൂവിന്റെയോ വാനിലയുടെയോ അല്ലെങ്കിൽ
റോസിന്റെയോ നല്ല ഫ്രഷ് ലേഡീസ് പെർഫ്യൂം എപ്പോഴും അടിക്കണം. അടുത്തു നിൽക്കുന്ന
ആർക്കും ഒരു സ്ത്രീയുടെ സാമീപ്യം അനുഭവപ്പെടണം."

"നീ പറഞ്ഞത് വളരെ ശരിയാണ് രാഹുൽ," അഞ്ജന തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചു. "ഇതൊക്കെ ഞാനും
ഓർത്തിരുന്നു."

"ഇനി ഒന്നു സംസാരിച്ചു നോക്കൂ," രാഹുൽ അരവിന്ദിന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. "ഒരു 'ഹലോ'
പറഞ്ഞു നോക്കൂ."

അരവിന്ദ് വായ തുറന്നു: "രാഹുൽ... എനിക്ക്..." അവന്റെ യഥാർത്ഥ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നതും
അവൻ പെട്ടെന്ന് വാതിലടച്ചു. ശബ്ദത്തിൽ പുരുഷന്റെ ഘനത്വം വ്യക്തമായിരുന്നു.

"അയ്യോ, ഇത് പാടില്ല!" രാഹുൽ കൈയാട്ടി. "ശബ്ദം താഴണം. തൊണ്ടയിൽ നിന്ന്
സംസാരിക്കാതെ, കാറ്റിലൂടെ സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ സോഫ്റ്റ് ആയി സംസാരിക്കണം.
മാത്രമല്ല, ആണുങ്ങളെപ്പോലെ പെട്ടെന്ന് പ്രതികരിക്കരുത്. നാണത്തോടെ അല്പം
ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ശബ്ദം കുറച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കണം. അവിടെ ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ കൂടുതൽ
സംസാരിക്കേണ്ട കാര്യവുമില്ല. നീ ഒരു നാണക്കാരിയായ, അധികം സംസാരിക്കാത്ത ഒരു
പെൺകുട്ടിയാണെന്നാണ് ഞാൻ എല്ലാവരോടും പറയാൻ പോകുന്നത്."

"അരവിന്ദിന് നമുക്ക് എന്ത് പേരിടും?" അഞ്ജന ചോദിച്ചു.

രാഹുൽ അരവിന്ദിന്റെ മുഖത്തേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി. ആ വെളുത്ത മുഖവും വിടർന്ന
കണ്ണുകളും കണ്ട് അവൻ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു: "അവന്തിക... 'അവന്തിക രാഹുൽ'. ആ പേര്
ഇവൾക്ക് നന്നായി ചേരും."

ആ പേര് കേട്ടപ്പോൾ അരവിന്ദിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഇരട്ടിയായി. തന്റെ പഴയ അരവിന്ദ് എന്ന
വ്യക്തിത്വം അലിഞ്ഞുപോയി, താൻ 'അവന്തിക' എന്നൊരു പെണ്ണായി, സ്വന്തം അളിയന്റെ
ഭാര്യയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി.

"ശരി, നാളെ രാവിലെ തന്നെ നമ്മൾ ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് തിരിക്കുന്നു. അവന്തികാ... നീ
ബാക്കി ഡ്രസ്സുകൾ കൂടി പാക്ക് ചെയ്തോളൂ," അഞ്ജന ഒരു ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

ആ വിളി അരവിന്ദിന്റെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു—അവന്തിക!