അവന്തിക: മായാരൂപത്തിന്റെ മഞ്ഞച്ചരട്

ഭാഗം 9: ക്വാർട്ടേഴ്‌സിലേക്കുള്ള യാത്രയും പുതിയ തുടക്കവും

ആ രാത്രി അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ വലിയൊരു ഭാരം അവശേഷിപ്പിച്ചു. സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ
മാറ്റങ്ങൾ കാരണം ഒരു ഭർത്താവെന്ന നിലയിലുള്ള സാമീപ്യം പൂർണ്ണമായി നൽകാൻ കഴിയാതെ
അരവിന്ദ് വിഷമിച്ചപ്പോൾ, അരവിന്ദിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച്, ആ നെഞ്ചിലേക്ക്
ചാരിയാണ് അഞ്ജന ഉറങ്ങിയത്. അതൊരു നിശ്ശബ്ദമായ ഉടമ്പടിയായിരുന്നു—ഈ പ്രതിസന്ധി
കഴിയുന്നതുവരെ തങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യം ഈ ത്യാഗം സഹിച്ചേ മതിയാകൂ എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം
ഇരുവരും ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് തന്നെ അലാറം മുഴങ്ങി.

പുറപ്പെടാനുള്ള അവസാനവട്ട ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. ബാത്ത്റൂമിൽ പോയി താഴെ ഇരുന്നുമാത്രം
കാര്യങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കുന്ന ആ പുതിയ ശീലത്തോട് അരവിന്ദിന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും
പൊരുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. അഡീസീവ് പ്രോസ്തെറ്റിക്സുകൾ ശരീരത്തിൽ ഉറച്ചുതന്നെ
ഇരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ ഉറപ്പുവരുത്തി.

യാത്രയ്ക്കായി അഞ്ജന തിരഞ്ഞെടുത്തത് വളരെ ലളിതവും എന്നാൽ അതീവ സുന്ദരവുമായ ഒരു
പീച്ച് നിറത്തിലുള്ള ജോർജറ്റ് ചുരിദാറായിരുന്നു. അതിന് ഇണങ്ങുന്ന കടും നിറത്തിലുള്ള
ദുപ്പട്ട നെഞ്ചിലെ വടിവുകൾ ഭംഗിയായി മറച്ചുകൊണ്ട് ഇരുതോളുകളിലും പിൻ ചെയ്തു.
കഴുത്തിൽ ആ മഞ്ഞച്ചരടിലെ സ്വർണ്ണത്താലി അല്പം പുറത്തുകാണുന്ന രീതിയിൽ ക്രമീകരിച്ചു.
നെറ്റിയിലെ മുടിപ്പിളർപ്പിൽ ചുവന്ന സിന്ദൂരവും, മൂക്കിലെ ചെറിയ കല്ലുവെച്ച
മൂക്കുത്തിയും, കാതുകളിലെ ചെറിയ ജിമിക്കിയും ആ നവവധുവിന്റെ രൂപത്തിന് പൂർണ്ണത നൽകി.
വിരലുകളിലെ നെയിൽ പോളിഷും കാലിലെ നേർത്ത മണിപ്പാദസരങ്ങളും കിലുങ്ങിനിന്നു.

ലഗേജുകളെല്ലാം കാറിന്റെ ഡിക്കിയിലേക്ക് രാഹുൽ എടുത്തുവെച്ചു.

കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ രാഹുൽ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്നു. തൊട്ടപ്പുറത്ത്,
മുൻസീറ്റിൽത്തന്നെ രാഹുലിന്റെ ഭാര്യയായി അരവിന്ദ്—അഥവാ 'അവന്തിക'—ഇരിക്കണം എന്ന്
അഞ്ജന കർശനമായി പറഞ്ഞു. അഞ്ജന ബാക്ക് സീറ്റിലാണ് ഇരുന്നത്.

കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, ഹൈവേയിലൂടെ കാർ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.
കമ്പനിയുടെ പ്രോജക്ട് സൈറ്റും റെസിഡൻഷ്യൽ ടൗൺഷിപ്പും സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് നഗരത്തിൽ
നിന്ന് ഏകദേശം രണ്ട് മണിക്കൂർ ദൂരമുള്ള ഒരു ശാന്തമായ പ്രദേശത്തായിരുന്നു.

യാത്രയിലുടനീളം അരവിന്ദിന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയത്തിന്റെ ഒരു കൊടുംകാറ്റ്
ആഞ്ഞടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാറിന്റെ സൈഡ് മിററിലൂടെ അവൻ സ്വന്തം മുഖത്തേക്ക്
ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കി. കണ്ണുകളിൽ കാജലും, ചുണ്ടിൽ ഇളം നിറത്തിലുള്ള ലിപ്സ്റ്റിക്കും,
തോളിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്ന നീളൻ മുടിയുമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി! തന്റെ ജീവിതം ഇനി ഈ
കാറിന്റെ വാതിലിനപ്പുറം മറ്റൊരു ദിശയിലേക്ക് തിരിയാൻ പോകുന്നു.

"ടെൻഷൻ ആവരുത് അവന്തികാ..." രാഹുൽ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ
ശബ്ദത്തിലും നേരിയൊരു പരിഭ്രമം ഉണ്ടായിരുന്നു. "അവിടെ എത്തിയാൽ ആരെങ്കിലും
സംസാരിക്കാൻ വന്നാൽ നീ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടിയാൽ മതി. കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഞാനും
ചേച്ചിയും സംസാരിച്ചോളാം."

"മ്മ്..." അരവിന്ദ് തന്റെ പുതിയ, നേർത്ത സ്ത്രീശബ്ദത്തിൽ മൂളി.

ഏകദേശം പത്തുമണിയോടെ കാർ ആ വലിയ കമ്പനി ടൗൺഷിപ്പിന്റെ പ്രധാന കവാടത്തിന്
മുന്നിലെത്തി നിന്നു. പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ വലിയൊരു കോമ്പൗണ്ട്. സുരക്ഷാ ജീവനക്കാരും
സിസിടിവി ക്യാമറകളും ഉള്ള വലിയ ഗേറ്റ്. അതിനുള്ളിൽ മനോഹരമായ മൂന്നുനില
അപ്പാർട്ട്‌മെന്റ് ബ്ലോക്കുകൾ നിരനിരയായി നിന്നിരുന്നു. ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും
അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെയും ശാന്തമായ ഒരു ആഡംബര ലോകം.

സെക്യൂരിറ്റി ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ കാർ നിർത്തിയപ്പോൾ യൂണിഫോം ധരിച്ച ഒരു സെക്യൂരിറ്റി
ഓഫീസർ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

"പുതിയ പ്രോജക്ട് മാനേജർ രാഹുൽ ആർ. നായർ... ഇതാണ് അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് ലെറ്ററും
ഫാമിലി ക്വാർട്ടേഴ്‌സ് അലോട്ട്മെന്റും," രാഹുൽ ഫയൽ നീട്ടി.

സെക്യൂരിറ്റി ഓഫീസർ ആ രേഖകൾ പരിശോധിച്ച ശേഷം കാറിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി.
മുൻസീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്ന അരവിന്ദിന്റെ നേർക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടം നീണ്ടു.

അരവിന്ദിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലച്ചുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ അഞ്ജന
പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ മുഖത്ത് ഒരു നേർത്ത ലജ്ജ കലർന്ന പുഞ്ചിരി വരുത്തി, കണ്ണുകൾ അല്പം
താഴ്ത്തി, ദുപ്പട്ടയുടെ അഗ്രം വിരലുകളിൽ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു. കഴുത്തിലെ തിളങ്ങുന്ന
താലിയും നെറ്റിയിലെ സിന്ദൂരവും ആ ഓഫീസറുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടു.

"മാഡം... വെൽക്കം ടു അവർ ടൗൺഷിപ്പ്," ഓഫീസർ ബഹുമാനത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. തുടർന്ന്
രാഹുലിന് നേരെ തിരിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു, "സാർ, ബ്ലോക്ക് ബി-യിലെ ഫ്ലാറ്റ് നമ്പർ 204 ആണ്
സാറിന് നൽകിയിരിക്കുന്നത്. ഇതാ കീ."

"താങ്ക് യു," രാഹുൽ ആശ്വാസത്തോടെ ശ്വാസം വിട്ടു.

ഗേറ്റ് തുറക്കപ്പെട്ടു. കാർ പതുക്കെ ബ്ലോക്ക് ബി-യുടെ മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങി
പാർക്കിംഗിൽ നിന്നു.

കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അരവിന്ദ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവന്റെ കാലുകളിലെ ഹീലുള്ള
ചെരുപ്പുകൾ നിലത്തുതട്ടിയപ്പോൾ പാദസരത്തിന്റെ നേർത്ത കിലുക്കം അന്തരീക്ഷത്തിൽ
ഉയർന്നു. അവൻ ചുരിദാറിന്റെ ഷോൾ ശരിയാക്കി ചുറ്റും നോക്കി.

തൊട്ടടുത്ത ഫ്ലാറ്റുകളുടെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും വരാന്തകളിൽ നിന്നും ചില
കുടുംബാംഗങ്ങളും സ്ത്രീകളും പുതിയ അയൽവാസികളെ ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അഞ്ജന കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി അരവിന്ദിന്റെ തോളിൽ സ്നേഹത്തോടെ കൈവെച്ചു. "വാ അവന്തികാ...
നമുക്ക് അകത്തേക്ക് പോകാം."

അരവിന്ദ് ആ നോട്ടങ്ങൾക്ക് മുന്നിലൂടെ, സ്വന്തം മാറിടങ്ങൾ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച്, ചെറിയ
പെൺചുവടുകളോടെ ആ പുതിയ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങി. കമ്മ്യൂണിറ്റി
ക്വാർട്ടേഴ്സിലെ ആ രഹസ്യജീവിതത്തിന് അവിടെ ഔദ്യോഗികമായി തുടക്കമാവുകയായിരുന്നു.